Kaat de Steenbok
Ik ben een steenbok. Op Internet vond ik dat de belangrijkste eigenschappen van het astrologische teken Steenbok zijn:

hardwerkend, organiserend, geduldig
serieus, betrouwbaar, onzeker
voorzichtig, structurerend,nauwgezet
formeel, gereserveerd, conservatief

Dat vond ik grappig, want deze steekwoorden zou ik niet gebruiken om mezelf te beschrijven.

De steenbok is een serieus mens, met een bijzondere vorm van humor. De steenbok is doelgericht en heeft een enorm uithoudingsvermogen, hetgeen hem/haar de mogelijkheid geeft om vooral successen op de lange termijn te behalen. Waar andere mensen al lang hadden afgehaakt, houdt de steenbok vol tot het bittere einde. De steenbok beschikt over veel geduld.
Dat ik een bijzondere vorm van humor heb, daar ben ik het wel mee eens. Ik kan hele rare grappen maken die mensen die mij niet kennen, niet goed begrijpen. Serieus zo zou ik mezelf niet zien. En een enorm uithoudingsvermogen heb ik al helemaal niet. Tja, in mijn werk wel, maar op het persoonlijke vlak niet. Geduldig ben ik namelijk totaal niet.

De steenbok doet geen ondoordachte dingen. Voordat hij/zij tot actie overgaat denkt de steenbok goed na over de gevolgen en weegt de verschillende alternatieven tegen elkaar af. De steenbok is praktisch ingesteld en beschikt over een goed financieel en economisch inzicht. Omdat de steenbok vrij conservatief is, is de kans dat hij/zij in zijn/haar leven grote financiële winsten behaalt vrij klein. Om die te behalen moet je bereid zijn risico's te nemen, iets dat niet echt bij de steenbok past. Daar staat tegenover, dat de kans dat de steenbok zonder geld komt te zitten eveneens heel klein is. De steenbok kan goed met geld omgaan.
Hierom moest ik toch wel heel hard gniffelen. Als er iemand goed is in ondoordachte dingen doen, dan ben ik het. Ik ben erg impulsief en denk niet na over consequenties. Goed met geld omgaan, kan ik ook al niet. Ja, als mijn salaris net gestort is, dan ben ik heel goed in het uitgeven ervan. Aan het eind van de maand zit ik meestal krap. Niet iets om trots op te zijn. Wat zou ik graag aan deze beschrijving willen voldoen zeg.

De steenbok houdt van structuur en houdt ervan dingen die niet gestructureerd zijn of niet gestructureerd verlopen te structureren en in goede banen te leiden. De steenbok is zeer geschikt voor werk bij overheden of andere instellingen waar duidelijke structuren heersen en een duidelijk taakverdeling is. De steenbok voert zijn/haar werk met nauwkeurigheid uit en is bereid de verantwoordelijkheid daarvoor te dragen. De steenbok houdt niet van mensen die hun verantwoordelijkheden ontlopen.
Klopten de eerste twee voor mijn gevoel bijna niet met hoe ik mezelf zie, in deze beschrijving kan ik mezelf wel vinden. Ik houd van structuur, al ben ik thuis een sloddervos. Ook neem ik mijn verantwoordelijkheid en zal ik de eerste zijn om toe te geven als ik iets fout heb gedaan. Mensen die daarin anders zijn, vind ik vaak minder fijne mensen.

De steenbok is ambitieus en wil graag iets bereiken en betekenen in de wereld. Status is niet onbelangrijk. Voor de steenbok hebben dingen alleen waarde als hij/zij er hard voor heeft gewerkt. Dingen die gewoon zijn komen aanwaaien geven geen voldoening. De steenbok zal nooit de eer opeisen voor iets dat hij/zij niet gedaan heeft. Als zaken tastbare resultaten opleveren, geeft dat de steenbok de meeste voldoening.
Ook dit klopt bijna helemaal. Ik wil iemand zijn en ik wil wat betekenen. Maar de eer opeisen van iets dat ik niet heb gedaan, zou ik nooit doen. Ik vind het heel prettig als dingen die ik goed doe, een goed resultaat opleveren.

Steenbokken huigelen niet, zijn recht door zee en komen beloftes na. Maar goede praters zijn het niet, ze kroppen hun gevoelens op en kunnen pessimistisch zijn. Hun vriendschap of haat is van duurzame aard. Ze zijn niet gek van leren en ook niet van sport. Zelden zijn ze oppervlakkig. Ze houden niet van domme kletspraat.
Eigenlijk klopt deze laatste alinea helemaal. Was ik eerst erg sceptisch dat ik geen echte steenbok zou zijn, nu begin ik er toch wat in te zien. Dat ik zuinig zou zijn en ontzettend netjes, dat klopt dan weer niet, maar de grote lijnen zie ik wel. En als ik kijk naar de beschrijvingen van vrienden en familie dan zie ik ook dingen die helemaal kloppen. Misschien moet ik me zelfs maar eens in gaan verdiepen in astrologie want ik begin het zowaar interessant te vinden.

Hoe zit dat bij jullie? Klopt de beschrijving van je sterrenbeeld met dat wat je van jezelf vindt? Geloven jullie er in of denken jullie dat het onzin is? Ik ben benieuwd.

Liefs,
Kaat

31 01 08 | # | 17:13 | kaat | zeven reacties




een doordeweekse dag
Onderwerp: Een dag uit je leven.
Geschreven door: Kaat

7.15 De wekker gaat. Ik snooze nog een keer of drie, maar dan moet ik er echt uit.

7.45 Ik zeg ‘goedemorgen mannetjes’ tegen Mr. Bojangles en Bada Bing die al voor de slaapkamerdeur zitten te wachten en doe hun eten in hun bakjes. Ook schep ik de poezenbak schoon en als ik in een goede bui ben, maak ik ontbijt voor Mr. X.
Dan wordt er gedouchet, sta ik zo’n tien minuten naar mijn kast te staren me afvragende wat ik nu weer aan moet en probeer ik ondertussen ook nog te ontbijten en een kop koffie te drinken.

8.30 “Dag Amsterdam. Hallo file op de A2”.
Ik rij weg uit Amsterdam om in de A2 in de file aan te sluiten. Elke dag neem ik me voor eerder van huis weg te gaan.
Soms handel ik al wat zakelijke telefoontjes af in de auto. In Australië gaan ze namelijk al bijna naar huis als ik op kantoor aankom.

9.30 Met mijn badge maak ik de voordeur van ons pand open. Ik zeg de receptioniste gedag. Nadat ik een dubbele espresso heb gehaald om op te drinken terwijl mijn laptop opstart, is mijn werkdag officieel begonnen.
Ik beantwoord de mailtjes in mijn mailbox en bekijk de resultaten van gisteren. Mochten die tegengevallen zijn, dan schuif ik wat in de uitzendschema’s en doe nog meer van dat soort voor leken oninteressante ongein.

12.30 Mijn collega’s en ik gaan lunchen. Elke dag is het weer een verassing wat er is en vooral wat er overblijft. In de rij naar de lunch veranderen mijn collega’s in wilde dieren en het uitzoeken van de broodjes is een ware survival of the fittest. Mijn god, wat heb ik een hekel aan de lunch.

13.00 Weer aan het werk. Na de lunch krijg ik altijd een instortmoment en drink ik liters groene thee. De rest van de middag werk ik mijn taken af en maak ik een to do lijst voor de volgende dag. Tussendoor msn ik wat met vrienden en check ik logs.
Soms werk ik over, soms ook niet.

18.00 Stap ik in de auto om terug naar Amsterdam te rijden. Gelukkig is er op de terugweg vaak veel minder verkeer op de weg en kan ik bijna in een keer doorrijden.

18.40 Meestal rijd ik nog even langs de Albert Heijn. Ik ben niet goed in het bedenken wat ik de rest van de week wil eten en houd rekening met spontane etentjes met vrienden.
In de supermarkt bedenk ik het menu voor de avond en wat ik voor de rest nodig heb. Vaak vergeet ik de helft.

19.20 De dagelijkse jacht naar een parkeerplek. Als een dolle rijd ik rondjes. De dagen dat ik binnen vijf minuten een parkeerplek gevonden heb, beleef ik in euforie.

19.50 Ik doe de voordeur open en zeg mijn poezenmannetjes die al met smart op me te zitten wachten gedag. Het eerste dat ik doe als ik binnen ben, is diezelfde poezenmannen te eten geven.

20.00 Of ik plof op de bank en kan geen 'boe' of 'bah' meer zeggen. Of ik kook voor Mr. X en ga lekker met hem aan tafel eten. Of er eet een vriend(in) bij me of ik ben buiten de deur datzelfde doen, maar dan bij hem of haar thuis. Een ding is in ieder geval zeker; ik ga altijd te laat slapen. * klik *

24.00 Ik poets mijn tanden en ga in bed liggen. De dag is weer voorbij.

Als ik dit zo teruglees dan lijkt het net of ik geen leuk leven heb. Gelukkig is dat wel zo. Ik hou namelijk van werken, poezen voeren, boodschappen doen, koken, halfdood op de bank liggen, mijn vrienden en Mr. X.
En ik hou van weekenden. Dat dan ook wel weer.

22 01 08 | # | 14:46 | kaat | vijf reacties




Een dag vol discipline

Onderwerp: Een dag uit je leven.
Geschreven door: Zezunja

Discipline is een waan. Een louterende waan, dat wel, maar ontegenzeggelijk een waan. Een op verzinsels gebaseerde gehoorzaamheid die ons houvast geeft, maar die in zichzelf niks anders behelst dan het naleven van een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken.

Dat mijn deadline op 28 februari ligt heeft iemand op een moment verzonnen en vervolgens lopen allerlei mensen als hamsters in een rad zichzelf op te jagen, omdat er een deadline is op 28 februari. Terwijl, als de persoon die de deadline verzon dyscalculie had gehad de zaken er misschien heel anders voorstonden. Of als de dochter van die persoon op 28 februari jarig zou zijn, wie weet wat er dan gebeurd was.

Zo is het ook met mijn doorsnee dag. Mijn dag bestaat uit een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken met mezelf. Ik heb door de jaren heen een beeld ontwikkeld van de werkdag van een zelfstandig ondernemer en sinds enige tijd voer ik dat toneelstukje met mezelf op. Het script is nog onderhevig aan wijzigingen - we zijn als het ware nog in de try-out-periode - maar zo hier en daar heeft het scenario al wat vaste vormen.

Ik sta bijvoorbeeld altijd vroeg op. Ik zou kunnen werken van twaalf tot acht, ons avondeten staat immers zelden eerder op tafel, en ik zou ook kunnen werken van vier tot middernacht, niemand die er erg in heeft, niets dat mij in de weg ligt. Maar in mijn toneelstuk begint de dag om zeven uur - en als ik te laat naar bed ga, om acht uur. Ik prijs mijn discipline, omdat dat bijna altijd lukt - ik prijs mijzelf voor het strikt naleven van mijn wanen.

In mijn wereld van zelfopgelegde afspraken mag ik tot half tien lummelen. Sommige mensen zullen dat veel vinden, maar ik gedij daar goed bij. Ik heb veel kopjes koffie met geklopte melk, veel aandacht van het poezenvolk en veel lieve woorden van mijn metgezel nodig, alvorens de dag met een kickstart kan beginnen.

Die kickstart vindt dus doorgaans plaats om half tien. Dan begin ik te stomen en verlaten witte wolkjes langs de bovenkant mijn hoofd. Als door een wonder komen er dan ineens facturen, stukjes, interviewafspraken, cursusopzetjes en promotietekstjes uit mijn iMac rollen en uiteraard vind ik mijzelf dan de meest gedisciplineerde persoon op aarde. Ongeëvenaard.

Toen Yuri nog buiten de deur werkte, kwam hij 's middags altijd thuis lunchen. Dat was destijds een uur van nooit geziene discipline (dat rijmt). In dat uur vertroetelde ik hem met broodjes tonijnsla en omhelzingen. Om klokslag twee uur keerde de rust in huis weer terug. Die schijnwerkelijkheid van lunchdiscipline is nu vervangen voor de schijnwerkelijkheid van werkdiscipline. Ik vind mezelf een krak als ik me om half vier realiseer dat ik nog niets gegeten heb, zó geconcentreerd kan ik bezig zijn. Alles is relatief, maar discipline is het relatiefst.

Mijn doel is om ongeveer acht uur per dag te werken, dus als ik om half tien ben begonnen, moet ik werken tot half zes, tenzij ik geluncht heb, dan moet ik langer door. Welnu, daar botsen mijn waanbeelden op elkaar, want mijn beeld van de zelfstandig ondernemer mag er dan een zijn van '9-to-5', en bikkelen tot je groen ziet en genoeg verdient, mijn persoonlijke wereldbeeld is een praktische. Als ik groen zie, komt er alleen nog maar drek uit mijn handen, dan blijven de witte wolkjes uit en kan zelfs een welwillende iMac daar niets meer aan veranderen. Mijn dag eindigt dus als het werk dat ik aflever klote wordt. En dat kan ook om half vijf zijn.

Meestal stel ik dan vast dat ik weer zeer gedisciplineerd was, waarmee ik niet meer wil zeggen dan dat ik het heilige geloof in mijn eigen verzinsels tot het einde heb weten vol te houden. Ik vind dat doorgaans een staande ovatie waard, een beter toneelstuk zag ik zelden. Vervolgens duik ik de foyer in en laaf ik mij aan een avond afterpartyen met daarin veel lief, veel lol en veel bankhangen. Totdat het elf uur is en ik weer denk aan de voorstelling van de volgende dag. Dan toon ik discipline en duik ik braaf in bed. Om mijzelf de volgende dag om zeven uur weer op onnavolgbare wijze te gehoorzamen.

19 01 08 | # | 16:14 | zezunja | negen reacties




Een dag uit je leven

De eerste helft van 2006, een willekeurige doordeweekse dag

'Maak jij zijn boterham? Ik kleed hem wel aan.' Nadat we eerst twee keer de wekker hebben uitgezet begint de kleine man in zijn slaapkamertje, grenzend aan de onze, te roepen. 'Maaamaaaa, paappaa!' Kreunend laat ik mijn voeten in het paarse tapijt zakken en haal hem uit bed. Ons stralend middelpunt laat zich gewillig aankleden. Daarna eet hij met moeite zijn boterham op. Het is het tergendste moment van de dag, aangezien we weinig tijd hebben. 'Toe nou,' zeg ik herhaaldelijk, 'neem nog een stukje.' Als het boterhammetje eindelijk is aangeland waar het wezen moet, spring ik onder de douche. Ik trek snel mijn kleding aan en doe wat mascara op. Klaar. Nu gauw mannetje onder de arm, twee trappen af naar beneden. We kussen elkaar gedag. Ik zet mannetje af bij de peuterspeelzaal en fiets daarna naar mijn werk, aan de andere kant van de stad. Het is kwart over negen als ik bij de Bijlmerbajes aankom, waar ik als verpleegkundige werk. Met een bezwete rug stop ik mijn mobiel in een kluisje en doe ik mijn riem vast af. Mijn tas moet op de loopband door de scanner en ik zelf door een detectiepoortje. Daarna begint de lange wandeling naar de laatste toren op rij. Ik passeer twee meldkamers en ben na een ritje in een gammele lift op mijn werk, een klein kantoortje in de kelder. De dag kan beginnen. Na het ochtendrapport beginnen we ons spreekuur. Een lange rij gedetineerden, ziek of veinzend ziek, gestoord of redelijk normaal, aardig of agressief, zien we aan onze burootjes verschijnen. We handelen zelf, of verwijzen door naar het artsenspreekuur. Tussendoor werken we een berg telefoontjes af, zien we mensen in de isoleercellen, worden we opgeroepen bij calamiteiten. Het zijn dagen die altijd spannend zijn, hoe het ook loopt. De setting alleen al is spannend. De lift, die om de haverklap blijft hangen, maakt het mij als claustrofoob al helemaal niet gemakkelijk.

Om vijf uur mag ik naar huis. Langs de meldkamers, door de poortjes, eindelijk frisse lucht. De zon schijnt, de fietsrit naar huis is lang maar fijn. Doodmoe doe ik wat boodschappen bij de Dirk- daar wonen we boven. Ik sleep mezelf de trappen op en begin vast met koken, haal een stofzuiger door de kamers, trek de bedden recht. Even later zijn man en mannetje thuis. We gaan eten, doen mannetje in bad, lezen hem een verhaaltje voor, zingen een liedje en stoppen hem in bed. Om acht uur zijgen we neer op de bank. We lezen het Parool, gaan achter de pc zitten of kijken TV. Soms halen we een lekker broodje kebab aan de overkant. Soms komen er vrienden langs. Om beurten gaan we de stad in voor een bezoekje aan de kroeg. Trams rinkelen voortdurend, bussen razen langs. Veel te laat, zoals elke dag, gaan we slapen.

Een doordeweekse dag, nu

Ik sta op, het is koud op zolder. Snel stap ik in mijn sloffen en neem mijn zoon mee naar beneden. Samen met zijn vader stapt hij onder de douche. Ik kleed hem aan en zorg voor zijn ontbijt, maak een trommeltje met fruit en een beker drinken klaar. Met rugzakje op stapt hij aan de hand van zijn vader naar buiten, klaar om naar school te gaan. Hierna 1) ga ik weer slapen, om na een berg rotte dromen twee uur later wakker te worden 2) lees ik de krant, drink een kop thee, verzorg het konijn, stap onder de douche, maak het huis een beetje netjes en doe een boodschap 3) schrijf een stukje of lees een boek. Dynamisch? Welnee. Spannend? Ook niet. Het wordt niet veel spannender ook. Om 12 uur haal ik mijn kind op, en eten we een boterham. Daarna gaat hij bij een vriendinnetje spelen, of gaan we naar de kinderboerderij, of bij opa en oma langs. Vaak spelen zijn vriendjes hier en heb ik een huis vol vrolijke stemmetjes. Om vijf uur begin ik met het eten, tegen zessen is man thuis en staat het op tafel. Samen doen we het avondritueel met kind en ploffen daarna achter de computer, of op de bank. We gaan op tijd slapen. Frisse lucht maakt moe.

Ik ben huisvrouw geworden, iets waar ik in drukke tijden heel erg naar verlangd heb. Ik ben echter een type van het gras is altijd groener; ik wil weer naar de andere kant. En dus staat er een sollicitatiegesprek op stapel voor een zeer dynamische baan. Ben ik een heel eind met het realiseren van een project voor een uitgever waar ik een jaar mee zoet kan zijn. Heb ik ons aangemeld als gastouders voor kindjes die graag een vakantie in Drenthe willen. Ik zoek de drukte op- maar wel eentje die ik aankan.

De hectische dagen in Amsterdam mis ik niet, dat was opgelegde drukte, met als grootste motief genoeg centen verdienen om de hypotheek te kunnen betalen. De rust hier doet me zo goed dat ik voor mijn eigen gedoseerde hectiek kan kiezen. Een grotere luxe bestaat er volgens mij niet. Dat ik me soms verveel, voor het eerst in jaren, beschouw ik als een groot goed. Verveling dwingt me over dingen na te denken, en dat heb ik lang niet gedaan.

Nietliefjes, ik ben heel benieuwd hoe een gemiddelde dag uit jullie leven eruit ziet. Bevallen je dagen je goed, of zou je het anders willen?

18 01 08 | # | 13:20 | esther | drie reacties




Dag!

Onderwerp: Mijn afscheid van Nietlief
Geschreven door: Polle

We zitten aan tafel. Mijn gezondheid en ik. Zij aan een kant, ik aan de andere. De conversatie verloopt moeizaam. Zij zucht, ik teken denkbeeldige cirkels op het tafelblad.

Ooit was ze nogal makkelijk in de omgang. Je kent het wel, zo’n onderdanig type waarvan je niet merkt dat ze er is. Zo een die nooit aandacht opeist. Iemand die je onderuit kunt schoppen en die je dan vervolgens straffeloos vergeeft. Ergens onderweg is ze langzaam veranderd. Eigenlijk viel me dat pas op toen ze in staking ging. Een staking die maar voort blijf duren.

Nu zitten we tegenover elkaar. We onderhandelen. Ik wil dat ze stopt met staken, zij wil dat ik haar eisen inwillig. Het doel van haar protestactie: meer aandacht en veel rust. Zaken die ik alleen maar kan toezeggen als ik dingen opgeef. Dingen waar ik van houd, dingen die ik lekker vind en dingen die ik leuk vind om te doen. Ik wil niet opgeven. En dus zucht zij, en teken ik denkbeeldige cirkels op het tafelblad. Opgeven sucks.

Halverwege het tekenen van een cirkel denk ik aan het blaadje dat ik vanochtend van mijn wijze scheurkalender afscheurde. “Er is een verschil tussen opgeven en loslaten”, stond er op gedrukt. “Opgeven is stoppen omdat het toch niet lukt. Er hoort een gebaar bij: smijten. Loslaten is verdergaan wanneer iets voorbij is. Daar hoort ook een gebaar bij: loslaten. Als een ballon. Je laat het gaan.”

Mijn vingertop stopt met cirkels draaien. Niet opgeven maar loslaten dus. Dit is mijn laatste stuk op Nietlief. Omdat ik dingen los moet laten, om voorzichtig te kunnen opschuiven. Net zolang totdat mijn gezondheid en ik niet meer tegenover, maar weer naast elkaar zitten.

Dag lieve Esther, Luna, Kaat en Zezunja. Ooit zei ik dat Nietlief als een warm bad was waar zo nu en dan iemand de koude kraan aanzette. Het was geweldig om deel uit te maken van dit schrijfplatform. Ik heb me genietend gewenteld in het warme bad. Dikke en lieve kussen voor elk van jullie.

Dag Nietlieflezers. Ik heb genoten van jullie lieve, mooie, grappige en attente reacties. Een welgemeende dankjulliewel daarvoor.

06 01 08 | # | 13:46 | polle | 23 reacties




De meet 'n greet met Maarten en Micha

Opdracht: Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?
Geschreven door: Zezunja

Er zijn talloze mensen met wie ik wil eens een biertje zou willen drinken (Martin Bril, Joris Luyendijk, Bernard Dewulf). Veel mensen die ik zou willen interviewen (Arnon Grunberg, John Zorn, Josh Homme). En veel doden die ik terug zou willen roepen (Herman De Coninck, Andy Warhol, Roald Dahl). Maar tegelijkertijd ben ik niet zo van het ontmoeten. Mijn werk zou de perfecte route naar al die meet 'n greets kunnen zijn en toch heb ik nooit moeite gedaan om mij te specialiseren in celebrityjournalistiek. En als de doden niet dood waren, zou ik vermoedelijk net zo weinig moeite doen om ze te ontmoeten als nu bij de levenden. Zonde van hun wederopstanding, dunkt me.

Maar hoewel ik niet geloof in enig afterlife, zijn er twee doden voor wie ik wél moeite zou doen om ze onder het genot van een goed glas bier en een bakje nacho's eens flink aan de tand te voelen. Micha en Maarten. Micha en Maarten zijn twee vrienden die allebei op mysterieuze wijze verdwenen. De één in 1993, de ander in 2004. En juist door die verdwijning valt er een hoop te bespreken.

Want drie maanden lang was Maarten kwijt. Mijn lieve collega, mijn vroegere buurjongen, de kok door wie ik van de koude naar de warme kant mocht verhuizen. Hij was 19 en nog nooit ergens anders dan in Benidorm geweest, dus bloedzenuwachtig toen hij in de zomer van 1993 met wat vrienden naar een Grieks eiland vertrok. Voor het eerst vliegen, voor het eerst zo ver en voor het eerst draaide de keuken verder zonder hem.

Twee weken zouden we voor hem invallen. Twee weken verdeelden we alle diensten over slechts drie koks en twee weken ginnegapten we over wat de bleue Maarten allemaal zou overkomen op dat hete Griekse eiland. Maar twee weken werden drie weken. Maarten zat niet op het vliegtuig terug en niemand wist waarom niet. Op de terugweg waren zijn vrienden hem kwijtgeraakt en ze hadden geen flauw idee waar ze hem moesten zoeken.

Drie weken werden een maand, en later twee maanden. Toen werd hij gevonden door de Griekse politie. In het water in de haven van Athene. Zijn moeder moest zijn half vergane lichaam identificeren. We hebben hem in Amsterdam begraven op de Nieuwe Oosterbegraafplaats. De aula was te vol voor woorden, er klonk glamrock en Doe Maar en niemand van de aanwezigen wist wat er in de tussenliggende weken met Maarten was gebeurd.

Elf jaar later kreeg ik een vergelijkbaar bericht. Het was tussen Kerst en Oud en Nieuw en de wereld was in rep en roer over een tsunami. Ik kreeg een telefoontje: Micha was vermist. Micha, mijn vriend van de jaren negentig, de schaakmeester met wie ik Jaap Fischerliedjes zong, met wie ik tot vermoeiens toe over mislukte relaties sprak en met wie ik me wentelde in de nodige Weltschmerz. Micha was verdwenen in Thailand, maar het had NIETS met de tsunami te maken. Lekker dan. Probeer op zo'n moment maar eens hulp te krijgen. Van de politie. Van de ambassade. Van de ministeries. Wat zegt u? Een vermiste? U mag achteraan in de rij van duizenden vermisten.

Uiteindelijk is een vriend van Micha richting Thailand vertrokken om zelf te zoeken. Hij reisde zijn spoor na, kreeg het vermoeden dat Micha is verdronken, kwam uiteindelijk geen steek verder en keerde met lege handen terug. Zijn ouders verklaarden Micha enkele maanden later dood. We herdachten hem met zeker honderd man.

Ja, met Micha en Maarten zou ik zielsgraag op een barkruk eens een flinke boom willen opzetten.

02 01 08 | # | 14:50 | zezunja | vijf reacties