Een top 3

Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?

Omdat je aftelt naar het nieuwe jaar en ik de afgelopen weken overal jaaroverzichten en lijstjes heb kunnen lezen, ga ik schaamteloos mee in de lijstjes-mode. Ik kan namelijk niet kiezen, zoals gewoonlijk. Ik vind heel veel mensen bijzonder en er steekt er niet één bijzonder boven de ander uit. Toch heb ik met pijn en moeite een top 3 kunnen maken.

1. Bruce Chatwin. Omdat hij me intrigeert als mens- kunstliefhebber, vrouwen- en mannenliefhebber, enorm getalenteerd schrijver, rusteloos, onhebbelijk mens, en jong overleden aan AIDS. De schrijver Chatwin heeft een oeuvre achtergelaten dat ik elk jaar herlees en dat nooit verveelt. Zijn 'Anatomie van de Rusteloosheid' hielp me door de eerste week rust houden heen, die ik verplicht moest uitzitten na een gebroken enkel te hebben opgelopen. In mijn hoofd zwierf ik met hem mee door Australië en was ik mijlenver verwijderd van dat jeukende gipsbeen.

2. Jim Morrison. Hoe doe je dat, hele vage mysterieuze teksten schrijven die een berg mensen aanspreken, hele mooie nummers maken, en vervolgens doelbewust op je eigen einde afstevenen om daarna een legende voor altijd te worden? Dat legende-schap vind ik fascinerend. Ik zou dezelfde vraag kunnen stellen aan Jimi Hendrix, Janis Joplin en Che Guevara.

3. Michel, mijn overleden vriend. Ik denk vaak aan hem de laatste tijd en weet niet waarom- het is al dertien jaar geleden dat hij plotseling ziek werd en binnen een week dood was. Ik vraag me af waarom hij niet oud mocht worden, waarom ik daardoor vroeg oud moest worden en mijn onschuld voorgoed verloor. Ik vraag me af of het voorkomen had kunnen worden, of hij het nu goed heeft, of hij er vrede mee heeft. Ik vraag me af wat het goede is dat overblijft na de dood van een jong iemand.

Het is wat stil op nietlief, maar zodra de feestdagen achter de rug zijn gaan we knallen als nooit tevoren. We wensen alle lezers een gezellige jaarwisseling en een fantastisch 2008!

31 12 07 | # | 12:36 | esther | zes reacties




een bewonderenswaardig mens
"Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken."

"Bang zijn voor de dood is hetzelfde als bang zijn om een oud en versleten kleed weg te gooien."

"Bijna alles wat u doet is onbelangrijk, maar het is erg belangrijk dat u het doet."

"De mens wordt vaak wat hij denkt."

"Een oog voor een oog maakt de hele wereld blind."

"Geluk hangt af van wat men kan geven, niet van wat men kan krijgen."

"Iemand kan je alleen je zelfrespect afnemen als je het hem geeft."

"Indien ik geen gevoel voor humor had, dan zou ik al lang geleden zelfmoord hebben gepleegd."

"Je kan geen hand schudden met een gebalde vuist."

"Onverdraagzaamheid is geweld tegen de geest en haat is geweld tegen het hart."

"Waar liefde is, is leven."

"Wees de verandering die je in de wereld wilt zien."

Bovenstaande citaten zijn allemaal van dezelfde man. Een man die, ondanks hij zelf een hoge opleiding genoten had en veel geld kon gaan verdienen, zich niet neerlegde bij armoede en geweld, maar probeerde de situatie in zijn land te veranderen en dat ook deed. Een man die niet haatte, maar altijd lief had. Zelfs zijn vijanden haatte hij niet.
Hij zorgde er voor dat zijn land weer onafhankelijk werd. Dat deed hij zonder geweld, want hij geloofde in pacifisme. En juist op die manier dwong hij veel meer respect af en kreeg hij het gedaan.
Ook zorgde hij ervoor dat zijn landgenoten weer trots op hun land werden en wilde hij dat ze niet meer afhankelijk van het Westen waren, maar zichzelf konden bedruipen.

Zijn naam betekent 'verheven ziel' en dat was hij ook. Hij de Jezus van de vorige eeuw. Iemand die alleen maar goed was en waar je niets slechts over kan zeggen. Helaas werd hij vermoord, zoals zo veel 'groten'. Ik denk heel vaak aan hem en het allerliefst zou ik willen zijn zoals hij. Ik bewonder hem om wie hij was en het mooie dat hij heeft achtergelaten.

Lieve NietLiefjes,
Als ik een iemand graag had willen ontmoeten dan was het Mahatma Gandhi. Omdat ik het een van de meest bewonderenswaardige mensen vind die op deze aarde heeft rondgelopen.
Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?
Liefs,
Kaat

25 12 07 | # | 15:01 | kaat | zes reacties




Oh ja, ook een zacht ei als ik kan haten

Drie pogingen deed ik, die alledrie mislukten. Halfzachte, veel te beleefde brieven kwamen er uit mijn handen. Gadverdamme, wat blijf ik toch lief. Wat een non-kwaliteit kan dat zijn, vooral als je een vrouw bent. Ik stuurde mijn collectiefgenoten een mail dat het me niet ging lukken. Een hatemail schrijven, ik kon het gewoon niet. Bah, wat een lamzak was ik. Ik kan blijkbaar alleen maar van die Libelle-achtige stukjes produceren, over mijn zoon, en patienten, en de boze wereld. Boe-hoe.

Dus het begon met een stukje zelfhaat. Want ik haat het als ik iets niet kan. En vanmorgen stond ik onder de douche en dacht erover na. Ik had een beetje buikpijn vanwege allerlei ongemakken en voelde een afschuwelijk humeur opkomen vanwege naderende, maandelijkse hormonen. Nu moet ik die hatemail schrijven, dacht ik, en sprong onder de douche vandaan. Nu zit ik met natte haren en een verwilderde kop te tikken; een prima staat van zijn voor een hatemail.

Natuurlijk haat ik. Elk mens haat en ik ben geen haar beter. Ik haat zorgverzekeraars die bepalen wat er voor je vergoed wordt en wat niet. Ik haat verpakkingen die moeilijk opengaan. Ik haat teveel lawaai om me heen. Ik haat mijn dikke buik met zwangerschapsstriemen. Ik haat kinderverkrachters. Ik haat mensen die kinderen krijgen en het vervolgens vertikken ze op te voeden. Ik haat elitaire mensen. Ik haat klootjesvolk. Ik haat bedrijven die zo groot zijn dat jij als klant lijdt onder de bureaucratie van alledag. Ik haat het als ik geen internet heb. Ik haat schoonmaken en het feit dat ik degene ben die het moet doen. Ik haat het om een hypochonder te zijn. Ik haat het om continu zorgelijk te zijn. Ik haat de depressieve genen die ik heb meegekregen. Ik haat fysiek ongemak. Ik haat domheid, vooral als het uitgebreid geexposeerd wordt. Ik haat mensen die zeggen 'ik zou het niet kunnen, hoor, oude mensen hun billen wassen', als ik zeg dat ik verpleegkundige ben. Ik haat het als diezelfde mensen zeggen 'het is een roeping, he'. Ik haat mensen die het altijd maar voor de wind gaat. Ik haat degene die mijn hand las en voorspelde dat ik niet ouder dan 50 zou worden. Ik haat liften waar ik in moet. Ik haat het om een slaaf van de economie te zijn. Ik haat het dat niemand meer loodgieter wil worden, maar kandidaat bij Idols. Ik haat dooddoeners als ''t is wat, he', 'zo is het leven', 'het is niet anders' en 'we moeten toch door.' Ik haat grafschriften die gedichten van Toon Hermans behelsen of woorden als 'rust nu maar uit, je hebt je strijd gestreden.' Ik haat mensen die meteen over dialect beginnen als ik zeg dat we naar Drenthe zijn verhuisd. Ik haat Drenten die zeggen 'oh, wat een stap' als ik zeg dat we uit Amsterdam hiernaartoe zijn gekomen. Ik haat mensen die niks durven zeggen om de vrede te bewaren. Ik haat mensen die een te grote bek hebben. Ik haat vrouwen die naar me staren op het schoolplein, maar niks zeggen. Ik haat moeders die andere moeders o zo subtiel bekritiseren. Ik haat het dat mannen hun penis mogen verheerlijken en ze zelfs namen geven, maar dat de vagina nog steeds taboe is. Ik haat het boek 'Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus'. Ik haat alle boeken van chicklit-schrijfsters. Ik haat het dat er over borstkanker een glamour-magazine wordt gemaakt. Ik haat het dat je het als vrouw bijna nooit goed doet. Ik haat het dat er nooit aan mannen wordt gevraagd hoe zij dat toch doen, vijf dagen werken en een kind opvoeden. En ik haat hatemails schrijven.

Want nu zit ik hier vol haat na te denken over wat ik allemaal nog meer haat. Ik ben in een haatstaat. Het is geen prettig gevoel. Ik geloof dat ik het liever allemaal onderdruk en af en toe eens een therapietje volg. Alleen deze week  niet, want deze mail schrijven was me al therapie genoeg.

Disclaimer: Dit is geenszins een doodsbedreiging, een dreigbrief of een poging tot aanzetten tot haat. Dit is een column, een vingeroefening, een stijlmiddel.

Luna en Polle zullen niet publiceren deze cyclus.

23 12 07 | # | 12:22 | esther | 18 reacties




Aan (zelfmoord)terroristen,
Raoul Heertje hoorde ik ooit zeggen: “Dat jullie dood moeten daar ben ik het helemaal mee eens. We hebben alleen een meningsverschil over de locatie”.

Eigenlijk wil ik niemand dood wensen, maar voor jullie maak ik graag een uitzondering. Want het enige dat jullie willen is andere mensen forceren hetzelfde te doen en geloven als jullie zelf. Desnoods door middel van geweld en daar ben ik nou eenmaal niet zo dol op.
Ik ben namelijk meer van het principe ‘leven en laten leven’. Voor mijn part gaan jullie allemaal de rest van jullie leven in een boom hangen met roze lintjes in je haren, gewichten aan jullie penissen en gekke hoedjes op onderwijl rare liedjes zingend op nog vreemdere tonen, prima, als jullie mij er maar niet mee lastig vallen.
Maar dat doen jullie wel. Jullie veroorzaken ellende, verdriet en het allerergste, jullie zaaien angst. En ik veracht jullie daarom. Vooral omdat met de angst die jullie zaaien figuren opstaan waar niemand op zit te wachten. Want door jullie staan zij op en als jullie er niet waren geweest, had Zezunja haar hatemail van hieronder helemaal niet hoeven schrijven.
Ik kots op jullie. Jullie zijn geen mensen. Jullie zijn het laagste van het laagste.

Dus wat mij betreft gaan jullie met z’n allen op een plein staan waar verder niemand anders is en blazen jullie jezelf tegelijkertijd op. Fan-tas-tisch. Zijn we allemaal beter af. Jullie je statement gemaakt (De SBS’en en CNN’s willen vast wel filmen) en wij van jullie verlost. Kunnen wij levensgenieters rustig verder leven. Zonder angst, xenofobie en de Wildersen van deze wereld.
Ik haat jullie. Met heel mijn hart. Ik wil niet haten. En ik wil niet bang zijn. Want wie zich door angst laat regeren, verliest zijn vrijheid. En dat is nou precies wat jullie wanmensen willen.

Kaat

Disclaimer: Deze haatmail is slechts een knuppel in het hoenderhok. Al vind ik het best een goed idee van dat zelfmoorden terwijl niemand er last van heeft.

19 12 07 | # | 16:55 | kaat | twaalf reacties




Jullie zijn met te veel en jullie zijn te dom

Aan iedereen die ooit op Geert Wilders, Rita Verdonk, Jean-Marie Dedecker, Vlaams Belang of good ol' Pim Fortuyn stemde.

Het is jullie schuld. Dat ten eerste. Niet alles is jullie schuld, maar toch wel een boel.
Zo is het jullie schuld dat mijn wereldbeeld naar de klote is. Dat de warme deken van empathie en solidariteit een warme deken van herinnering is. Uit de tijd dat men massaal posters met geknakte kernbommen voor de ramen hing. Ik was nog een kleuter. Daarna kwamen jullie.

Het begon in de luwte. Met Janmaat, die men toen nog wilde opblazen. Met Karel Dillen met zijn grote brillen. Zonderlinge types, Koot en Bie-achtig. Nauwelijks bedreigend, geen sex-appeal. De Telegraaf was wel al de grootste krant, de Tros de grootste omroep, maar jullie publieke opinie kwam vaak niet verder dan de toog van Bolle Jan. Godzijdank.

Nu is alles anders. Jullie zijn uit de luwte gekropen om langs de weg te gaan staan bij het overlijden van Fortuyn en sindsdien zijn jullie als het ware op straat blijven hangen, met een paar miljoen man.

Jullie staan daar op Marokkanen te spugen, bange Almeerders en nietsontziende grootverdieners zij aan zij. Jullie bivakkeren massaal in stemhokjes en jullie geloven heilig in partijen met namen als Partij voor de Vrijheid (Wilders), Trots op Nederland (Verdonk) en Partij voor het Gezond Verstand (Dedecker). Geef toe: dat is verwijtbaar. Bij het horen van dergelijke niet-van-een-Schlager-te-onderscheiden namen, weet je bij voorbaat zeker dat punt 1 op de agenda van de ministerraad zal zijn: 'Kunnen jullie door een waterkraan?'.

Zover zijn we dus nu in Nederland en België en daarmee is het jullie schuld dat ik tegen de democratie ben. In een goede democratie hebben jullie recht op jullie coup. De meerderheid telt en als de meerderheid bestaat uit intellectueel verloederde xenofoben dan mag dat. Het is dus jullie schuld dat ik nu tegen een goede democratie ben. En dat is erg. Echt. Heel. Erg.

Het liefst zou ik hebben dat jullie niet mochten stemmen. Jullie zijn met te veel en jullie zijn te dom. Verkiezingen leiden tegenwoordig steevast tot jullie overwinning en dat zijn jullie mijns inziens niet waard met jullie ikke-ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikke-mentaliteit.

Maar het is nog erger. Het liefst zou ik hebben dat jullie je niet mochten voortplanten, want het grote probleem is dat jullie met zovéél zijn. Als jullie nou klein en zielig bleven, zoals de SGP, dan vond ik jullie een aanwinst voor de democratie. Ik gun alle soorten freaks een platform. Maar twee zetels is wel het maximum, dertig vind ik way over the top. Dan houdt het voor mij op.

Het is jullie schuld dat ik een extremist ben geworden. Een fascist. Dat ik bang ben voor 'de meeste stemmen gelden'. Dat ik weet dat ik het nooit zal winnen van het Studio 100/RTL4/Het Laatste Nieuws/Story en Privé-publiek. Dat de VPRO, GroenLinks en de omzet van een mooie dichtbundel altijd klein zullen blijven.
En dat ik jullie daardoor allemaal dood wens.

Sterf.

Zezunja

Disclaimer: Dit is geenszins een doodsbedreiging, een dreigbrief of een poging tot aanzetten tot haat. Dit is een column, een vingeroefening, een stijlmiddel. Ik wens niemand persoonlijk dood, laat dat duidelijk zijn. Maatregelen als het afnemen van het recht op stemmen of voortplanten zijn uiteraard te fascistisch om ook maar één moment serieus te nemen.

Lieve Niet Liefjes,

Hoewel ik van nature bijna hippie-achtig gemoedelijk ben, ik maak niet veel ruzie met mensen, vind ik het soms heerlijk om een hatemail te schrijven. Gevoelens van haat, woede en verontwaardiging leiden vaak tot prachtige stukjes proza, doordesemd van overdrijving, understatement en bloemrijk taalgebruik. I love hatemails.
Mijn opdracht voor jullie is dus deze keer: laat je gaan, schrijf een hatemail in je eigen stijl. Hou je vooral niet in.

18 12 07 | # | 13:55 | zezunja | 31 reacties




Bewolking

Onderwerp: Je eetgewoontes en wat die over jou zeggen
Geschreven door: Polle

Ongeremd en overvloedig genieten bij heldere hemel, dat is eigenlijk wat ik het liefste doe. Ik verhef het smullen van het leven tot schone kunst. Ik zorg voor zachte geuren voor mijn neus, fijne muziek voor mijn oren, mooie beelden voor mijn ogen en lekker eten voor mijn mond. Het leven smaakt me goed.

Ik bereid mijn grootste passies. De lucht is strak en wolkenloos. Er vliegt een zwerm aperitieven, viergangenwijnen en digestieven langs. Ik knutsel bonbons, bouw de heerlijkste taarten en de verleidelijkste toetjes. Met een zonnebril op mijn neus lees ik kookboeken. Aan de horizon straalt een avondvullend programma in een goed restaurant me tegemoet. Wanneer het donker wordt, verlichten vier sterren mijn heldere geniethemel.

Afgelopen week klonk opeens een donderslag. Een diagnose glutenintolerantie bewolkt nu de lucht. Een streng dieet moet voor opklaring te zorgen. Geen gluten. Geen melkproducten. Geen toegevoegde suikers. Geen olijfolie. Geen alcohol. Geen dit. Geen dat. Geen ongeremd. Geen overvloedig. In plaats daarvan: beperkt, smakeloos en karig.

Het zal een jaar gaan duren voordat de hemel weer helder genoeg is om de sterren te zien. En hoewel het geen ingrijpende klimaatverandering op mondiaal niveau betreft, is het voor mij toch best wennen om vanaf nu nooit meer zonder paraplu van huis te gaan.


Kaat en Luna zullen deze cyclus niet publiceren.

16 12 07 | # | 17:38 | polle | acht reacties




Ik ben...

Onderwerp: je eetgewoontes en wat die over jou zeggen
Geschreven door: Zezunja

'Maartje heeft een bek als een paardje', zei men op de kleuterschool. En hoewel ik natuurlijk Zezunja heet en geen Maartje, zegt het toch wel iets over mij. Namelijk dat ik letterlijk en figuurlijk een grote mond heb, waar een hoop in kan verdwijnen. Had ik al gezegd dat een dirty mind een joy forever is?
Hoe dan ook: wie ik ben zegt alles over wat er in die mond verdwijnt.

Om te beginnen ben ik een konijn.
Van paard naar konijn, qua tanden niet zo'n grote stap. Mijn motto is: hoe groener hoe beter. Fuck alle nitraat en nitriet-verhalen. Waar anderen zich in een restaurant tegoed doen aan een smeuïge Vitello Tonato, bestel ik steevast een bord rucola met Parmezaanse kaas. Doe mij knabbelbare rauwe groente en ik ben happy as hell.

Ik ben verslavingsgevoelig.
In voedsel heb ik twee verslavingen. Ze zijn niet zo erg als mijn rookverslaving, maar na een week geheelonthouden, krijg ik in beide zoveel zin dat ik er net als voor sigaretten alles voor doe om eraan te komen. En hoewel ze niet zo slecht zijn als sigaretten, heb ik het wel voor elkaar om verslaafd te zijn aan behoorlijk slechte dingen, te weten cola en mayonaise. Voor cola geldt dat ik regelmatig probeer af te kicken, maar omdat ik verder heel weinig suiker eet, krijg ik soms toch een onbedwingbare behoefte aan suiker. Voor mij staat dat gelijk aan cola.
En aangezien ik verder weinig vet eet, zie ik maar door de vingers dat ik minimaal twee potten mayo per maand leegbunker.

Ik ben ziek.
Ik ben ziek. Het voert te ver om uit te leggen wat ik heb, maar het komt erop neer dat niemand weet waar mijn ziekte door komt. Tsja, en dan hou je je dus vast aan die paar vermoedens die er zijn. Een daarvan is dat de hormonen in fabrieksvlees veel invloed hebben op de ziekte en logischerwijs eet ik dus vrijwel alleen maar hormoonvrijvlees van een bioslager.
Een andere vorm van ziek zijn is de misselijkheid die ik voelde toen ik We feed the world en andere ontluisterende films en reportages over de voedinsgindustrie zag. Sindsdien eet ik zo bio als mogelijk. Tot en met chips aan toe.

Ik ben straatarm.
Soms veeg ik de vloer aan met mijn biowens. Met tien euro kan ik veertig keer zo veel kopen in de Delhaize, de Carrefour of de Colruyt dan bij de biowinkel. En dan gaat kwantiteit voor kwaliteit en moraal, in het belang van de grote survival. Mijn streven bij de supermarkt is dan om alleen maar dingen te kopen met een 0 voor de komma. Ik vind het superkicken om 40 euro af te rekenen en vervolgens met zes enorme boodschappentassen op huis aan te gaan.

Ik ben dol op jointjes.
Mijn lievelingsgenotsmiddel is hasj. Een groot nadeel daarvan is dat vreetkicks op de loer liggen. En hoewel ik gezegend ben met een redelijk tenger figuur, kun je aan mij precies zien wanneer ik weer eens voorraadje jointjes tot mijn beschikking had. Dat scheelt zeker drie kilo, die natuurlijk nooit in mijn tieten gaan zitten.
God straft overigens meteen want, damn, wat voel ik me slecht na een zak chips, een pak koekjes, drie wortelen met veel te veel cocktailsaus, een bak vanillevla met banaan en een pot Ben en Jerry's New York Super Fudge Chunk. De dag dat in België coffeeshops zijn toegestaan is het gedaan met mijn figuur.

13 12 07 | # | 11:47 | zezunja | zes reacties




Ik ben een sojaboontje

Onderwerp: je eetgewoontes en wat die over jou zeggen

Geschreven door: Esther

'Je bent wat je eet,' is dat niet zo'n kreet uit de jaren zeventig? Als het waar is, ben ik op dit moment een bakje kwark, een banaan en een sojaboontje. Meermalen per dag. Ik mag geen chocoladekransje meer zijn van mezelf, geen glas wijn en geen twee borden eten achter elkaar. Daar word ik zwaar van, en moe. En aangezien ik steeds minder snel afval (ouderdom) en er elk jaar weer een paar kilo's bijkomen, heb ik zomaar besloten een suiker- en gistloos dieet te gaan volgen. Lekker gepland Esther, in de decembermaand, zeggen sommige mensen. Maar de trouwe nietlieflezer weet inmiddels dat planning niet mijn sterkste kant is, en dat als ik iets in mijn hoofd heb, het niet in mijn kont zit. Dan moet het NU. Vandaar een dieet in december.

Vroeger, thuis, werd er volgens de schijf van vijf gegeten. Mijn ouders maakten van mij een sperzieboontje en een aardappel, een appeltje en een mandarijntje, en een bakje yoghurt uit de fles toe. Snoep hoorde er ook bij en daar werd niet hysterisch over gedaan. Toen ik echter aan de groeiremmende hormonen moest omdat ik anders een reuzenvrouw zou worden, kreeg ik ook enorme honger en dijde ik al snel uit van dun meisje naar flinke meid. 'Geen prik meer drinken,' was het eenvoudige advies van de dietiste bij wie ik onder controle kwam. Haar advies volg ik tot op de dag van vandaag op. Ik drink heel af en toe een glas cola, maar verder ben ik nooit een glaasje prik. Wel een flesje water, een kop koffie of thee en heel soms een sapje. En inderdaad vlogen de kilo's er weer af nadat ik haar advies had opgevolgd. Van flinke meid weer naar meisje.

Op mezelf wonen deed me qua schijf van vijf geen goed. Binnen een week was ik vergeten wat die hele schijf voorstelde. Pizza werd ik, pannekoeken, patat, hamburgers, en toetjes uit de supermarkt. Ik kon eten wat ik wilde, waaaaah! geweldig! Doordat ik erbij sportte en veel fietste, werd ik niet heel erg veel dikker. Gezond was het allerminst, maar ach, studeren was toch al niet gezond. Dat gehang in die collegezalen, en dat continue uitgaan dat er nu eenmaal bijhoorde, plus het eten van de Schijf van Vet, maakte studeren toch een risicovolle onderneming. Risicovol, maar leuk, want aan cholesterol denk je niet als je achttien bent.

Als student-af en werknemer zag ik in dat slecht voedsel me moe maakte. De hele dag sjouwen met patienten in bedden, trieste verhalen aanhoren, nachtdiensten draaien en flirten met collega's maakte dat ik weer schuchter kennismaakte met sla. En met wortels, en spinazie, en al het andere gezonde. Ik werd weer een aardappeltje, en een sperzieboon. Af en toe een zak snoep en een stuk taart, maar altijd afgewisseld met groenvoer. Dat voelde goed. Was het maar zo gebleven.

Eenmaal zwanger werd ik HEEL VEEL OLIEBOLLEN. En EEN HAMBURGER, NU! En IJS! KAN ME NIET SCHELEN WELKE SMAAK, HAAL HET NOU MAAR! Dat dat niet goed was voor de kilo's bleek elke controle weer, bij de vroedvrouw. Uiteindelijk zat er ongeveer acht kilo extra Zoon aan, en vijftien kilo extra Esther. Die dus na het eruit werken van de zoon gezellig bleven hangen. En zich vermeerderden omdat ik depressief was na de bevalling, en vooral VEEL wilde eten. Ik werd alles-dat-zich-in-de-keukenkastjes-bevond. Ik werd een wandelende bonbon. En uiteindelijk werd ik weer vrolijk en kwam het wel weer goed. Maar de kilo's bleven, en ik dacht die geaccepteerd te hebben. Maar ha! dat was dus niet zo. Ze moeten eraf. En wel nu meteen. En dus volg ik een dieet in december. En ben ik een sojaboontje, een bakje kwark en een banaan. Zonder moeite, en straks hopelijk weer zo lichtvoetig als jaren geleden.

Mijn vraag aan jullie, nietliefjes, is deze: wat zijn/waren jullie eetgewoontes en wat zeggen die over jullie?

11 12 07 | # | 20:51 | esther | acht reacties




Wie schreef wat?
Onderwerp: wie schreef welk gedicht

Sint is stiekem nog even in het land
Hij zit in een hotel vlakbij Schiphol want
Hij heeft nog iets mede te delen:
Hoe zitten de vorken bij nietlief in de stelen
De Sint weet precies hoe het zit
Daarom zegt hij in het kort even dit:
Luna schreef IV voor Esther
Esther I voor Polle
Polle schreef III voor Zezunja
Bent u nog van de begripvolle?
Zezunja schreef V voor Kaat
En Kaat weer II voor onze Luna
En daarmee zijn we rond in deze Gedichten Big Kahuna!
Dit bekendmaken was het dan voor Sint
Hij vertrekt met een jet en de zuidenwind
Terug naar zijn villa aan de Costa del Sol
Het wordt hem hier met de kou te dol;
En voelt Sint zich in 2008 nog vief
Dan ziet hij u graag weer terug bij Nietlief!

09 12 07 | # | 21:55 | esther | vijf reacties




Van Sint voor jou V


Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

De Sint kende een rupsje
Dat heette Nooitgenoeg
Zo moest ze echt wel heten
Want wat zij allemaal vroeg...!

'Een nieuw huis' is een voorbeeld
Van haar bescheiden vraag
Het stond zo op haar lijstje
Dat wilde ze heel graag

Was 't oude huis versleten?
Welnee, dat was nog goed
In hartje Amsterdam 'n plek
Alsof je daar weg moet...!

't Begon de Sint te dagen
Want rupsje Nooittevree
Vroeg ook nog eens een kitten
Al had ze er al twee

Goed: alles moest één meer zijn
Een poes, een huis, pc
De Sint had het wel door nu
Drie is toch meer dan twee

Terwijl Sint zo groot insloeg
Dacht hij over een man
't Stond niet op 't lijstje
Toch was Sint het van plan

Ze had er wel al eentje
Een nieuwe bovendien
Maar één was veel te weinig
Die moest ze wat ontzien

Dus Sint kocht er een vent bij
Een voor een noodgeval
Zo stopte hij zijn zak vol
Met man en huis en al

Het meisje heeft al alles
Nu wenst ze het maal twee
En heel soms wel maal drie dus
Dan is ze pas tevree

Een ding werd niet verdubbeld
Door de goedheiligman
De deuken in haar auto
Genoeg had ze daarvan

Die vent kan ook te veel zijn
Ze was toch al zo blij?
Met X die op haar pad kwam
Maar ach... eentje erbij...

Dus onverzadigd rupsje
Kijk nu maar in de zak
Daar vind je vast een katje
En dus geen huis, geen Mac.

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

07 12 07 | # | 14:47 | Admin | 1 reactie




Van Sint voor jou IV

Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

Deze Sint zit werkelijk al dagen te kloten,
op een gedicht wat helemaal bij jou past!
Ik werd zelfs door mijn Piet teruggefloten,
want ik dichtte ietwat te enthousiast!

Ik wilde het in een schema zo van ABCD
en dan heel mooi en vooral niet stereotiep,
maar het wordt een gedicht in ABAB,
want dan hoeft deze Sint niet zo heel diep.

En dat is dan meteen een goede raad voor jou,
Want jij bent ook wel bekend met teveel hooi!
Zeker als ik jouw afgelopen jaar aanschouw,
Want dat was erg bewogen, maar ook wondermooi.

Het verhuizen van Amsterdam naar Hoogeveen,
Dat was niet zomaar een paar keer op en neer,
Dat was beslist geen makkelijk auf wiederseh’n,
Maar het was een goede keuze, dat zondermeer!

Je nam afscheid van je vrienden, van je oude thuis
en ook zei je gedag tegen collega’s en boeven.
Om intrek te nemen in een glas-in-lood-huis,
waar het gezellig is en een stuk beter toeven!

Dus een nieuw huis én een nieuwe baan,
Dagblad van het Noorden in plaats van Parool,
een grote en een kleine man om voor klaar te staan
en die kleine gaat sinds kort naar school.

En dan ook nog voordat ik het vergeet!
Hoe overleef je op kleine man’s school nou dat plein?
Tel daarbij op een heftig suiker- en gistloos dieet
en ook nog de zorg voor een moederkonijn!

Bezoekjes aan de kleine man’s logopedist,
Eens per week schrijven voor het NietLief-Collectief,
Solliciteren naar opdrachten als journalist.
Dat is, al met al, toch best intensief.

Daarom de allerbeste tip van mij:
Denk aan jezelf, anders ga je onderuit!
Neem een boek, een toastje en een glaasje wijn.
En adem rustig in en rustig uit.

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

06 12 07 | # | 10:59 | Admin | zeven reacties




Van Sint voor jou III
Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

In het eindejaarsdichtseizoen,
wil ik natuurlijk ook speciaal voor jou wat moeite doen.
En daarom etaleer ik hier nu mijn rijmfetish,
in het onvervalst Unidentified Flying Flemish.

Met de eigenschap originaliteit, jouw vaste accessoir,
plezierde jij mij weer vaak het afgelopen jaar.
Limbo dansend in a little t-shirt in een witte kleur,
deed jij het zelf en bespaarde een friseur.

En passant was jij kapitein, ja het is heus,
van de boot die vertrok met als bestemming het Eiland Neus.
Je vaart niet alleen, dat is wel zo plezant,
natuurlijk word je vergezeld door je eigen sjoeke Yuri Maanzand.

Gewapend met bot, moor en een picknickmand gevuld met broodjes smos,
ging jij tijdens je rijlessen op de autostrade los.
Over enge buurmanheerschappen,
zal ik in dit gedicht verder niet klappen.

Van de Een en de Ander heb ik ook de gepasseerde maanden weer genoten,
ik zal de bijbehorende merchandisinglijn onder mijn pieten promoten.
Met het risico te zagen over en si en la,
wil ik je een compliment geven voor de fotoserie Lady Narcissa.

En om dit gedicht te completeren,
het vriendelijk verzoek aan jou om al deze bezigheden te continueren.
Ik ben je creatieve uitspattingen nog lang niet moe,
"Geef er ’n lap op!", roep ik je als slotdichtzin toe.

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

05 12 07 | # | 14:23 | Admin | vijf reacties




van Sint voor jou II
Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

Meisje meisje toch
Sint wordt al moe als hij naar jou kijkt
Altijd ergens mee in de weer
Altijd ergens waarmee je druk lijkt

Sint ziet jou altijd rennen en vliegen
Geen rust zit er in jouw kont
Ga nou eens lekker ontspannen
Want dit is toch niet gezond?

Begrijp me niet verkeerd
Sint vindt het geweldig wat je allemaal doet
Je neemt geen halve maatregelen
Wat je doet dat doe je goed

Maar al dat werk
Al dat geregel en gedoe
Daarvan wordt deze oude man
Toch wel een beetje moe

Lever je opdrachten maar eens later af
Vergeet de deadline voor de schrijverij
Schenk jezelf een wijntje in
En maak die oude Sint eens blij

Jij bent er altijd voor iedereen
Je verzorgt je man en katten
Staat voor alleman altijd klaar
Legt zelfs de zwerver om de hoek in de watten

Dat vindt Sint natuurlijk prachtig
Maar ik maak me zorgen om je rikketik
Het wordt tijd voor jezelf
Tijd voor je eigenste ik

Sint heeft voor jou dus wat wensen
De allereerste is rust
Vooral in je hoofd
Dat is echt een must

Je wilde graag nog een kitten
Maar dat lijkt me geen goed idee
Na al die zieke poesjes dit jaar
Gaat Sint hierin met je partner mee

Sint wenst jou en je familie gezondheid toe
en natuurlijk veel geluk
wellicht zelfs een huwelijk
Dan kan dit jaar niet meer stuk

Ik wens jou al het goede
Maar wat ik jou ook wens
Ik weet zeker dat je het gaat krijgen
Want je bent een prachtig mens

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

04 12 07 | # | 11:49 | Admin | acht reacties




van Sint voor jou
Opdracht: schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

Elkaar nog nooit gezien en toch zo samen schrijven
Sint vindt de nietliefjes
een stelletje stoere wijven
En vooral die ene met die mooie rode haren
Die soms onzeker
is over de woorden die zij gaat baren
Nergens voor
nodig, is de mening van de Sint
Maar het gaat
natuurlijk om wat dit liefje zelf vindt
Sint doet dan ook
wat zelfvertrouwen in haar hooggehakte schoen
En hoopt dat dat
iets voor haar en haar schrijftalent zal doen

Want talent, daar
is zij mee gezegend en niet zo'n beetje ook
Al raakt ze soms
door het schrijven een beetje van de kook
Lieve lieve
roodhaar het is prachtig wat je schrijft
En de Sint weet
echt wel zeker: jouw schrijftalent blijft
Roodhaar houdt
ook van hondjes en van strooigoed bij de thee
Soms maakt ze
daar een foto van en neemt haar lezers mee
Want foto's en schilderijen
maken, dat kan ze dus evenzeer

Een multitalent
is wat de Sint je bromt, waren er daarvan maar meer

Soms schrijft
Roodhaar stukjes waar de Sint wat van moet huilen
En dan zit hij
achter zijn pc in zijn baardharen te pruilen
Hij slaat dan het
liefst een oude arm om haar heen
Maar weet ook:
dit is een sterk nietliefje, ze redt het wel alleen
Dat heeft ze al
van jongs af aan moeten doen en moeten leren
Dat is helaas,
maar niet anders, en ze heeft het eenzaam tij kunnen keren
Ze heeft Man en
Hond en lieve vrienden en clienten bovendien
Waarvoor zij iets
heel nuttigs doet, dat heeft Sint al gezien
Daarom geeft hij
haar een weekend verwend worden kado
Want als je iets
verzorgends doet is je zelfzorg vaak zo-zo
Er altijd zijn
voor anderen is funest voor jezelf
Zeker als je, net
gestart, jezelf onder het werk bedelft
Daarom lieve
Roodhaar een weekend weg voor jou en man
Doe lekker
helemaal niks en geniet er samen van

Liefste groeten,
De Sint

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

03 12 07 | # | 11:10 | Admin | acht reacties




Het woordenboek

Onderwerp: Wat doe je als je boos bent?
Geschreven door: Polle

Ik blader. Het staat niet in mijn woordenboek. Niet onder de b van boos, niet onder de k van kwaad en niet onder de d van driftig. Ook in voorgaande edities heeft het niet gestaan, en ik betwijfel of het in de toekomst ooit opgenomen zal worden.

Soms praat ik te druk en probeer te overtuigen. Of ik zeg helemaal niets meer. Dan sla ik met een deur om mezelf achter terug te trekken. Dan huil ik. Dan vlekt mijn nek rood. Dan spugen mijn ogen vuur. Dan moet ik naar buiten. Weg. Even lopen. Of autorijden. Totdat de eigenlijke, onderliggende, emotie komt bovendrijven, en ik daarmee het begrip kan vervoegen. Dan blijkt dat mijn schijnbare boosheid een angst, verdriet, frustratie of vermoeidheid in vermomming is.

Het woordenboek gooi ik aan de kant, het stappenplan “hoe ga ik om met boze mensen?” haal ik tevoorschijn. Het lijkt onleesbaar en daarmee niet uit te voeren. Ik trek mezelf terug totdat de eigenlijke, onderliggende, emotie komt bovendrijven. De helderheid maakt het plan niet uitvoerbaar. Boze mensen maken me bang.

Hoe lees je een stappenplan waarvan je het belangrijkste woord niet in het woordenboek kunt opzoeken?

02 12 07 | # | 14:01 | polle | vier reacties




Note to self: wijsheid komt met de jaren

Onderwerp: Wat doe je als je boos bent?
Geschreven door: Zezunja

Dus ik voelde me onbegrepen. Alleen in mijn kleuterhoofd. Ik liet me vallen op bed en huilde. En huilde. En huilde. Toen mijn tranen op waren vocht ik voor nieuwe tranen. Toen dat niet lukte, deed ik alleen nog het geluid na.
Note to self: Niemand komt. Het levert niet méér aandacht op. Doen alsof je huilt is moeilijk. Mijn ouders zijn niet gek. Niet meer doen.

Dus ik wilde mijn zin. En kreeg 'm niet. Stampend liep ik de trap op. Mijn moeder uitmakend voor kutwijf. Smijtend met deuren, schoenen en stoelen.
Note to self: Moeder geschokt. Niet het gewenste resultaat, want nog steeds niet mijn zin. Misschien íéts te kinderachtig als je al dertien bent. Niet meer doen.

Dus er werd mij onrecht aangedaan. Een machteloos gevoel. Ik slikte de brok in mijn keel weg. Voor twee seconden. Daarna zat-ie er weer. Het was onrechtvaardig en dat is niet eerlijk. Een traan biggelde over mijn wang en ik trok me terug.
Note to self: Stel je niet zo kwetsbaar op. Onrecht verdient mijn tranen niet. Onrecht verdient een vuist op tafel. Niet huilen, Zez. Niet meer doen.

Dus ik was uitzinnig van woede om helemaal niets. Ik schopte een gat in de holle kastdeur en een gat in de holle badkamerdeur. Ik smeet een andere deur zo hard dicht dat de kapstok met keilbouten en al uit de muur donderde. Ik sloeg mijn zus een blauw oog.
Note to self: Je hebt alleen jezelf ermee. Of je zus. Wil je jezelf zien als een agressieveling? En heb je zin om nog jaren tegen dat gat aan te kijken? Heb je zin om de uitgelubberde gaten van de keilbouten te moeten vullen in de hoop dat er ooit weer een kapstok kan hangen? Nee? Niet meer doen.

Dus ik wilde dat hij van me hield. Stond voor zijn deur. Belde aan, ondanks zijn verzoek om dat niet te doen. Belde op, ondanks zijn verzoek dat niet te doen. Schold 'm uit door de brievenbus, ondanks... nou ja, you get the point.
Note to self: Stalkers zijn enge mensen. Ze zijn ook strafbaar. Niet meer doen.

Dus ik vond mijzelf heel wijs. Ik had gelijk. En hij niet. Hoe kon hij zo dom zijn. Nuffig haalde ik mijn schouders op. Ik zweeg. Negeerde. Zette mijn arrogantste blik op. Bracht hem daarmee tot waanzin.
Note to self: Hij verdient een kans. Hij verdient het serieus genomen te worden. Hij verdient meer dan mijn arrogantie. Niet meer doen.

Dus ik voel me boos. Het is nu. Ik verhef mijn stem. Leg het uit. Kwaad, maar eerlijk. Geef hem de kans boos te zijn. Even weg te lopen. Terug te komen. Als het moet loop ik zelf ook weg. Om weer terug te komen. Ik schreeuw, ik praat. En ik doe aan goedmaakseks.
Note to self: Lijkt allemaal te kloppen. Doe zo voort.

01 12 07 | # | 15:54 | zezunja | tien reacties