Luna is wel eens boos

Onderwerp: Wat doe je als je boos bent?
Geschreven door: Luna

Het is een uur of 23.00 en ik besluit vanaf het Marie Heinekenplein naar huis te lopen. Ik bel naar P.: “Liefje! Ik kom eraan, ik ga lopen naar huis, ben er over een half uurtje, tot zo, dag liefje, dag, doei!” Ik heb net een paar italian Surfer-cocktails te veel gedronken en de wandeling van 30 minuten zal me zeker ontnuchteren. Me in ieder geval goed doen. En wat is de stad toch eigenlijk mooi! En ach, dat alle straten al jaren open liggen door die Noord-Zuid-lijn, ach, het wordt vast prachtig. En oh, wat fijn dat de McDonalds nog open is en wat zijn die frietjes van de McDonalds toch altijd lekker. En hè, wat fijn dat er een bankje staat aan de grachten waar niemand op zit. En wat een heerlijk moment om hier even in m’n eentje te zitten, zo met m’n frietjes en die lekkere McMayonaise en dan een beetje naar het water staren. Wat heb ik het goed!

Als m’n frietjes op zijn loop ik de laatste 10 minuten verder naar huis. Ik praat nog met wat toeristen en ik vertel ze enthousiast over wat leuke cafeetjes in de buurt. Wanneer ik thuis aankom zie ik dat de dievenklauw op de deur zit. En als die dievenklauw op de deur zit kan ik niet naar binnen, ook al heb ik een sleutel.

Ik bel aan.
Ik wacht.
Ik bel nog een keer aan.
Ik wacht.
Ik bel een minuut lang aan.
Ik wacht.
Dan begin ik op de ramen te kloppen.
Ik wacht.
Ik zucht.
Dan begin ik nog harder op de ramen te kloppen.
Ik wacht.
Dan bel ik P.’s mobiele telefoon. Die wordt niet opgenomen.
Dan bel ik naar onze vaste telefoon. Die wordt ook niet opgenomen.
Ik zucht.
Dan zie ik de deur van de hal opengaan.
Dan zie ik P. naar de voordeur lopen.
Ik ontplof.

“Fuck you. Godverdomme. Godverdomme. Ik sta hier al 10 minuten aan te bellen en op de ramen te bonzen. Verdomme. Het is echt kut weet je, echt kut, kut, kut, kuttekuttekut, als je je eigen huis niet in kan”, schreeuw ik. “Sorry meisje”, zegt hij. “Ja, sorry, sorry, sorry, godverdomme, sorry, ik sta hier 10 minuten in de kou! Klootzak!” “Ik was in slaap gevallen”, zegt hij. “Ja, maar je weet toch dat ik eraan kom. Je weet dat ik met ex S. wat ging drinken en dan doe je de deur toch gewoon op slot, zodat ik gewoon naar binnen kan. Verdomme. Dan doe je toch niet de dievenklauw erop?”, gil ik. “Ik lag te slapen meisje, sorry”, zegt P. nog maar een keer. “Ja, verdomme, Jesus, kut, kut, kut, klote”, gil ik door terwijl ik vanuit de hal de woonkamer binnen loop. “Hoe kun je dat nou doen? Klootzak! Wacht maar, morgen! Morgen doe ik ook de dievenklauw erop en dan laat ik jou ook 10 minuten in de kou staan, godverdomme!” Mijn P. zwijgt. Als je al bijna 10 jaar samen bent weet je wanneer je de ander met rust moet laten. Dan weet je wanneer de ander niks redelijks te zeggen heeft.

“Ik ga naar bed”, bits ik even later. En ik loop naar beneden, kleed me uit en ga zonder m’n tanden te poetsen in bed liggen.

Als ik boos ben, dan ben ik een vaatje buskruit.

30 11 07 | # | 13:25 | luna | negen reacties




Als ik boos ben op...

Onderwerp: Wat doe je als je boos bent?
Geschreven door: Kaat

Als ik boos op een willekeurig persoon ben die ik niet ken
dan bries ik wat. Meestal uit ik mijn boosheid. Soms tel ik tot tien en beslis ik daarna of ik het nog de moeite waard vind nog wat te zeggen.
Het uiten lucht op. En ik zie die persoon toch vaak nooit meer, dus ik heb niets te verliezen.

Als ik boos op een goede vriend of vriendin ben
dan slik het meestal in. Hoewel ik normaliter vrij recht voor de raap ben, vind ik het moeilijk goede vrienden te confronteren met mijn boosheid.
Meestal gaat het vanzelf weer over, soms blijf ik ergens mee zitten en dan zeg ik het als nog.
Vaak veel te laat zodat de persoon in kwestie het al lang vergeten is, of er niets meer mee kan.
Liever slik het dan ook in. Vrienden die mij dierbaar zijn, wil ik niet verliezen.

Als ik boos op mijn ouders ben
dan krijgen ze het meteen te horen. Ik spui mijn gal en kan me niet beheersen.
Er is geen vezel in mijn lichaam die er over nadenkt tot tien te tellen. Zo gaan wij met elkaar om. Dat is normaal bij mij thuis. Dat we van elkaar houden, laten we zien, maar als we elkaar tijdelijk niet lief vinden ook.
Maar dat kan ook. Want de liefde is onvoorwaardelijk. Mijn ouders zal ik nooit verliezen.

Als ik boos ben op een kennis
dan heb ik geen moeite om te roepen wat ik vind of voel.
Tot tien tellen is een optie, maar als ik bij elf ben en voel dat ik nog boos ben, dan hoort de kennis dat.
Kennissen zijn geen vrienden. Ik vind het niet zo erg om een kennis te verliezen.

Als ik boos ben op mijn ('nieuwe') liefde
dan word ik een 'meisje meisje'. Ik zeg niets, maar probeer hem een tijdje te negeren.
Hij moet maar raden dat ik boos ben en wat de reden daarvan is.
Maar ik ben het 'meisje meisje' spelen al snel beu en probeer ik het zo snel mogelijk goed te maken. Enkel en alleen omdat ik doodsbang ben hem te verliezen.

29 11 07 | # | 16:36 | kaat | tien reacties




Mama is boos

Onderwerp: wat doe je als je boos bent

Geschreven door: Esther

1975-1980

Ik bijt je in je nek. Ik graaf de planten die je moeder zojuist geplant heeft uit de tuin. Ik zet alle meubeltjes op mijn kamer op z'n kop. Ik duw je in de prikkelstruiken. Ik duw je omver zodat je met je hoofd achterover op het ijs valt. Ik pik de roodgelakte kunstnagel die je zo mooi vindt. Maar ik gil niet. Ik schreeuw niet. En ik doe het niet meteen, ik wacht er even mee. Ik ben een wraakzuchtig kind dat graag nadenkt over de wraak en dan tot actie overgaat.

1980-1985

Ik doe niks. Ik huil veel. Ik trek me terug op mijn kamertje en lees alle boeken die ik kan krijgen. Ik denk aan wraak maar durf het niet. Ik stampvoet de trap op. Ik mok. Ik pruil.

1985-1991

Ik schrijf het op in mijn dagboeken; stapels heb ik ervan liggen. Ik roddel. Ik praat erover met vriendinnen. Ik rationaliseer. Ik schuif het weg. Het grote inslikken begint.

1991-1996

Ik stop het weg. Ik mopper veel. Passief-agressief ben ik. Ik jank, maar slik. Ik wil je niet bozer maken dan je al bent. Ik wil met de hele wereld vriendjes zijn. Dus het bestaat niet. Ik ben het niet. Nooit.

1996-2001

Ik spreek me iets vaker uit omdat ik merk dat het moet. Het vindt een uitweg via paniekaanvallen, fobieën en depressies. Ik kan het niet meer inslikken, het moet eruit. Voorzichtig aan schreeuw ik weer eens. Mopper. Huil.

2001-heden

Al naar gelang de situatie schreeuw, huil, praat, rationaliseer, stampvoet, mopper en mok en zucht ik. Het mag weer, boos worden. Boos worden is gezond en het heeft lang geduurd voordat ik dat besefte. Tapijt is om op te lopen en niet om emoties onder weg te moffelen.

Lieve nietliefjes, hierboven beschrijf ik wat ik doe als ik boos ben. Hoe zijn jullie als je boos, kwaad of in alle staten bent?

28 11 07 | # | 20:34 | esther | negen reacties




Eigenwijsheid verpakt in een geruit minirokje met bretels

Onderwerp: Beschrijf een van je eerste herinneringen
Geschreven door: Polle

We zijn op het consultatiebureau. Mijn moeder en ik. Het is er helemaal niet leuk. Ik moet naar een poster kijken. Op de poster staan tekeningen. De dokter zegt dat ik mijn hand eerst voor mijn ene oog moet doen en dat ik dan aan hem moet vertellen welke plaatjes hij aanwijst. Vervolgens moet ik mijn hand voor mijn andere oog doen en hetzelfde kunstje herhalen. Ik snap niet waarom. De dokter praat heel raar tegen me. Alsof ik een baby ben. En dat ben ik niet. Want ik ben groot. En drie.

De dokter wijst een plaatje aan.
Ik zeg niets.
De dokter wijst een ander plaatje aan.
Ik zeg niets.
De dokter vraagt of ik mijn tong verloren ben.
Ik zeg niets.
De dokter zegt dat ik lief moet zijn en antwoord moet geven.
Ik zeg niets.
De dokter praat met mijn moeder.

“Waarom zeg je nu niet gewoon welke plaatjes hij aanwijst?”, vraagt mijn moeder als we terug zijn in de wachtkamer. Snapt ze dat dan niet? Die dokter houdt me voor de gek!

“Hij kan zelf toch wel zien wat er op de plaatjes staat?”, pruil ik in mijn geruite minirokje met bretels.

Het volgende dat ik me herinner is een klop op de deur, mijn hand in die van mijn moeder en haar stem die tegen de dokter zegt: “Ze wil het nog een keer proberen”.

25 11 07 | # | 11:14 | polle | negen reacties




Luna herinnert zich

Onderwerp: beschrijf een van je eerste herinneringen
Geschreven door: Luna

Ik kan mijn herinneringen niet chronologisch plaatsen. Ik weet niet wat de eerste was, ik weet niet wat daarna kwam. Ik weet vaak niet eens meer waar ik vorige week was, wat ik droeg, wat ik zei, wat ik deed. Laat staan wat ik deed toen ik 4 was. Of 5. Ik weet niet wat mijn échte herinneringen zijn of wat ik als een herinnering in mijn hoofd geplaatst heb na het zien van foto’s van vroeger. Ik weet niet of sommigen van mijn herinneringen daadwerkelijk de mijne zijn, of die uit de verhalen van mijn ouders.

Ik herinner me wel m’n eerste sprong in het diepe van het zwembad. Ik herinner me dat ik voor m’n A-diploma een grijs pluchen konijn kreeg. Ik weet nu dat m’n moeder, door haar eigen angst voor water, doodsbenauwd was tijdens al mijn zwemlessen. Ik herinner me dat er bij mijn buurjongetje R. op de overloop een afdruk van een strijkijzer in de vloerbedekking stond. Ik weet nu dat die buurjongen waar ik mee opgroeide 5 jaar geleden verongelukte. Ik herinner me dat het bij mijn andere buurjongen P. altijd zo raar rook. Ik weet nu dat dat de geur van doorgekookte witte kool was. Ik herinner me dat mijn oma bij ons in huis woonde. Ik herinner me dat ik met mijn moeder altijd op visite ging bij opa. Ik weet nu dat mijn opa en oma elkaar zo haatten dat ze niet meer samen konden leven. Ik herinner me dat ik op straat een tientje kreeg van een wildvreemde man. Dat die man de vriend was van mijn opa, dat hoorde ik pas later. Dat mijn opa homoseksueel was, dat weet ik nu. Ik herinner me het staren naar het aquarium van de buren van mijn opa. Mijn opa was dood en m’n moeder was dingen aan het regelen. Ik herinner me de wandeling van het huis van m’n opa naar ons eigen huis. Met de grote typemachine van mijn opa achterop de snelbinders van m’n moeders fiets. Ik herinner me het typen van het alfabet op die grote typemachine. En ik weet nu dat mijn liefde voor taal daar is begonnen.

Ik herinner me fragmenten. Ik herinner me weinig concreets. Ik weet alleen dat ik nooit echt bang was. Ik herinner mij een jeugd als een warm bad. Ik herinner mij gezelligheid. Ik herinner mij zomers die nooit leken te stoppen. Ik herinner mij zorgeloosheid. Ik herinner mij liefde.

Ik weet nu dat dat iets is om te koesteren.

24 11 07 | # | 12:03 | luna | zes reacties




Achtergelaten op straat

Onderwerp: beschrijf een van je eerste herinneringen
Geschreven door: Zezunja

'Ga je mee achterop mijn fiets?', vraagt mijn neef. Hij is 13 en we zijn bij hem thuis op een verjaardag. 'Dat mag ik niet zonder stepjes', zeg ik. Ik ben 4 en een uiterst gedweeë kleuter. 'Ah joh, dat ziet niemand', zegt hij.

Met een kloppend hart loop ik mee naar beneden, naar zijn fiets. Terwijl ik erop klauter, kijk naar boven, drie hoog, of niemand me ziet. We rijden de Valeriusstraat uit, ik heb mijn benen zo wijd ik kan. Niet eerder zat ik achterop een fiets zonder voetstepjes. Mijn liezen krijgen kramp van de brede bagagedrager. Mijn benen trillen. Eigenlijk hou ik het niet meer.

We rijden in de Van Breestraat. Ik verlies mijn krachten en voel een snijdende pijn in mijn enkel. De fiets wordt geblokkeerd en mijn neef kan 'm met moeite rechthouden. Mijn voet is tussen de spaken gekomen. We staan stil en ik laat me van de fiets vallen. Er is pijn, pijn, pijn, veel bloed en een bot dat ontveld is.

Mijn neefje besluit hulp te gaan halen, zonder mij. Hij laat me liggen waar ik lig en fietst staand weg. Ik kijk hem na en huil.

Even later stopt er een ratelende Volkswagen Kever en ik word ingeladen. Ik zit op de achterbank van een vreemde auto, met vreemde mensen die mij keer op keer vragen wat er is gebeurd. Waarom ik zo bloed. En waar mijn ouders zijn. Ik huil en roep om mijn papa en mama.

Ineens zie ik door de achterruit mijn vader fietsen. Ik krijs het uit en roep heel hard papa. De mensen in de auto stoppen niet. Tot ik heel duidelijk roep: 'Daar fietst papa.' Dan pas onderscheidt het zich van het gejammer waarmee ik daarvoor om mijn ouders schreeuwde.

De vreemde mensen brengen mij naar een oom die mij met een auto naar de VU vervoert. Samen met mijn moeder zit ik tot half twaalf 's avonds op de Eerste Hulp. Niet eerder mocht ik zo laat opblijven.

23 11 07 | # | 09:38 | zezunja | dertien reacties




Verlaten

Onderwerp: beschrijf een van je eerste herinneringen

Geschreven door: Esther

Het is donker op mijn kamer. Ik ga rechtop in bed zitten en wrijf in mijn ogen. Wat is het stil. 'Mama!' roep ik. Nog een keer: 'Mama!' Het blijft stil. Ik zet mijn voeten op de vloerbedekking en trippel zo snel als ik kan door de kamer. Ik open mijn deur en dan, met moeite, de zware schuifdeur op de overloop. Bovenaan de trap kijk ik het diepe zwarte gat in dat de huiskamer moet voorstellen. Dit is eng. Waarom brandt er geen licht? Waarom hoor ik geen stemmen? Ik ga op mijn billen op de bovenste tree zitten en schuif tree voor tree naar beneden.

Het is donker en doodstil in de huiskamer. Ik ben bijna drie en probeer koortsachtig te bedenken waarom ik hier alleen ben. In de verte hoor ik een trein. Zouden papa en mama daarin zitten? Verstijfd van angst blijf ik middenin de huiskamer staan, terwijl mijn voeten langzaam steeds kouder worden. Ik voel me zo alleen. Waarom zijn ze weggegaan?

Lullig genoeg is dit een van mijn eerste herinneringen. Mijn broertje was net geboren en lag in de couveuse; mijn ouders gingen er elke avond heen. De buurvrouw paste op mij met een babyfoon maar had niets gehoord; ze kwam elk kwartier even bij me kijken maar was net geweest. Ze vond me na een kwartier helemaal stokstijf van angst in de kamer. En daarna lag ik zeker tot mijn tiende elke avond bovenaan de trap om te luisteren of mijn ouders er nog waren.

22 11 07 | # | 08:33 | esther | elf reacties




nieuwe buren in de sneeuw

Het sneeuwt en het is koud buiten. Maar ik heb een dik jasje aan en een mutsje op en heb het lekker warm. Bovendien vind ik de sneeuw leuk. De vlokjes blijven aan mijn wimpers hangen en op mijn neus liggen. Met mijn tong probeer ik vlokken op te vangen. Vol verbazing bekijk ik mijn nieuwe wereld. Het grijs-witte Nederland dat het beige-lichtbruine Israël moet gaan vervangen.

Ik ben net de auto uitgestapt en we staan op het pleintje voor ons nieuwe huis in de nieuwbouwwijk.
De buren komen kennismaken. De buurman, die ik later meneer Chocola gaan noemen omdat hij mij met kerst altijd kransjes uit de boom laat eten, de lieve buurvrouw en hun vier dochters, die een stuk ouder zijn dan ik. Die dochters zal ik als grote zussen gaan beschouwen, maar dat weet ik nog niet.
De nieuwe buren die ons zo warm welkom heten dat ik vergeet dat het koud is in Nederland.
Ik krijg zelfs een cadeautje. Een grijze vilten speelgoedmuis.
Mijn papa, mijn zwangere mama en ik staan met onze buren te praten in de sneeuw. We zijn net van Israël naar Holland toe verhuisd.

Lieve niet-liefjes,
Dit is een van mijn eerste herinneringen. Ik was een jaar of drieëneenhalf. Het beeld van de sneeuw, het nieuwe huis, mijn zwangere mam en de lieve nieuwe buren, zit als een film van vroeger, schokkerig geprojecteerd op een witte muur, in mijn hoofd.
Mijn vraag voor deze week is dan ook; beschrijf een van de eerste dingen, gebeurtenissen of situaties die je je kunt herinneren.
Liefs,
Kaat

20 11 07 | # | 13:57 | kaat | zes reacties




De Soundtrack van Kaat

Opdracht: Kies 5 van de volgende platen: eerst gekochte plaat, tranentrekker, playbackplaat, eerste liefdesplaat, opfokplaat, emotioneelste plaat, dansplaat, Feel Good plaat, discoplaat, schoonmaakplaat, geilste plaat, de beste Nederlandse of sterfplaat en beschrijf waarom ze je ze hebt gekozen.
Geschreven door: Kaat

NB In alle stukjes over dit onderwerp zitten de linkjes naar You Tube verstopt onder de kopjes.


Eerst gekochte plaat: ‘Do they know it’s Christmas’, Band Aid
Het uitgebreide verhaal over mijn eerst gekochte plaat, daar heb ik al over geschreven en dat kun je hier lezen. * klik *
Voor nu wil ik het er op houden dat ik speciaal voor deze opdracht voor het eerst na jaren deze clip weer zag en er kippenvel van kreeg. Mijn muzikale Britse helden met z’n allen in een nummer voor het goede doel. En wat zijn ze nog jong allemaal! Of ben ik nu zo oud?
Het viel me alleen wel op dat er op Boy George na helemaal geen vrouwen mee doen.
Na Jan Jaap van der Wal’s show BSUR moet ik alleen wel elke keer gniffelen om de zin ‘and there won’t be snow in Africa this Chrismas time’. Maar alles bij elkaar blijf ik het een briljant nummer vinden.

Playbackplaat: ‘Borderline’, Madonna
Toevallig was Borderline de tweede single die ik kocht.
Ik was een jaar of elf en in mijn ogen de grootste Madonna-fan die er bestond. Mijn hele kamer hing vol met haar posters en ik had plakboeken vol met plaatjes die ik uit de Popfoto of Hitkrant haalde. Ik knipte de mouwen van mijn spijkerjasje, kocht kanten handschoentjes en shawltjes voor in mijn haar. Met een oogpotlood zette ik een moedervlek op mijn bovenlip. Mijn haar toupeerde ik en ik wilde dolgraag gaatjes zodat ik een kruis in mijn oren kon hangen (dat mocht ik overigens niet).
Als ik alleen op mijn kamer was dan ging de pick-up aan en danste ik door de kamer. Dan was ik mijn heldin; Madonna.
Nog steeds kan ik Borderline niet luisteren zonder dat mijn lippen mee zingen. Alleen nu ben ik ruim twintig jaar ouder en begrijp ik de tekst wat beter.

Beste Nederlandse plaat: ‘We zullen doorgaan’, Ramses Shaffy
De beste Nederlandse plaat allertijden is er een van de beste Nederlandse artiest; koning Ramses.
Voor mij is het niet alleen een van de beste Nederlandse platen, maar sowieso een van de mooiste nummers ooit gemaakt.
En het is niet alleen een van de beste platen, maar ook mijn feel good-, feel better-, oppep-, emotionele-, tranentrekker-, energie-, kippevel-, sterf- en ga zo maar door plaat.
Ik vind alles mooi aan en van Ramses. Zijn muziek, de man zelf en zijn levensverhaal.

Opfokplaat: ‘de Nieuwe Wereld – de vierde partij’, Dvorak
Het was 1993 en ik ging studeren. Ik besloot lid te worden van een studentenvereniging en dus ontgroening te gaan lopen. Tijdens de ontgroening waren er een aantal ‘regels’. Een van de regels was dat als bovenstaande muziek gedraaid werd, we allemaal naar de Mensa (een zaal op de begane grond van mijn studentenvereniging) moesten voor appel. Voordat de muziek was afgelopen, moesten we op alfabet (op achternaam) zitten in de zaal. Het stuk was ingekort en we hadden maar een paar minuten. Wanneer de muziek zou beginnen, dat wisten we niet en het kon dus zo zijn dat je op de vierde verdieping net op de wc zat, als het begon. Als de strijkers begonnen te spelen dan renden er dus ongeveer vierhonderd feutjes in paniek door het gebouw.
Doodsbang was ik voor de muziek, maar na een paar weken ontgroening, begon ik het mooi te vinden. Prachtig zelfs. Ik genoot ervan.
Maar ik blijf er gemengde gevoelens bij houden. Want hoewel ik de Nieuwe Wereld van Dvorak wonderschoon vind, heb ik ook altijd het gevoel dat ik moet haasten als ik er naar luister.

Sterfplaat: Hallelujah, Jeff Buckley
Laat ik beginnen met de vertellen dat er geen muziek bij mijn begrafenis gedraaid gaat worden. Dat is namelijk bij joodse begrafenissen niet gebruikelijk. Dat neemt niet weg, dat ik er wel over nadenk, over mijn sterfmuziek. Ik heb zelfs wel een lijstje. Het lijstje dat niet gedraaid gaat worden met op nummer 1 Hallelujah van Jeff Buckley.
Omdat het mijn ultieme plaat is en als ik naar Hallelujah luister de muziek rechtstreeks mijn hart ingaat en ik er elke keer weer emotioneel van word. Hallelujah, dat ben ik, de tekst, de noten en de breekbare stem van Jeff Buckley. Geen nummer komt dichter bij me in de buurt.

17 11 07 | # | 15:00 | kaat | drie reacties




De Soundtrack van Esther
Opdracht: Kies 5 van de volgende platen: eerst gekochte plaat, tranentrekker, playbackplaat, eerste liefdesplaat, opfokplaat, emotioneelste plaat, dansplaat, Feel Good plaat, discoplaat, schoonmaakplaat, geilste plaat, de beste Nederlandse of sterfplaat en beschrijf waarom je ze hebt gekozen.
Door: Esther

NB In alle stukjes over dit onderwerp zitten de linkjes naar You Tube verstopt onder de kopjes.

Dansplaat: alles van Boter Ska en Eieren

Op deze site vind je de band van mijn vroegere liefje. Hij zong met volle overtuiging in deze band en schreef ook liedteksten. Ik vond het ongelofelijk stoer toen ik hem leerde kennen en werd natuurlijk een echte ska-babe. Ik was bij elk concert van Boter, Ska en Eieren te vinden en kan nog steeds instant de pasjes doen zodra ik ska hoor. Alle liedjes van BSE, en alle ska-platen, zijn voor mij ultieme dansplaten.

Tranentrekker: In A Lifetime van Clannad en Bono

Van dit liedje ga ik huilen. Van alle liedjes van Clannad ga ik huilen, en niet eens van verdriet. Deze muziek haalt heel veel herinneringen aan Ierland, Ierse vrienden en een bepaalde periode uit mijn leven naar boven. Als we het over tranentrekkers hebben, dan hebben we het wat mij betreft over de songs van Clannad.

Emotionele plaat: Dream A Little Dream van Mama Cass

Dit liedje hoorde ik voor het eerst op een cassettebandje van een vriendin. We woonden samen in een huis in Amsterdam en als ze niet thuis was draaide ik het uur na uur, zo mooi vond ik het. Toen veertien jaar later mijn fragiele, zieke zoon van twee weken oud met een infuus in zijn arm en een catheter in zijn piepkleine piemeltje in mijn armen lag in het ziekenhuis, begon ik het als vanzelf voor hem te zingen. Het kalmeerde niet alleen hem, maar ook mezelf. Het behoort nog steeds tot ons voordat-Merlijn-gaat-slapen-ritueel en bij de eerste klanken ervan gaat hij al gapen. Dit liedje blijft voor eeuwig verbonden met mijn kind.

Eerste eureka-plaat: Killing an Arab van The Cure

The Cure paste helemaal bij mijn jaren '80 puberteit: somber, donker, het 'no future' idee denderde nog even door. Ik wentelde me in de liedjes van The Cure, die op raadselachtige wijze naadloos aansloten op mijn labiele pubernatuur. Dit liedje snapte ik echter aanvankelijk niet: een Arabier vermoorden? Waarom zong die zachtaardig ogende Robert Smith over zoiets gewelddadigs? Gelukkig besloot mijn leraar Frans precies op dat moment het boek L'étranger van Albert Camus te behandelen. Zodat ik het boek uiteindelijk dichtklapte en Killing An Arab nogmaals opzette, met een eureka-gevoel. Want hee, Robert zong over het thema uit het boek. En ik snapte elk woord. Hoera, Robert en ik begrepen elkaar weer.

Sterfplaat: The End van The Doors

Dit is natuurlijk de plaat die op mijn crematie gedraaid moet worden. Voor een korte tijd waren vriendin B. en ik helemaal weg van The Doors. We zijn naar Morrison's graf geweest op Pére Lachaise in Parijs, zijn naar zijn huis geweest aldaar en hebben de Doors-film zo vaak gezien dat als ik nu aan Jim Morrison denk, ik Val Kilmer voor mijn geestesoog zie. Van de week hoorde ik iemand in de Popkwis zeggen: The End is de meest pretentieuze plaat ooit van de meest pretentieuze band ooit. Kan ik me helemaal in vinden. Maar The End blijft overeind als overtuigende sterfplaat. Al is het maar omdat de zanger ervan zelf niet bepaald lang gewacht heeft met sterven, en het lied daardoor extra cachet krijgt.

16 11 07 | # | 15:00 | esther | vijf reacties




De soundtrack van Zezunja

Opdracht: Kies 5 van de volgende platen: eerst gekochte plaat, tranentrekker, playbackplaat, eerste liefdesplaat, opfokplaat, emotioneelste plaat, dansplaat, Feel Good plaat, discoplaat, schoonmaakplaat, geilste plaat, de beste Nederlandse of sterfplaat en beschrijf waarom je ze hebt gekozen.
Door: Zezunja

NB In alle stukjes over dit onderwerp zitten de linkjes naar You Tube verstopt onder de kopjes.

Eerst gekochte gekregen popplaat: 'Mon Amour', BZN
'Ik wil een idool', zei ik op een dag. Ik was toen zes en Kinderen voor Kinderen was niet stoer meer. Ik toog naar mijn nichtje voor advies, die had immers al een idool: Anita Meyer, en ze was acht maanden ouder, dus zij zou het wel weten. BZN zei ze. En zo geschiedde. Van mijn oma, voor de gelegenheid vermomd als Sinterklaas, kreeg ik de lp BZN Greatest Hits (van radio en tv reclame!) (sic!). Picture this: een Zezunja van zes die elke zondagochtend met een koptelefoon op, tong tussen haar tanden, probeert de Franse teksten hardop van de hoes mee te lezen. Met dat beeld in mijn hoofd vergeef ik het mijzelf meteen.

Tranentrekker: 'Velha Chica', Dulce Pontes & Waldemar Bastos
De wereld was eenzaam en alleen. Het huurhuis te duur en te donker. Mijn financiële en fysieke situatie allerminst gezond. Verliefd, verloofd, getrouwd, maar vooral gescheiden. En toen was daar ineens Dulce Pontes' O Primeiro Canto, een plaat die heel mijn hart in een keer vulde. Alle leegte spoot er als waterdruppels uit. Plons.

Geilste plaat: 'I like the way you move', Body Rockers
Gedaver op de binnenplaats van het fabrieksterrein. De feestroes van een geslaagde theatervoorstelling op een zinderende zomeravond. Yuri daar, ik hier. De bas zet in. There's so many things I like about you. We kijken elkaar aan. I just don't know where to begin. We kijken. Steeds dichterbij. I like the way you look at me with those beautiful eyes. De puntjes van onze neuzen raken elkaar. I like the way you stare so much. We nemen elkaar in de armen. I like the way you like to touch. We zoenen traag. But most of all... We laten los. Yeah... We blijven kijken. Most of all... We glimmen op afstand. I like the way you move. We dansen.

Emotioneelste plaat: 'Overlap', Ani DiFranco
Het was precies zoals Ani schreef. Helemaal. Een grote liefde. Een onmogelijke liefde. We hadden het fijn. Ik zong: I build each one of my days out of hope - and I give that hope your name - and I don't know you that well - but it don't take much to tell - either you don't have the balls - or you don't feel the same. En Ani had gelijk. Maar wat heeft een mens aan gelijk?

Emotioneelsteplaybacktranentrekdoordekamerdansfeelgood&sad plaat: 'Where is my mind', Pixies
Ik ga ervan springen, huilen, gieren, brullen. Ik ga ervan dansen, wiegen, vliegen, deinen. Ik ga ervan wenen, blozen, kirren, zingen. Ik ga ervan zweven, leven, zwieren en zwaaien. Ik ga ervan zuchten, zweten, aaien en zoenen. Je zou kunnen zeggen dat het me iets doet, dit nummer.

15 11 07 | # | 15:11 | zezunja | twaalf reacties




De soundtrack van Polle

Tranentrekker: 'Pa'Llegar a tu Lado', Lhasa de Sela
Een bloot liefdesliedje. Mijn tranen trekkend omdat het ontdaan is van al het overbodige. Een naakte liefdesverklaring ontroert, of deze nu in alle oprechtheid gegeven, of in volle waarheid ontvangen is.

Opfokplaat: 'Midlife crisis', Faith No More
Een kroeg. Vervelend gezelschap, klagend over de harde muziek en nippend aan de bessen. Opeens: dit nummer, de dansvloer en ik was van de wereld. Na drie en halve minuut keek ik om me heen en aanschouwde het door mij platgestuiterde vervelende gezelschap. Werd het toch nog een leuke avond.

Feel Good Plaat: 'You and Me Song', The Wannadies
Ik spring in zijn armen en sla mijn benen om hem heen. Zij en ik hebben de slappe lach. Hij en ik hebben de beste gesprekken van de wereld. Hoeveel flessen wijn hebben zij en ik door de jaren heen al lachend en huilend leeggedronken? Ik til Hond op, zwier een rondje en zing neus aan neus. “You and me always, and forever. Ba ba ba ba da ba”.

Geilste Plaat: 'Inertia Creeps', Massive Attack
Het ritme, de sfeer en de tekst kruipen rechtstreeks mijn bekken in. Hoekig, stotend, slepend. “I want to x you”.

Sterfplaat: 'Saint Patricks Cathedral', The Dubliners
Uiteindelijk wil ik dat het verstild en klein is. Dit nummer heeft die twee dingen in zich. De geluidskwaliteit van de opname die op YouTube staat is slecht, maar de mensen die je door de muziek heen hoort praten vind ik eigenlijk wel symbolisch. Ik wil een afscheid zonder al te veel bombarie en aandacht. Praat er dus vooral doorheen nadat ik er zachtjes tussenuit geglipt ik ben.

14 11 07 | # | 17:41 | polle | 128 reacties




De Soundtrack van Luna

Opdracht: In de Esquire kwam ik de rubriek ‘De Soundtrack van …’ tegen, een rubriek waarin bekende Nederlanders vertellen over de platen die veel voor hen betekenen. En omdat wij een beetje bekende Internetters zijn, leek ‘De Soundtrack van … ‘ mij een leuke weekopdracht. Kies 5 van de volgende platen: eerst gekochte plaat, tranentrekker, playbackplaat, eerste liefdesplaat, opfokplaat, emotioneelste plaat, dansplaat, Feel Good plaat, discoplaat, schoonmaakplaat, geilste plaat, de beste Nederlandse of sterfplaat en beschrijf waarom ze je ze hebt gekozen. Graag met linkjes naar de liedjes op YouTube natuurlijk!
Door: Luna

Opfokplaat: ‘Moaner’, Underworld
Dit is al jaren dé plaat die mij, op welk tijdstip dan ook, intern opfokt. Die mij een boost geeft. Die mij laat koken. Laat springen. Die mij zelfvertrouwen geeft. Die mij laat zeggen; fuck you, allemaal, de hele wereld, ik ben goed bezig en ik ga nog veel harder bezig! Watch me do it!!! “Full Moon! Full Moon! Full Moon!”

Feel Good Plaat: ‘Get into the Groove’, Madonna
Madonna gaat mij nooit vervelen. En vooral deze plaat gaat mij nooit vervelen. Ik kan ‘The Immaculate Collection’ de hele dag op repeat laten draaien en dan nog een jippie-gevoel krijgen als ‘Get into the Groove’ voorbij komt. Ik ken alle teksten van Madonna en ik vind het heerlijk om mee te zingen. En om mee te dansen. Instant happiness, just add Madonna. “Get up on your feet / Yeah, step to the beat!”

Discoplaat: ‘When the Lady Smiles’, Golden Earring
Doe mij de dagen terug toen de Odeon in Amsterdam nog gewoon de hele nacht door plaatjes uit de jaren 80 draaide. Doe mij disco. Doe mij disco! Doe mij de avonden terug waarop ik eerst een paar biertjes dronk in café De Tap en daarna zo snel mogelijk vertrok richting discotheek om non-stop te dansen. Doe mij een nacht vol met plaatjes van Melissa Etheridge, Madonna, Michael Jackson. Doe mij ‘When the Lady Smiles’ van de Golden Earring en een niet te volle dansvloer. Doe mij een dj die deze plaat tot het einde draait. “And I love it. Yeah, I love it.”

Sterfplaat: ‘De Steen’, Bram Vermeulen
Wat was ik verliefd op Bram Vermeulen. Op z’n rauwe stem. Op z’n prachtige teksten. Gewoon op hem. Ik vind het ontzettend jammer dat hij er niet meer is, want ik had graag nog meer van hem gehoord, van hem gelezen. Nu hoop ik dat er op mijn crematie geen depressieve platen worden gedraaid. Maar de volgende tekst mag op m’n rouwkaart: “Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde. / Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten, / ik leverde ‘t bewijs van mijn bestaan / Omdat, door het verleggen van die ene steen, / het water nooit dezelfde weg zal gaan.”

Geilste plaat: ‘Ain’t Nobody’, Chaka Khan
Een rokerige, donkere club en dan de meest geile man die je je maar voor kunt stellen tegenover je. En dan heel veel aankijken, maar niet teveel aankomen. En dan slow, heel slow, en ook close, heel close dansen. Zo close dat je zijn stijve tegen je aanvoelt. En dat je allebei weet dat er nog veel meer gaat gebeuren dan een beetje tegen elkaar aan dansen. Maar dan zeker nog 20 platen afwachten voordat je naar huis gaat om tot actie over te gaan. “Make my wish upon a star / And hope this night will last forever…”

13 11 07 | # | 11:51 | luna | negen reacties




Masker
Onderwerp: De voorbereiding op een spannende avond of nacht
Geschreven door: Esther

Voorbereiden is nooit mijn sterkste kant geweest, plannen ook niet. Daarom mogen de mannen die na een avond stappen in mijn bed belandden en mijn benen haarloos aantroffen hun handjes dichtknijpen. Dat was dan namelijk gewoon toeval. Dat die benen onthaard waren en dat die mannen in dat bed lagen ook. One-night-stands heb ik dus wel gehad, maar meer omdat ik dacht dat het bij mijn leeftijd hoorde en ik er anders iets aan zou missen. Het kon me niet erg bekoren, merkte ik proefondervindelijk. De dronkenmansseks niet, de vreemde lijven die ik niet liefhad niet en de ochtend daarna al helemaal niet. De ochtend daarna wenste ik vaak dat ik wel bossen haar op mijn benen had, zodat de man in kwestie zijn kleren bij elkaar graaiend mijn huis uit zou rennen bij de aanblik ervan. Maar nee. Eerst altijd dat ongemakkelijke gesprekje met beleefde goedemorgens erin, dan met wallen onder de ogen elkaar onzeker aanstaren boven een dampende kop koffie en daarna het zal-ik-wel-zal-ik-niet-het-telefoonnummer-vragen-ritueel. Opluchting alom als de desbetreffende heer de deur achter zich dichtsloeg. Zonder mijn telefoonnummer, liefst.

Maar dan het voorbereiden op een date. Met iemand wiens lijf je voornemens bent te gaan liefhebben. Met wie je nuchter en bewust seks wilt gaan hebben, zodat je elk moment kan registreren en koesteren. Met wie je de ochtend daarna, eigenlijk drie dagen lang daarna, in bed wilt liggen koeren, eten, drinken en seksen. Die voorbereiding trof ik trefzeker en altijd volgens een strak plan. Want een man willen hebben, die man, dat mocht wel wat moeite kosten.

En dus werd er de dag vantevoren een nieuwe outfit gescoord. Want nieuw voelt goed; alsof je jezelf voor een dag opnieuw uitvindt. Daarna volgde het ontharingsgedoe: benen, bikinilijn, oksels- mijn schaamstreek verwerd tot Engelse tuin en mijn benen tot die van het type wielrenner. Het liefst bracht ik tot slot nog een bezoek aan een dure, trendy kapper, voor een strakke coupe en verse verf. Uren vantevoren ging ik al douchen, daarna mezelf insmeren met een heerlijke creme, om vervolgens mijn nieuwe kleding aan te trekken met daaronder mijn minst verwassen ondergoed- aan lingerie deed ik nog niet echt. En dan begon het op en neer lopen, roken, en vast een wijntje drinken. Ondertussen bedenkend wat ik zou gaan zeggen. Wat ik vooral niet zou moeten zeggen, dat ook. En dan weer roken. Een half uur vantevoren plensde ik wat make-up op, al stelde dat niet veel voor: beetje mascara, lipgloss, poeder tegen het glimmen. Want oh, wat mogen wij vrouwen veel niet van onszelf als we een man willen hebben. We mogen nergens haar hebben behalve op ons hoofd, we mogen niet stinken, we mogen geen comfortabele (lees: onelegante) kleding aan, we mogen geen domme dingen zeggen, we mogen niet per ongeluk een scheet laten of een boer, en we mogen niet glimmen.

En dan kwam die avond, en belde de man in kwestie aan. Soms werd het niks. Omdat de man in kwestie stonk, of teveel borsthaar had, of de verkeerde schoenen aanhad, of domme dingen zei. En soms werd het geweldig. Omdat alles precies goed was. En vaak was alles precies goed als de nieuwe kleding uit was, het kappershoofd door de war, de make-up op het beddegoed in plaats van op het hoofd en het leuke ondergoed als een prop onderin het bed. Weg voorbereiding, hallo puur natuur. Uiteindelijk is een voorbereiding op een spannende nacht niets anders als het opzetten van een masker, het vergroot willen uitstallen van je kwaliteiten, het uit laten waaieren van je pauweveren. Dat kan heel lekker zijn, maar er is niets beter dan het masker afzetten, je ware zelf laten zien en gewoon een scheet mogen laten in bed.

Luna doet niet mee met deze cyclus.

09 11 07 | # | 12:47 | esther | zes reacties




Wetmatigheden

Onderwerp: De voorbereiding op een spannende avond of nacht
Geschreven door: Kaat

Op mijn eigen log schreef ik er al meerdere keren over, over de wetmatigheden in mijn leven. De verschillende wetmatigheden die altijd weer terug komen.
Een van die wetmatigheden is dat ik er vaak heel leuk uitzie, vlak voordat ik na bed ga. En als ik er dus niks meer aan heb. Dan kijk ik in de spiegel en denk ik: “Goddamn, het is bijna zonde om mijn make-up er af te halen en mijn haar in de slaapstaart te knopen”. Eigenlijk zie ik er dan uit zoals ik er uit wil zien als ik wakker word. Maar ja, ik ben dan ook niet voor niets een avondmens.

Een andere wetmatigheid is er eentje uit de vrijgezelle episode van mijn leven. Deze hield in dat als ik op stap ging, een date had en/of hoopte op een spannende nacht en ik er dan ook voor had gezorgd dat ik er fantastisch uitzag, ik er gif op kon innemen dat er niets ging gebeuren.
Dat ik uren bezig was geweest met mijn leukste kleren en mooiste lingerie uitzoeken, mijn haar wassen, föhnen en stylen, douchen, harsen/epileren/scheren van de ongewenste haargroei, make-uppen en parfummen, het bed verschonen en de volledige waxinelichtjes voorraad klaar te zetten, maar dat dat dan allemaal voor niks was geweest, omdat de wetmatigheid als een soort van mantra al voorspelde dat dat het geval zou zijn.

Als ik wilde 'scoren' dan kon ik beter mijn oudste spijkerbroek uit de kast trekken, een vaal t-shirtje erboven op aan doen en mijn lekkerste gympen of laarzen aantrekken, het liefst sokken met gaten dragen en mijn oudste lingerie waarvan de bh totaal geen combinatie vormde met de totaal - afzichtelijke – maar -  toch - zo - heerlijk – en – daardoor – geen – kandidaat – voor – de – vuilnisbak – al – vallen – de – gaten – erin – slip. Ik moest dan zeker niet mijn benen geschoren hebben of aandacht hebben besteed aan mijn wenkbrauwen of bikinilijn. Mijn haar liet ik krullend en ging hoogtens in een nonchalante staart. Op mijn ogen droeg ik alleen een klein beetje mascara en op mijn lippen iets vaseline-achtigs. Niks geen opschmuk of snuisterijen. Gewoon ik zoals ik er ook uit kan zien als ik naar de bakker om de hoek moet. Dan was ik blijkbaar op mijn alleraantrekkelijkst.
Enkel en alleen omdat ik dan niet op zoek was.

De voorbereidingen op een spannende avond of nacht waren dus tijdrovend en nutteloos. En ik ben dan ook heel blij met die andere wetmatigheid in mijn leven: Als ik niet op zoek ben, dan komt dat wat ik wil ineens voorbij zonder dat ik er maar iets voor heb hoeven doen.

08 11 07 | # | 14:32 | kaat | drie reacties




Slechts een enkel doel

Onderwerp: De voorbereiding op een spannende avond of nacht
Geschreven door: Polle

De voorbereidende rituelen beschrijven die bij een spannende avond of nacht horen, is het onthullen van de opperste ontnuchterende verhulling. In het voorportaal van lust wisselen onzinnige onzekerheid, platte ijdele futiliteiten, belachelijke gedachtesprongen en verlangen elkaar in rap tempo af.

Uit eten. En daarna? Wat doe ik aan? Jurkje of spijkerbroek? Vrouwelijk of casual? Ik wil verlokkende verleiding. Zenuwachtig. Zin in lome lust. Zenuwachtig=wijn drinken. Decolleté+wijn drinken=een roodgevlekte huid tot in te diepe diepte. Verlangen naar gedeelde intensiteit. Ik ben al drie keer naar het toilet geweest het afgelopen half uur. Ik zou toch geen blaasontsteking hebben? Niet nu! Luisteren naar fluisterende aanrakingen. Marlies D. of HEMA? Zwart of gekleurd? Strak of kant? Aan een stuk, deux pièces of een lingerietechnisch driedelig? Samen lachend onder het dekbed een verbond sluiten. Scheermesjes. Niet het harentrekmartelwerktuig. Te laat voor de onvermijdelijke rode postepileer pukkeltjes. “Epileren kan overal”. Ook dáár? Behoefte aan zachte lieve woorden. “Nieuw!!! Pijnloos dankzij het te bevestigen koelelement”. Dat valt in dezelfde categorie misleidende leugens als “het vuur van sterretjes is koud”, “Hans Klok is hetero” en “baby's worden door de ooievaar gebracht". Ik durf niet en prefereer wegwerp-Gilette. Mezelf verliezen in gloedvolle strelingen. Opruimen. Kaarsen neerzetten in de slaapkamer. Het bed verschonen. Perssinaasappels en afbakbroodjes kopen. Ontdekkende vingertoppen op reis. Ik ben te wit. Eigenwijze krullen uit mijn haar föhnen. Mascara, poeder, oogpotlood. Aan sieraden doe ik niet. Ik ben een handtasjes-atheïst. Ik geloof niet in handtasjes, maar waar laat ik dan mijn geld? Hunkeren naar sensuele vertraging. Ik moet kleingeld meenemen om te flipperen. Als hij me laat zitten kan ik altijd nog gaan flipperen in de kroeg. Onbedwingbare drang tot vlinderende overalkussen. Natuurlijk is het ook uitermate opwindend om een goed gesprek te voeren. Over de spiritualisering van de markteconomie. De Peloponnesische oorlog. De Newtoniaanse mechanica met bijbehorende vraagstukken. Metafysische poëzie tijdens het Interbellum. En luidruchtig meer.

Uiteindelijk dienen alle voorbereidingen slechts een enkel doel. Het overbrengen van de onuitgesproken boodschap. Vanavond wil ik stomende seks.

07 11 07 | # | 18:51 | polle | negen reacties




Van babyvet tot Japans vouwen

Lieve NietLiefjes,
De rituelen voorafgaande aan een eerste date zijn tijdrovend, gestuurd door bijgeloof en ingegeven door een ongezond soort zelfbewustzijn. Mijn opdracht voor deze week is: beschrijf de gewoonten, rituelen en oppeppers die horen bij jouw voorbereiding op een spannende avond of nacht.
Ik zal van wal steken.

Het eerste tijdperk is De Puberangst.
De tijd van: Waar zit mijn babyvet? Kan ik dat weghalen? En: Waar heeft mijn vader zijn scheermes gelaten? Het is de tijd dat ik zelf nog geen scheermesjes heb, maar wel weet dat ik mijn benen moet scheren. Het is de tijd dat ik het oogpotlood van mijn zus leen, waardoor ik een ontstoken oog krijg, want oogpotloden uitwisselen is taboe. De tijd dat ik oorbellen van een vriendinnetje leen, waardoor ik ontstoken gaatjes krijg, want oorbellen uitwisselen is eveneens taboe. De tijd dat ik me afvraag of mijn borsten wel groot genoeg zijn.

Het tweede tijdperk is De Vrijgezelliteit.
Gewiekst ben ik. Altijd voorbereid op elke denkbare ontwikkeling die een nacht te bieden heeft. Logeergerei in de binnenzak van mijn motorjack, het juiste ondergoed aan en wolkjes parfum op verborgen plaatsen. Niet weten waar ik tegen het ochtendgloren zal zijn, maar stiekem hopen dat het niet thuis is. Thuis waar het op de avond zelf zindert als in de kleedkamer van een theater, met dozen schmink en een spektakel in het vooruitzicht, maar waar 's nachts bij thuiskomst de feestroes is teruggebracht tot een spoor van kleren op de vloer die zijn gesneuveld in het ik-heb-niks-om-aan-te-trekken-proces.

Het derde tijdperk is La Nonchalance.
'Ik ben niet op zoek'. Steeds maar weer zeggen dat ik niet op zoek ben. Dat het vanzelf moet komen. En dat het komt als het komt. En anders niet. Maar intussen voorafgaand aan elk feestje een motiefje scheren, m'n tong poetsen, een bh aantrekken die geen al te grote teleurstelling veroorzaakt als-ie eenmaal uit moet. De leugen moet zo dicht mogelijk bij de waarheid blijven. 'Ik ben niet op zoek.'

Het vierde tijdperk is Het Poldermodel.
Het grote nadeel van een onenightstand is mijns inziens dat je onvoorbereid een engel in bed moet zijn. Terwijl ik in een relatie babbelenderwijs eindeloos veel encyclopedische kennis over de voorkeur van mijn verloofde opdoe. Door onbewust dagelijks te polderen weet ik precies welke combinatie van stoer en charmant het meest aan hem besteed is. Wat ik al bijeen polderde: een hoodie, wilde haren, een pijpjesonderbroek, de rockabillycoupe.

Het vijfde tijdperk is Het Origamitijdperk.
Dan ken ik mezelf dus nèt hè. Dus ik wéét dat ik de rest van mijn leven blauwgelakte teennagels wil en dat baggy trousers ook heel sexy kunnen zijn, en dan komt daar ineens een rímpel tevoorschijn. Onder mijn oog. En in mijn voorhoofd. En in de hoekjes van m'n oog. En verdomme! In mijn frons! Dat is het moment dat ik alle zeilen moet bijzetten om mezelf opnieuw te leren kennen. Het moment van de goede voornemens: 1. niet meer mijn wenkbrauw optrekken, want dat is als een steen in een vijver: één wenkbrauw leidt tot een golfbeweging op mijn voorhoofd. 2. altijd checken of er geen make-up is achtergebleven in die richel onder mijn oog, want dat is meestal wel het geval. En 3: ik moet me erbij neerleggen dat er een periode van plooien en vouwen volgt, een periode van waakzaamheid en origami.
Het is al laat.

06 11 07 | # | 14:58 | zezunja | zes reacties




Tweeslachtig Amsterdam

Onderwerp: Je geboortegrond
Geschreven door: Polle

Mijn wieg stond in de lelijkste straat van Amsterdam: de Marnixstraat. Wanneer het ergens lelijk is, dient men snel te vertrekken. We stijgen op en reizen naar een nieuwe bestemming. Kort cirkelend boven de stadsvernieuwing, razen we in vliegende vaart langs de krakersrellen op de Dam en protesteren in de Nieuwmarktbuurt vanwege de aanleg van de metro. Ik wijs u op de dames achter roodverlichte ramen aan uw linkerhand, terwijl u aan de rechterkant drugs aangeboden worden. Toegankelijke cultuur op iedere straathoek. Veelkleurig, in alle betekenissen van het woord. Multicultureel. Multiseksueel. Multicrimineel. Leven en laten leven. Amsterdam is groot, wild, gevarieerd, bewogen en levendig. Net als ik.

We landen op de plaats van bestemming: een etagewoning, twee hoog in Amsterdam Oud-Zuid. Een koekje bij de thee. Breipennen tikken. Bij de buren op één hoog bent u minstens één keer in de week welkom om het Fabeltjeskrantspel te spelen. Bij de zolderkamerbewoonster op vier hoog kunt u boeken lenen. Ook zult u regelmatig een pan met soep voor uw deur aantreffen, neergezet door de buurvrouw van drie hoog. Wanneer uw vriezer te klein is, kunt u ossenworsten en aanverwante artikelen bij de buren op de begane grond invriezen. De rozentuin in het Vondelpark is een mooie en veilige speelplek, het pierenbad in het Amsterdamse bos een gezellige afwisseling voor warme dagen. Verkent u de buurt vooral door naar school te huppelen langs de gracht. Vergeet niet om halverwege de route de aardige oude man te groeten die in de deuropening een sigaar staat te roken. Weer of geen weer, hij staat er altijd. Amsterdam is klein, kneuterig, veilig en gezellig. Net als ik.

Ik ben groot en klein tegelijkertijd. Als het leven veilig is, verlang ik naar wild. Ik ben een extraverte binnenvetter. Ik ben een snel verveelde impulsenjunk die verlangt naar stabiliteit. Doe mij maar een gevarieerd saai leven. Ik ben een sociale einzelgänger, een karakteristieke tolerante moraliste.
Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Net als Amsterdam.

04 11 07 | # | 21:03 | polle | 18 reacties




Luna uit Tiel

Opdracht: je geboortegrond
Door: Luna

Ik ben geboren in Tiel. En ik weet niet waarom, maar ik wil me daar altijd voor verontschuldigen als mensen vragen waar ik vandaan kom: “Ik ben geboren in Tiel, maar ik woon al jaren in Amsterdam hoor!” Of: “Ja, ik kom oorspronkelijk uit Tiel, maar ik kom er alleen nog maar om m’n ouders te bezoeken, al komen die zelf ook veel liever naar mij in Amsterdam.” Als je zegt uit Tiel te komen, zijn er altijd de standaardgrapjes: “Oh, van Flipje.” Of: “Oh, van Jomanda.” En dan praat ik er snel overheen en vertel ik van die ene keer dat ik met vriendinnen naar een healing van Jomanda ging en er helemaal niks aan vond. Want ik voel niets bij Tiel. Niets van trots. Tiel is saai. Tiel is nietszeggend. Tiel is kaal. Tiel is burgerlijk. En al is de slogan van Tiel: ‘Het is in Tiel te doen’, er is in Tiel dus helemaal niets te doen. En afgezien van een heel klein accent dat er bij sommige woorden nog wel eens per ongeluk tussendoor glipt, doet niets aan mij me aan de eerste 18 jaar van m’n leven herinneren. Vind ik. Dacht ik. Maar het is altijd goed om sommige dingen even te checken bij diegenen die je het naaste staan.
“Liefje?”, vroeg ik gisteren aan mijn partner P., “heb ik nog iets uit Tiel in me?” Hij keek me liefdevol aan en ging er eens goed voor zitten. “Schat”, begon P., “of jij nog iets uit Tiel in je hebt?” Ik was er klaar voor. Klaar om alle complimenten te horen. Dat ik een vrouw van de wereld was, een nu-vrouw, en nog verdomde strak in het vel zat ook, alle vrouwen uit ‘Sex and the City’ verbleken naast mij! “Schat, diep van binnen ben jij natuurlijk een lompe en platte provinciaalse vrouw.” Say what? M’n mond viel een stukje open. “En dat komt allemaal naar buiten als je wat gedronken hebt”, vervolgde hij. “Je kan heel goed doen alsof, maar alles in jou schreeuwt ‘Tiel’. En dat hele Tielse fruitcorso? Jij bent op jouw gele bloemetjesfiets gewoon een one-woman-bloemencorso-show uit Tiel!” “Maar ik ben toch ook wel een klein beetje kek?”, vroeg ik voorzichtig. “Het enige verschil tussen jou en een andere Tielse vrouw is dat er bij jou gewoon veel meer drugs is gegaan”, zei hij. “Tiel is written all over your body.”

Oh. Zo had ik het dus nog niet bekeken.

02 11 07 | # | 09:11 | luna | vijftien reacties