Jeruzalem

Onderwerp: Je geboortegrond 
Geschreven door: Kaat

Toen mijn moeder hoogzwanger was van mij zat ze regelmatig in een schuilkelder. Het land waar ik geboren werd, was namelijk in oorlog. Een van de heftigste oorlogen die Israël ooit voerde, de Jom Kippoer-oorlog, vond toen plaats. En de stad waarom onder andere gevochten werd, was mijn geboortestad. Jeroesjalajiem shel Zahav, Jeruzalem stad van goud, zowel voor de Moslims, Christenen als Joden.

Ik ben er trots op een sabra te zijn. Want sabra's, zo worden mensen die in Israël geboren zijn genoemd; hard en stekelig van buiten, maar zacht en zoet van binnen. Misschien lag het aan de locatie, misschien aan de lucht of misschien wel aan mijn geboortegrond, want hoewel ik alleen de eerste drie jaren van mijn leven in Israël woonde, typeert die sabra mij het allerbest.

Ik ben soms hard, keihard. Ik zeg dat wat ik denk en sta niet altijd stil bij de consequenties van mijn woorden. Ik ben explosief en emotioneel. Ik verhef mijn stem in een discussie. Ik ben prikkelbaar en ongeduldig. Recht door zee en doortastend. Ik ben commercieel en strijdlustig. Ik wil altijd gelijk hebben. En kom niet aan wie of wat ik lief heb, want dan vermorzel ik je.

Maar ik ben ook gevoelig en lief. Ik ben trouw, zorgzaam en behulpzaam. Ik kan goed luisteren en kan mezelf wegcijferen voor iemand anders als dat nodig is. Ik ben een familie- en vriendenmens en ben gezellig. Ik heb een goed gevoel voor humor, kan goed tegen kritiek en ben erg relativerend. Ik kan uren wakker liggen van een ruzie en daar nog dagen over piekeren. Want het aller-, allerliefste wil ik rust en vrede. Net zoals mijn geboortestad. 

Jeroesjalajiem shel zahav. Veshel nechoset veshel or. Halo lechol shirayich ani kor.

Jeroesjalajiem, stad van goud wees voor de mensen een veilig huis. Jeroesjalajiem, stad van vrede, breng ons weer thuis.

31 10 07 | # | 20:02 | kaat | tien reacties




Afvallige Gooische vrouw

Onderwerp: je geboortegrond

Geschreven door: Esther

Blasé wat betreft beroemdheden? Als je in het Gooi opgroeit, ben je daar ueberblasé voor. Doordat mijn moeder een bijbaan had als quiztester in de TV-studio's in Hilversum, zat ik als driejarige bij Ome Willem, als achtjarige in een schooltv-aflevering en was televisieland voor mij niets nieuws. Mijn halve puberteit bracht ik door in de Countdownstudio's en daar heb ik alle jaren '80 en '90 sterren van dat moment aan me voorbij zien gaan. Zonder een spier te verrekken. Ik werd er verliefd op een cameraman en zat in de running om programmamaker te worden voor Club Veronica. Wat dat betreft herken ik veel in Zezunja's stukje. Voor een Hilversums kind is er niks nieuws onder de zon als het op 'sterren' of televisie aankomt. Je zit zo dicht bij dat vuur dat het moeilijk wordt om er niet mee in aanraking te komen.

Alhoewel ik opgroeide in een doodgewoon rijtjeshuis dichtbij Bussum en mijn vader een rasechte Amsterdammer was, kweekte ik natuurlijk wel een Goois accent- de befaamde en verguisde 'R' zit nog altijd in mijn spraak verweven en daar kom ik nooit meer vanaf. Zestien jaar Amsterdam heeft me wel wat minder bekakt gemaakt qua spraak, maar die 'R' is er niet meer uit te rammen. Hoort bij mij. En ik maak er ook gewoon een nette indruk mee- dat vind ik een voordeel. Op een Gooise school heb ik natuurlijk ook gezeten, maar wel op de minst bekakte van de drie middelbare scholen in Bussum. Er werd veel aan kunst en cultuur gedaan en wat minder aan hockey, laat ik het zo zeggen. Aan hockey en aanverwante spelers had ik een broertje dood. Ik zat ook al snel in de wat alternatievere hoek qua groepjes op school- roken, sombere kleren en naar The Cure luisteren. Wat dat betreft was ik verder geen typisch Goois meisje. Geen ski-jacks, cowboylaarzen en hockey voor mij.

Vanaf mijn dertiende verdiende ik mijn eigen centen door op te passen in Bussum en Naarden, in de grote villa's met oprijlanen, dikke auto's voor de deur en speelkamers voor de kinderen. Daar leerde ik de rijke Gooise mens pas echt kennen. De rijke Gooise mens zorgde ervoor dat het aan uiterlijkheden, zoals een vette auto voor de deur, niet ontbrak, maar bleef rijk door zo goedkoop mogelijk boodschappen te doen, de oppas minimaal te betalen en kinderen van drie gezinnen tegelijk aan de oppas toe te vertrouwen, zodat de ouders gezamenlijk uit eten konden en aan het eind van de avond slechts voor 1 gezin hoefden te betalen. Soms werd ik zelfs in de keuken gezet, waar een klein TV-tje stond- het leven van Tippiwan uit Gooise vrouwen is realistischer dan je denkt. Tja. Ik had dus niet zoveel op met de poeha-mensen uit het Gooi en dat is nog zacht uitgedrukt. Ik was ontzettend blij dat ik meteen na de middelbare school naar Amsterdam kon verhuizen, en ik beschouw Amsterdam dan ook als mijn echte heimat. Het Gooi en ik, dat lag mekaar niet zo.

Waar ik wel blij om ben is dat het Gooi mij een fijn huis, een groene omgeving en goede scholen heeft kunnen bieden. Dat is nu in Amsterdam-West, waar ik woonde met man en kind, wel anders en we zijn niet voor niets verhuisd. Naar een fijn huis, een groene omgeving en fijne scholen in de buurt. Blijkbaar kies je, als je een kind hebt, uiteindelijk toch voor soortgelijke waarden als je in je jeugd hebt gehad. Maar we wonen niet in 't Gooi. Want ik en het Gooi liggen mekaar niet en dat zal altijd zo blijven.

30 10 07 | # | 20:55 | esther | tien reacties




Ich bin ein Pijper
(und blasiert und ein Namedropper)

Dé Amsterdammer bestaat niet, beweer ik (vrij naar Màxima). Ik werd geboren als Watergraafsmeerder, werd daarna een Pijper (yeah!), daarna een Oud-Wester (niet te verwarren met een Zuid-Wester) en vervolgens werd ik een Rivierenbuurter. Daarna ben ik nog even een reserve-Amsterdammer geweest, te weten een Diemenaar. En vervolgens werd ik weer wat me het beste past: een Pijper.

Maar hoewel deze buurten dorpen op zich zijn, en hoewel er dientengevolge niet zoiets bestaat als dé Amsterdammer, is er een alom tegenwoordige overeenkomst tussen Amsterdammers: ze zijn blasé als de pest. Ze worden niet warm of koud van een BN'er meer of minder op straat, ze ervaren sex, drugs 'n rock 'n' roll als part of the furniture en ze kijken niet meer op van wat glitter & glamour.

Blasé. 'Zo verwend zijn dat je niet meer geniet', zegt mijn woordenboek. En dat klopt. Doordat de vader van een van mijn beste vriendinnetjes in 1982 meedeed aan het songfestival, zat ik al jong op de knie van André van Duin. Omdat mijn tante aan de weg timmert als beroepstypetje, schonk ik als bijverdienste de glazen vol voor De Lullo's. Omdat ik werkte in één van de stamcafé's van Herman Brood, vulde ik dagelijks bakjes voor zijn hond. Omdat ik op een van de scholen van Amsterdam zat waar kunstenaars hun kroost graag naartoe sturen, waren de namen Mulisch, Vinkenoog en Carmiggelt niet alleen namen op de boekenlijst, maar ook op de leerlingenlijst. Op een dag zeg je geen bier meer, maar zeg je gaap.

Ik weet nog goed dat ik met een vriendinnetje uit Hoofddorp Henny Vrienten in de stad zag lopen. Zij reageerde zoals ik reageerde toen ik mijn allereerste BN'er in het wild zag: de zanger van The Shorts in de parkeergarage van de RAI. Ik verstijfde en kon geen woord meer uitbrengen. Zij op dat moment ook. Maar ik was 7 ten tijde van de verstijving, zij was inmiddels al 14.

En nog steeds maak ik regelmatig mee dat mensen zich heel raar gedragen als er een bekende kop langsloopt. De weldenkende vrienden van mijn Lief stamelden 'Dat was Renske de Greef!!! Die schrijft voor De Morgen!!!', toen ik op Lowlands 's ochtends een meisje de weg wees. Bij mij viel er wel een muntje, van o ja, maar verder had ik daar geen sensatie bij.

Toen ik begin deze eeuw onbedoeld oud en nieuw vierde met Hans Teeuwen, Thomas van Luyn, Theo van Gogh en Jan Mulder kuchte ik nog wel even. Maar dat bevestigde alleen maar dat er toch minstens vier BN'ers tegelijk in de ruimte moeten zijn, wil het me opvallen.
Ik wil maar zeggen: Ich bin ein Pijper und ich bin blasiert wie die Pest.

En o ja, er is nog een overeenkomst tussen alle Amsterdammers. Hoe blasé ze ook zijn, men beoefent massaal onze lokale sport: namedropping.

Lieve Niet Liefjes. Mijn omgeving heeft me terdege beïnvloed. Ik kan 'Ik voel me zo verdomd alleen' met juiste dikke L zingen, ik ben blasé, ik ben streetwise door mijn wereldstad. Ik ben een Amsterdammer. Hoe zit het met jullie? Welke invloed had je geboorteplaats? Spreken jullie met accent, zijn jullie beïnvloed door de mensen in je omgeving, het landschap, de ligging, je bakermat? Erzähl mich.

29 10 07 | # | 18:20 | zezunja | zes reacties




DE ANTWOORDEN

De quiz was leuk! En de antwoorden die we ontvingen waren prachtig, alleen niet allemaal juist. De goede antwoorden staan onder de foto.



1. Een eierprikker
2. Een eierscheider
3. Een aspergeschiller
4. Een mesje om vruchten en groenten mooi te presenteren (helemaal rondom prikken en dan bovenkant van onderkant vrucht halen)
5. Een melkopklopding (handmatig)
6. Een parisienneboor
7. De achterkant van een fondue-pen
8. Een visnetje, te gebruiken bij de Suki Yaki-pan
9. Een ding om een stuk kaas vast te houden als je het gaat raspen
10. De onderkant van een elektrische melkopklopper
11. Een aardbeientangetje, om de kroontje van aardbeien te plukken
12. Een raspmolen voor chocolade, kaas of noten
13. Een zesteur
14. Een ding om tomaten vast te houden als je ze wilt snijden
15. Een ding om van een blikje bier een beugeltje bier te maken
16. Een honingschepper

| # | 17:09 | luna | vijftien reacties




And The Winner Is...

Licht uit, spot aan en tromgeroffel graag... want hier komt onze winnares van de Huishoudapparatenquiz!

Het is: BARBARA! Barbara had slechts drie fouten, of beter gezegd, ze had wel dertien antwoorden goed, en kwam daarmee als beste raadster uit de bus. Gefeliciteerd Barbara! Als je ons nog even je adres mailt, sturen we je het superdeluxe leuke huishoudpakket zo snel mogelijk toe.

Aan alle andere meedingers, lezers en reageurders: ontzettend bedankt voor het lezen van onze huishoudperikelen en voor jullie reacties! Mede dankzij jullie hebben we enorm genoten van onze huishoudweek. We hopen dat het wederzijds was.

Liefs van Zezunja, Polle, Luna, Kaat en Esther.

PS: de goede antwoorden maken we zo snel mogelijk bekend.

28 10 07 | # | 22:41 | esther | zes reacties




Gevraagd: het handboek 'Een werkster voor Dummies'

Opdracht: Werkster of niet?
Geschreven door: Zezunja

Ik wil dolgraag een werkster, maar ik heb eerst een handboek nodig dat me antwoord geeft op de volgende vragen:

1. Hoe zorg ik dat ik niet alles zelf al schoonmaak, zodat 'het een beetje netjes is voor de werkster'?
Ik kan niet delegeren en ik ben opgevoed met het fenomeen 'we gaan nu het hele huis grondig opruimen, want de werkster komt'. Tel deze twee factoren bij elkaar op en je komt uit op een werkster die alleen nog kopjes koffie hoeft te consumeren.

2. Stel dat ik er eentje heb, hoe geef ik die dan opdrachten?
Hoezeer het ook de bedoeling is van een werkster dat ze mijn opdrachten uitvoert, het zou mij toch bezwaren. Ik zou waarschijnlijk maar één ding per ochtend durven vragen en dat zou dan iets worden als: "Mocht je vandaag of over drie weken een keertje tijd hebben, kun je dan misschien eens kijken of je eventueel kans ziet om misschien de bovenverdieping te dweilen. Het hoeft niet hoor."
Dat schiet niet op, gok ik.

3. Hoe voorkom ik dat ik medelijden met de werkster krijg? (zie ook 1)
Omdat ik schoonmaken zelf heel vervelend vind, zou ik denken dat de schoonmaakster dat ook zo ervaart. Ik zou gaan compenseren door haar veel te veel te betalen of haar bijna niks te laten doen.

4. Hoe voorkom ik dat ik kopjes koffie met haar moet drinken?
Het is een trauma uit mijn jeugd. De kopjes koffie met de werkster om elf uur. Ik vond dat saai (lees: mijn moeder had dan totaal geen aandacht voor mij). En elke week een gesprek met de werkster is als elke dag een aflevering van The Bold and The Beautiful: er gebeurt geen fuck. Ik word daar danig contactgestoord van.

5. Hoe kan ik een werkster vertrouwen?
Ik ben misschien een aansteller en een neuroot, maar ik zou mij altijd afvragen of ik geld en andere waardevolle spullen in mijn huis kon laten liggen. En aangezien ik het liefst altijd de deur uit zou gaan (zie 4), zou ik me dat toch echt moeten afvragen.

6. Hoe krijg ik mijn lief zover?
Mijn lief vindt een werkster een idioot idee. Hij vindt schoonmaken leuk. Hij zou niet willen dat iemand anders dat deed. Hoewel hij ook vindt dat het vaker zou moeten gebeuren. Maar toch is het een idioot idee. Volgens hem.

7. Hoe vind ik er eentje?
Bovenstaande in ogenschouw genomen, heb ik dus iemand nodig die mij elke keer op het hart drukt dat ik nog veel meer rotzooi voor haar mag laten liggen. Een werkster die zelf bedenkt wat ik wil dat ze doet, eentje die zelf koffie maakt en die mij duidelijk maakt dat ze dat helemaal niet erg vindt. Integendeel, dat ze veel liever alleen koffiedrinkt. Eentje die een onuitwisbare indruk op mijn lief maakt, zonder daarmee in mijn vaarwater te zitten.

Eigenlijk ben ik dus op zoek naar een doofstomme, helderziende, autistische, celibatair levende heilige met het lijf van Juliette Lewis.
U begrijpt dat een handboek onontbeerlijk is.

27 10 07 | # | 20:00 | zezunja | zeven reacties




de stiekeme wens

Opdracht: Werkster of niet?
Geschreven door: Kaat

"Ik hoef geen werkster".
"Waarom niet?"
"Omdat het hier zo'n rotzooi is en ik me daar eigenlijk voor schaam".
"Dan ruimen we dat toch op?"
"En omdat ik twee katten heb".
"Nou en?"
"Omdat ik dan al mijn sieraden moet gaan verstoppen".
"Mijn werkster is volkomen te vertrouwen".
"Ik kan het best zelf".
"Ja, ja, dat zie ik".
"Hoeveel tijd kost het nou?"
"Je bent er best een paar uur per week mee bezig en die tijd kun je beter met mij doorbrengen".
"Daar zit wat in".
"Plus die werkster kan de dingen doen waar je nu zelf niet aan toe komt".
"Zoals de ramen lappen?"
"Precies. En de tegels in de keuken afnemen".
"Misschien moet ik het dan toch maar doen. Maar maar een keer in de twee weken hoor een uurtje hoor, meer is niet nodig".

Zijn Peruaanse hulp is nu een paar weken op vakantie, maar als ze terug komt, komt ze hier een keer per week twee uur schoonmaken. Dat heeft hij geregeld voor mij. Omdat hij waarschijnlijk wel wist dat ik het stiekem toch wel wilde, een werkster. Vrouwen roepen wel vaker dingen die ze niet menen. Ik tenminste wel.

| # | 17:00 | kaat | zeven reacties




Geen werkster

Onderwerp: Wel of geen werkster
Geschreven door: Esther

Wel of niet een werkster, ik heb er even over zitten dubben, maar niet lang. In feite vind ik het belachelijk dat het mannen in Nederland zo moeilijk gemaakt wordt om part-time of op flexibele tijden te werken- zodoende wordt er toch van vrouwen verwacht dat ze part-time gaan werken als er een kind komt en komt ook het meeste huishoudelijke werk op hen neer. Ik heb dat altijd oneerlijk en absurd gevonden. Waarom zou ik het huishouden doen- omdat ik toevallig een vrouw ben? Als ik nou een talent was, dan was het misschien nog een goed idee, maar ik vind schoonmaken, wassen, strijken, boodschappen doen en steeds maar weer opruimen helemaal niet leuk om te doen en ik ben er geen ster in. Mijn ega is er veel beter in maar kan niet minder gaan werken en heeft er dus geen tijd en energie voor- de wil is er wel. Zie hier de situatie die ik al eerder deze week beschreven heb.

Een werkster nemen druist eigenlijk tegen allerlei ideeen van mij in, alhoewel ik er soms best naar verlang. Ik wil niet een een of andere laagopgeleide vermoeide vrouw gaan lopen uitbuiten- zo zou het voor mij voelen. Ten tweede mankeert me niets aan mijn handen, alleen maar aan mijn wil. Een werkster nemen bewijst dan eigenlijk dat ik echt lui ben, prent ik mezelf in. Aan de andere kant heb ik veel ballen in de lucht te houden. Ik werk als verpleegkundige, als tekstschrijver, moeder fulltime tot mijn zoon straks naar school gaat, zorg voor de administratie, voor de boodschappen, en houd ons huis schoon. Af en toe vind ik het heel erg veel. Maar soms gaat het me ook weer makkelijk af- het is ook een beetje hoe mijn pet staat. Om daar nou een werkster voor te nemen? Ik zou me bovendien bezwaard voelen en waarschijnlijk gaan meehelpen. Ik zie me al een krant zitten lezen terwijl 'de werkster' mijn ramen lapt. Nee, die pet past me niet.

Wat ik wel leuk zou vinden is bijvoorbeeld een pact sluiten met de buurvrouw. We helpen elkaar af en toe aan wat rust in huis door de kinderen bijelkaar te laten spelen. Misschien kunnen we elkaar ook af en toe in het huishouden helpen. Een werkster nemen is me een brug te ver, af en toe hulp accepteren van een bevriend iemand en die hulp ook teruggeven past beter bij me.

| # | 14:00 | esther | vijf reacties




De onthulling op de verlanglijst

Onderwerp: Wel of geen werkster
Geschreven door: Polle

Wanneer ik binnenkom ruikt het naar citroen.

“Ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet!”, riep ik jaren tegen iedereen die het wilde horen. Het concept om iemand voor me te laten werken wanneer ik datzelfde werk ook zelf zou kunnen doen, doet mijn geweten bezwaren opwerpen.

Ik ren de trap op naar boven. De kranen van het bad glimmen. De douchewand is ontkalkt.

Anderhalf jaar geleden kreeg ik tijdens een workshop de opdracht om een verlanglijst te maken. Op de lijst mochten alleen maar dingen staan die ik écht graag wilde hebben. Dingen waarvan mijn ogen gaan glinsteren als ik er aan denk. Dingen die je cadeau kunt krijgen, of die je jezelf cadeau kunt doen.

De handdoeken zijn gestreken. De vloer is gedweild. Door de gelapte ramen ziet de wereld er helder en streeploos uit.

“Ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet!” riep ik jaren tegen iedereen die het wilde horen. Maar opeens stond ze daar op de verlanglijst, stiekem ingeklemd tussen de open haard en de nacht met Eric Corton. Zwart op wit toegegeven. Ik wilde een poets. Mijn gewetensbezwaren riepen nee, maar verder riep alles in mij ja.

Op de kast ligt geen stof meer. De vaatwasser draait. De tegels in de keuken zijn spettervrij.

Drie weken "heb" ik haar nu en ik wil haar nooit meer kwijt. Met een dikke streep haal ik de vervulde wens op het verlanglijstje door. Nu de overige verlangens nog vervullen.

| # | 12:16 | polle | zeven reacties




"SI"

Opdracht: werkster of niet?
Door: Luna

“Ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet!” Dat riep ik al ongeveer 2 jaar tegen partner P. als hij begon over een huishoudster. “Liefje, ik zeg niet dat jij het huishouden moet doen, maar ik heb er geen tijd voor en het moet wel gebeuren”, zei hij dan altijd. Maar ik wou geen huishoudster, ik wou het niet! De gedachte dat een vreemde met haar vingers aan mijn spulletjes zit, daar kan ik gewoon niet zo goed tegen. Of dat ze misschien per ongeluk iets weggooit! Maar het huishouden zelf, daar heb ik dus ook geen zin in. En als ik ergens geen zin in heb, dan doe ik het dus niet. Met alle gevolgen van dien. Zucht. Nu heb ik ergens in een zwak moment toegegeven. Tegen P. gezegd dat hij het dan maar moest regelen. Als hij het zo graag wou. En die toezegging liet P. dus niet door z’n vingers glippen. Met als gevolg dat vandaag de Boliviaanse J. voor onze deur stond. Een Boliviaanse die een paar woorden Engels en een paar woorden Nederlands spreekt, en vooral een heleboel woorden Spaans. En ik spreek amper Spaans. “Hola J.”, zei ik toen ik de deur opende. “Buenos días seňora”, zei een vrouwtje van nog geen 1,5 meter. Gelukkig, dacht ik, het is een Boliviaanse van het type totaal-niet-neukbaar, dus ik kan haar met een gerust hart met partner P. alleen in huis laten. Daarna vloog haar mini-lijfje van het gasfornuis naar de koelkast naar de gootsteen naar de vloer naar de tafel naar het toilet naar de douche naar bad naar het bed naar het kantoor en weer terug. Verdomme, dit was een professional. Een vrouw met dé ultieme schoonmaak-blik in haar ogen. Om bijna jaloers op te worden. En met wat handen en voeten en Engels en Spaans zijn we eruit. De Boliviaanse J. komt 4 uur per week bij ons schoonmaken. “Si!”, zei ik. Maar nu ga ik de komende week eerst maar eens zelf met emmer en dweil en doekjes door het huis. Want ik wil natuurlijk niet dat de Boliviaanse J. mij een slechte huisvrouw vindt.

Omdat ik zelf vandaag te druk ben met het huishouden en het doen van boodschappen, heb ik een al wat oudere tekst gepost. De Boliviaans J. is inmiddels weer terug naar Bolivia en ik zit weer in de "Ik wil het niet, ik wil het niet"-fase wat betreft een werkster. Hoe is dat bij jullie lieve NietLiefjes? Hebben jullie een werkster? Willen jullie een werkster? Of moeten jullie er net als ik niet aan denken?

| # | 09:37 | luna | 1 reactie




vaker per week zaterdag

Opdracht: mijn boodschappenrijk
Geschreven door: Kaat

Toen ik jaren geleden in mijn Amsterdamse buurtje ging wonen, hield ik hele promotiepraatjes over 'mijn Duivelseiland'. "In mijn buurt is nog gewoon een groenteboer", vertelde ik aan een ieder die het maar wilde horen. "En een kaas- annex melkboer en een bakker!" Want die waren er toen ook. Maar met de jaren verdwenen ze een voor een. Omdat ze de concurrentie niet aan konden met de grote supermarkten.
Ik voel me daar een beetje vervelend over, want ook ik koos vaak voor de makkelijke boodschappen dan voor het steunen van de plaatselijke middenstand. Omdat ik doordeweeks na het werk even snel boodschappen wil doen, op een plek waar alles al bij elkaar is. En omdat die kleine winkeltjes natuurlijk om zes uur al dicht zijn en ik dan nog niet thuis ben.
Want als ik de kans krijg en de tijd er voor heb dan ga ik op zaterdag uren tutten bij kleine winkeltjes. Dan haal ik ingrediënten voor mijn Thaise en Oosterse gerechten bij de toko en de Turkse groenteboer. Dan koop ik bloemen en kazen op de Albert Cuyp en breng ik een bezoek aan de visboer. Dan fiets ik naar de Utrechtsestraat om bij Loekie die lekkere runderpaté en bijzondere Franse kazen te kopen en haal ik bij de scharrelslager mijn vlees en bij die leuke slijter in de Pijp mijn wijn. 
En eigenlijk vind ik dat het aller-, allerleukste. Helaas lukt het me niet vaak genoeg. Want het kost simpelweg te veel tijd. En tijd is geld.
Pffff, was het maar vaker per week zaterdag.

26 10 07 | # | 20:00 | kaat | twee reacties




Waarheen?

Onderwerp: mijn boodschappenrijk
Door: Esther

Toen ik nog in Amsterdam woonde, was ik dagelijks in de supermarkt te vinden. Niet omdat ik niks anders te doen had, maar ach, ik woonde er toch boven, dus na een drukke dag haalde ik nog snel wat dingen en was zo thuis. Nu is het echt een uitstapje, aangezien ik iets verder weg van de 'reuring' woon. Als ik het huis uit ga is mijn eerste weg langs de brievenbus, waar ik altijd -vol verwachting, ondanks dat het bijna altijd rekeningen zijn- m'n krantje en m'n post uithaal.

Daarna kom ik langs de slijter. Hier haal ik wijntjes en andere lekkere dranken. We drinken niet heel veel, maar dat je de wijn hier zo uit de ton kan tappen is al reden genoeg om er een fles van te halen.

Verder ben ik nog niet zo thuis in Hoogeveen qua winkelen. Ik heb pas eergisteren een fijne bakker en slager ontdekt en ga voor biologische lollies en honing naar de Landgoedwinkel in Echten.

Boeken, kantoorartikelen en tijdschriften haal ik bij Pet! en de grote boodschappen bij de Jumbo.

Soms, na een ochtend werken, ga ik naar de supermarkt in Ruinen voordat ik m'n zoontje ophaal- eigenlijk alleen omdat ik het er zo rustig vind en de ligging leuk is, midden op een brink. Zelfs qua boodschappen doen ben ik sfeergevoelig. De markt hier in het stadje is wel heel erg prettig- ik heb al een kaaskraam gevonden die precies de goede Stiltonkaas verkoopt en ook de notenkraam heeft onwaarschijnlijk lekkere noten en pesto's.

Ik woon hier nog maar zo kort dat ik verder nog niet echt winkels heb gevonden waarvan ik denk: 'ha fijn, hier blijf ik komen.' We zitten dus nog middenin een zoektocht. Gisteren kwam ik langs een groentewinkel met Arabische letters op de ruit en dacht meteen: daar ga ik voortaan m'n groente en fruit halen. Toch nog een beetje Amsterdam-West mentaliteit dus en gewend aan de uitheemse winkeltjes met exotische lekkernijen. Die zijn hier op een hand te tellen.

Aangezien we hier voorlopig nog wel even wonen heb ik tijd genoeg om de leuke adresjes in de regio op te zoeken. Over tien jaar kan ik er waarschijnlijk een enorm log aan wijden in 'Huishoudweek part 10.'

| # | 17:22 | esther | drie reacties




Hoe mijn shopgedrag een droom levend houdt

Onderwerp: Mijn boodschappenrijk
Geschreven door: Polle

Doet u mij de dingen maar groot. Ik geniet groot, ik verdriet groot. Ik eet groot, ik drink groot en ik winkel groot. Ik shop bij voorkeur grote verpakkingen en enorme hoeveelheden. De uitgelezen plek voor een gastronomische grootheidswaanzinnige: een hypermarché in Frankrijk.

Een keer in de twee maanden tuf ik in mijn voiture naar La Douce. Daar treed ik de wondere wereld van de Auchan binnen. De Franse hypermarché verkoopt alle ingrediënten voor het goede leven en het bijbehorende eten.

Ik vul mijn winkelwagentje met caneton à la Bordelaise, abrikozen met Muscat de Beaumes de Venise, petits pots de crème, beurre d’Isigny, du vin, des fromages en niet te vergeten des chocolats. Ik ruik de geur van versgesneden citroenen, wilde tijm, sudderende tomaten, gedroogde paddestoelen en knoflook sissend in olijfolie. Ik proef een stukje warme brioche. Tot slot besluit ik wat joie de vivre en je ne sais quoi in mijn karretje te stoppen. Monsieur Paul Bocuse zit achter de kassa en scant mijn aankopen. Hij overhandigt me een kassabon die zich laat lezen als de Larousse Gastronomique en wenst me een bonne journée.

Het mooist zou het zijn als ik daarna kon terugkeren naar mijn Franse landhuis, omringd door een tuin vol lavendel, rozemarijn en laurier. De geiten grazen onder de walnotenbomen. Zonnebloemen strekken zich uit tot de horizon en de bladeren van de olijfbomen glanzen het landschap zilver. In plaats daarvan rijd ik terug naar mijn oerhollandse vinexvilla.

Ik geniet groot, ik verdriet groot, ik eet groot en ik drink groot. Ik droom ook groot. Ik weet het zeker, ooit doe ik iedere dag boodschappen bij de Auchan.

| # | 14:00 | polle | zestien reacties




Luna's doordeweekse boodschappendag

Onderwerp: mijn boodschappenrijk
Door: Luna

Omdat ik de fotostrip van Zezunja zo leuk vond, wilde ik dat ook natuurlijk. Maar ja, het is vrijdag en langs de écht goede en leuke adresjes ga ik altijd zaterdag. Want zaterdag is er een kleine biologische markt bij mij om de hoek op de Nieuwmarkt en een grote biologische markt op de Noordermarkt. Of ik fiets naar de Albert Cuijp. Ook altijd fijn. Dus daarom een fotostrip van een doordeweekse boodschappendag in mijn leven. Want ik doe elke dag boodschappen. Om de reden dat ik gewoon niet in staat ben om het maar 1 keer per week te doen. Ik vergeet altijd wel iets of ik heb net zin in een kokosmakroon. En als ik een kokosmakroon wil, dan ga ik ‘m halen.
Ik koop zoveel mogelijk biologische producten, maar in ieder geval altijd biologisch vlees. Het meeste van de boodschappen haal ik zaterdag op de markt en alles wat ik daarna mis haal ik bij de Albert Heijn. Niet dat ik zo’n fan ben van de Albert Heijn, maar in de binnenstad van Amsterdam heeft Albert Heijn een supermarkt-monopoliepositie. Klik op de foto’s voor mijn boodschappen-experience!

Vanaf het moment dat ik opsta ben ik aan het nadenken wat ik die avond ga eten. Soms bel ik P. voor advies, maar van hem kan ik qua maaltijdkeuzes weinig creatiefs verwachten. Als ik weet wat ik wil eten, dan ga ik op pad.

Mijn huis kijkt uit op het oude Scheepvaarthuis en via de Kromme Waal loop ik naar mijn Albert Heijn.

Altijd even zwaaien naar de poes van de buren.

Over het bruggetje met 1 van de mooiste doorkijkjes van Amsterdam.

Ik heb elke dag wel post weg te brengen en een brievenbus ligt toevallig op de route.

Als ik in een goede bui ben neem ik meteen een voorgedraaid jointje mee voor partner P.!

Regelmatig een visje bij de visboer. Naast hem zit mijn bloemenvrouwtje waar ik zaterdag altijd bloemen haal.

Mijn Albert Heijn. Volgens mij is het de kleinste Albert Heijn van Amsterdam, met de meest ongeïnteresseerde caissières. Het assortiment is zeer minimaal, maar ik ben er met 5 minuten wandelen en dat is me ook wat waard.

Mijn favoriete gangpad.

Ik ervaar 1 keer per maand een boodschappen-geluksmoment. Dat is als de nieuwe Allerhande uit is.

Een ander geluksmoment is als er ineens nieuwe producten in het assortiment van mijn mini-Albert Heijn zijn gekomen. Hoef ik dit weekend in ieder geval de deur niet meer uit.

| # | 12:09 | luna | zes reacties




Kolentijdfotostrip

Klik op de fotootjes.

Naar mijn winkel lopen kost ongeveer 7 minuten. Ik het doe 1 tot 3 keer per week.

Mijn winkel ligt van mijn huis af gezien diagonaal aan de andere kant van het Groot Begijnhof in Leuven. Dwars over het Begijnhof is dus de snelste weg ernaartoe. Het is een route met veel Japanners met fotocamera's.

'Mijn winkel' is de biowinkel. Naast de biowinkel zit een bioslager. Ik eet sinds een jaar alleen nog maar biologisch. Om gezondheidsredenen, uit principiele overwegingen en omdat veel biodingen beter smaken.

Als ik straatarm ben, eet ik soms nog van de Delhaize. Dat vind ik dan vaak vies. Voor de Delhaize moet ik de ring over. Dat is andere koek dan het Groot Begijnhof. Ik ga dus liever niet naar de Delhaize.

Ik doe graag veel boodschappen in een keer. Omdat dat zo praktisch voelt. Bij biospullen kan dat eigenlijk niet zo goed. Het is duur en bederft snel.

Wij hebben sinds een jaar ook een groente- en fruitpakket van de biowinkel. Dat is best feestelijk, omdat je dan niet zelf hoeft te bedenken wat je gaat eten. Bovendien eet ik daardoor groente die ik anders nooit zou eten, zoals romanesco, selderknol en pompoenbloemen.

Het is nu kolentijd, dus eten we kolen. Zo gaat dat met zo'n groentepakket. Maar ik zag ook alweer witloof. Dat vindt mijn lief niet leuk. De witlooftijd duurt tot ver in volgend voorjaar. Bear with him.

Het groentepakket kost 8,50 per week. Ik geef tussen 35 en 120 euro per week uit aan boodschappen. Ik heb altijd het gevoel dat ik me inhoud. Dat vind ik dan heel gedisciplineerd van mezelf.

Op de terugweg loop ik niet altijd over het Groot Begijnhof. Dat komt door mijn opoekarretje. De kipsalade krijgt gegarandeerd wandelende nieren van de Begijnhofkasseitjes. Dat wil ik die arme kip besparen. Zo bio ben ik.

Soms vind ik boodschappen doen leuk, bevredigend en rustgevend. Soms vind ik het stresserend, tijdrovend en geldverslindend.

Lieve Nietliefjes, de opdracht voor jullie is: neem ons mee in jouw boodschappenrijk. Hoe, wat, waar, wanneer, waarom, hoeveel, met wie. Kom op met die feiten, die leuke anekdotes, die fijne adresjes. Foto's hoeven niet, die had ik er toevallig *kuch* bij.


| # | 09:03 | zezunja | elf reacties




De verwende generatie
Onderwerp: tips van (o)ma
Geschreven door: Esther

Het is wel heel handig en toevallig dat vandaag mijn moeder langskwam in het hoge Noorden. Ik kon haar tijdens de lunch (boerenomelet en een pomodorisoep in een pittoresk restaurantje in een naburig brinkdorp) gewoon zelf vragen: 'wat heb jij mij eigenlijk geleerd over het huishouden?' De afgelopen dagen kon ik er namelijk zelf niet op komen, hoe ik mijn hersens ook pijnigde. En gezien het antwoord van mijn moeder zij ook al niet: 'ehm.. ik zou het eigenlijk niet weten!' Mijn broer en ik waren van die pestkinderen die niets hoefden te doen in het huishouden. Voor de vorm vroeg m'n moeder weleens of we iets wilden doen, maar als we lamlendig op de bank bleven hangen, deed ze het mopperend zelf. 'Maar vanaf je 12e was je ineens heel netjes,' herinnerde moeders zich boven haar omeletje, 'toen deed je veel zelf zonder dat ik het hoefde te vragen.' Daarna haalde ze grinnikend herinneringen op over mijn tijd op kamers. 'Ik weet nog wel dat we eens ergens heen zouden gaan, en ik kwam je ophalen in Amsterdam. Je wilde iets anders aan doen en trok zo de hele inhoud uit je kledingkast, graaide in de hoop op de grond en trok er een T-shirt uit. Dat heb ik je in elk geval nooit geleerd!'

Nee, dat klopt. Als ik zie hoe ik nu met mijn huishouden omga, is er een groot verschil met de tijd dat ik single en kinderloos leefde. Ik vond het heerlijk om in oude kleren door mijn rotzooi heen te sloffen, en het dagen later pas op te ruimen. Eten en overal de borden laten staan was net zoiets- het gaf me een gevoel van vrijheid dat dat zomaar kon zonder dat iemand er iets van zei. Ik denk dat ik gewoon aan het uittesten was tot hoever ik ermee kon gaan- wanneer zou ik zelf nou gaan denken: en nu is het genoeg, ik ga schoonmaken? Die gedachte kwam wel, maar pas als er geen schoon bord meer in de kast stond. Vies en heerlijk tegelijk.

Toen ik een kind kreeg deed een zekere schoonmaakwoede zijn intrede. Het kon allemaal niet schoon genoeg zijn, werkelijk alles vond ik vies. Mensen met rouwrandjes onder hun nagels mochten mijn baby niet vasthouden. Het liefst was ik met een roetfilter over de Bugaboo met mijn kind gaan wandelen, want al die uitlaatgassen rook ik tien keer sterker. En ik waste me suf aan slabbetjes en rompertjes. Enigszins hysterisch allemaal, vind ik nu, en gekleurd door hormonen. Ik zit nu tussen rommelig en netjes in. Ik houd het graag opgeruimd, want chaos om me heen is chaos in mijn hoofd. Maar elke dag stofzuigen doe ik niet en strijken mijd ik als de pest. 'Heb je ook niet van mij,' zegt m'n moeder, 'ik vind dat je je kleding moet strijken.' Zal wel, maar ik strijk hooguit overhemden van Jaime die hij anders niet kan dragen en kleding van Merlijn. Over gekreukt beddegoed of kreukelige spijkerbroeken kan ik me niet druk maken.

Ik denk dat ik vooral van mijn moeder en oma's heb geleerd dat mijn generatie niet wordt afgezeken als er ergens stof ligt of een vlek op zit. Waar dat voor mijn oma's en misschien zelfs nog mijn moeder een schande betekende en dat je dan geen goede huisvrouw was, is het voor mijn generatie een teken aan de wand dat je het druk hebt of toe bent aan huishoudelijke hulp. Of, dat je gewoon nog steeds een verwend pestkind bent, natuurlijk.

Gouden huishoudtip: X-10 verwijdert al uw vlekken!

25 10 07 | # | 20:00 | esther | twee reacties




Over een kleurrijke oma en een weinig omvangrijke huishoudtiperfenis

Onderwerp: Tips van (o)ma
Geschreven door: Polle

Oma Polle was een kleurrijke oma. Oma was kogelstootster, maakte de lekkerste gehaktballen van de wereld en zong Jordaanse liedjes tijdens het draaien en braden van de gehaktballen. Als ik bij opa en oma Polle logeerde mocht ik in een eigen mini-braadpan bijpassende mini-gehaktballen maken. Staand op een stoel, om bij het aanrecht te kunnen, zong ik dapper en luidkeels mee met Tante Leen en Johnny Jordaan. De tip van oma: gehaktballen worden lekkerder als ze overgoten worden door plat Amsterdamse jus.

Mama Polle deed niet aan huishoudadviezen. Ze praatte niet over het huishouden en daardoor is de huishoudtiperfenis die ze achterliet weinig omvangrijk. Op maandag schreef ik alhier: “Eigenlijk heb ik maar een stelling als het over het huishouden gaat: je moet er niet teveel over praten en het gewoon doen.” Daarmee breng ik de onuitgesproken tip van mama Polle in de praktijk.

Ik praat niet over het huishouden. Ik doe het gewoon. Maar ik zing er wel bij. Goede tips moet je niet in de wind slaan.

| # | 17:08 | polle | twee reacties




Luna en het huishoud-gen

Onderwerp: tips van (o)ma
Geschreven door: Luna

Het huishoud-gen is overduidelijk niet helemaal lekker doorgekomen tijdens mij bevruchting. Mijn moeder is in staat om zonder problemen en zonder zeuren het huishouden in haar eentje te doen. ‘Kwestie van bijhouden’, vindt zij het. Een ongelooflijke kutklus, vind ik het. Alle tips die mijn moeder me met de jaren meegaf qua huishouden legde ik meteen weer naast me neer. Zo is die ‘Het is een kwestie van bijhouden, elke dag een beetje doen en niet laten verslonzen’ op zich best een goede. En ook aan haar ‘Je moet eerst de dingen doen die je moet doen en daarna pas aan leuke dingen beginnen’ zou ik een hoop kunnen hebben. Maar als ik iets niet leuk vind om te doen, dan doe ik het ook niet. Zijn overhemden strijken? Ja, doei! De toiletpot elke dag op en neer raggen? Ik zou wel gek zijn. Elke week wassen? Elke dag stofzuigen? Elke maand de ramen zemen? Ik heb wel betere en vooral leukere dingen te doen!
Mijn kook-gen heeft zich ddaarentegen e afgelopen 31 jaar dus wél volledig kunnen ontplooien. En als m’n ouders bij mij komen logeren zegt mijn vader als hij zit te genieten van 1 van mijn culinaire hoogstandjes regelmatig tegen m’n moeder: “Ja, dat koken, dat kan ze wel! Nu het huishouden nog.” De enige tip waar ik elke dag gebruik van maak is dan kook-gerelateerd.

De tip van mamma Luna: Gebruik een schaar
Naast het kook-gen heb ik van mijn moeder, grootmoeder en waarschijnlijk alle generaties vrouwen daarvoor ook het handwerk-gen geërfd. Dit betekent dat zowel mijn moeder als ik minstens 2 uur per dag met een schaar in onze handen zitten. En dan niet alleen voor het knippen van papiertjes of stofjes, nee! Wij gebruiken ook een schaar voor het knippen van vlees! En dat is handig! En snel! Blokjes kipfilet, stukjes biefstuk of reepjes zalm; met een schaar gaat het allemaal een stuk relaxter.

| # | 14:03 | luna | elf reacties




Mijn post- post- post- post- post-puberteit

Onderwerp: tips van (o)ma
Geschreven door: Zezunja

Mijn moeder zei altijd: 'Niet kruimelen, er is net gestofzuigd.' Sindsdien loop ik steevast als er net gestofzuigd is met een boterham met hagelslag door het huis.
Ze zei altijd: 'Geen poezen op bed, dan krijg je haren tussen de lakens.' Het eerste wat ik doe als ik besluit naar bed te gaan, is de meest knuffelige poes van de avond onder mijn arm nemen om samen onder de dekens te ploffen.
'Je moet de dweil wel uitspoelen en te drogen hangen, als je 'm hebt gebruikt', zei ze. Bij mij verdwijnt de dweil doorgaans onuitgespoeld in een hoekje van de tuin.
'Leeg je zakken, voordat je je kleren in de wasmand gooit.' Ik prop mijn kleren zonder blikken of blozen in gemengde weefsels op veertig graden en zie regelmatig voor het raampje een aansteker, een euromunt, twee haarelastiekjes en een verpulverde strippenkaart langskomen.
Ze zei: 'Ruim je spullen op als je klaar bent.' Jammer voor mijn moeder, maar ik ben meer van de familie Waar 't Valt Daar Legt 't.
'Was elke avond af, zet je bord op het aanrecht, hang je jas op de kapstok, veeg je voeten, kam je haren, recht je schouders en zeg u u u u ...' Uh, nou ja, you get the point.

Ik ben dolblij dat mijn moeder altijd een werkster had en mij zodoende niet heel veel zuig- en schrobtechniek heeft bijgebracht, want als ik nog meer adviezen van haar in de wind had moeten slaan, dan was de ranzigheid hier niet te overzien geweest.

| # | 12:02 | zezunja | 710 reacties




Hoe ik leerde 'de vrouw van' te zijn

Mijn moeder en mijn oma zijn fantastische vrouwen, maar huisvrouwen zijn het niet.
Sommige dingen zijn erfelijk. Ik ben ook geen huisvrouw en zal nooit een voorbeeldige worden. Ik heb mijn moeder geloof ik een keer in mijn leven zien stofzuigen en betwijfel of mijn oma weet hoe zo'n apparaat werkt.
Ik weet het, het klinkt decadent, maar daar waren bij ons thuis mensen voor. Werksters, schoonmaaksters, interieurverzorgsters, of hoe je ze ook maar wil noemen. Het grappige is wel dat een van mijn moeder's werksters vroeger de hulp van mijn oma was en al dertig jaar in onze familie is. Eigenlijk is ze een soort familielid. Vroeger verstopte ze met Sinterklaas cadeautjes onder m'n kussen en soms als ik naar huis bel, zit ik langer met haar aan de telefoon dan met mijn eigen mams. 
Wat mijn moeder en oma wel heel goed kunnen is, een goede vrouw zijn. En met vrouw bedoel ik als in de vrouw van. Ze kunnen heel goed het huishouden runnen. En delegeren, daar zijn ze sterren in. Als vrouw van kunnen ze perfect dinertjes geven en koken voor gasten en hun mannen (mijn vader en opa). Koken kunnen ze als de besten. Mijn oma heeft tot vorig jaar nog altijd zelf voor ons gekookt en is een sterkok. Haar appeltaart, zelfgemaakte aardappelpuree en fazant kan niemand evenaren. Haar viskoekjes, haringsalade en pasteitjes zouden zo op de menukaart van de Librije kunnen.
Oma leerde mijn moeder de perfecte vrouw van en gastvrouw te zijn. En mijn moeder probeerde mij dat ook bij te brengen. Ik geloof dat ze daar wel redelijk in gelukt is. Net zoals mijn moeder en oma haal ik op zaterdag bloemen in huis en steek ik 's avonds kaarsjes aan om het huis net dat beetje extra sfeer te geven. En ook ik, kan voor gasten uren in de keuken staan en vind het inmiddels heerlijk om mijn Mr. X te verwennen met elke keer weer een nieuw gerecht. 
Huishoudelijke tips heb ik niet van mijn moeder en oma meegekregen, gelukkig zijn daar inmiddels programma's voor zoals 'Hoe schoon is jouw huis' en geloof ik heilig in wat de commercials van produkten als Vanish en Cillit Banc beweren en schaf die dingen dan ook aan.
Gelukkig hebben oma en mama me genoeg andere nuttige dingen geleerd. Hoe ik een fijne vrouw van ben bijvoorbeeld. En hoe, als ik maar goed delegeer, ik genoeg tijd overhoud om het mijn man en vrienden naar hun zin te maken.

Lieve Niet-Liefjes, zie hier mijn relaas over wat ik van mijn moeder en oma opstak. Hoe zit dat bij jullie? Welke tips hebben jullie meegkregen? En wat leerden jullie van je moeder of oma qua koken, huishouden etc.? De opdracht van vandaag is dan ook 'Tips van (o)ma'.

| # | 09:00 | kaat | Nog geen reacties




Panna cotta van witte chocolade

Onderwerp: Succesrecept
Geschreven door: Polle

Ik wil liggen in een bad vol gesmolten witte chocolade en dan kopje onder gaan. Voor witte chocolade mag je me midden in de nacht wakker maken. Witte chocolade is de hemel op aarde. Panna cotta’s van witte chocolade zijn aan mijn eettafel het meest aangevraagde dessertverzoeknummer.

Nodig:
• 4 blaadjes witte gelatine
• ½ liter slagroom
• 2 zakjes vanillesuiker
• 150 g witte chocolade
• 250 g frambozen of aardbeien
• 40 g suiker
• een paar druppels citroensap
• 6 kleine puddingvormpjes of kopjes (inhoud ca. 1 dl)
• 1 theelepel olie

Week de gelatine in ruim koud water.
Breng in een pannetje de slagroom met de vanillesuiker aan de kook.
Neem het pannetje van het vuur. Knijp de blaadjes gelatine uit en los ze al roerend op in de warme room.
Breek de chocolade in kleine stukjes en laat ze al roerend in de room smelten.
Laat het mengsel onder zeer regelmatig roeren afkoelen, maar niet opstijven.
Vet de vormpjes in met olie.
Schenk het mengsel in de vormpjes en laat deze in de koelkast ongeveer 2 uur opstijven.

Veeg voor de saus het fruit met een stukje vochtig keukenpapier schoon en wrijf het door een zeef.
Roer de suiker en het citroensap door de vruchtenpuree tot de suiker is opgelost.
Bewaar de saus tot gebruik in de koelkast.
Houd de puddingvormpjes even in warm water, maak eventueel het bovenrandje los met de punt van een mes.
Stort de puddinkjes elk op een bordje en lepel de saus er om heen.
Schaaf eventueel met de kaasschaaf of dunschiller krullen chocolade boven het dessert.

24 10 07 | # | 21:00 | polle | drie reacties




Luna's Killer Spaghetti-saus

Opdracht: je succesgerecht
Geschreven door: Luna

Als ik mijn P. vraag wat hij wil eten is zijn antwoord hij meestal: “Aardappels.” En dan het liefst aardappels met een goed en groot stuk vlees. De groenten mag ik van hem achterwege laten. Nu trek ik me over het algemeen toch niets aan van wat hij wil eten of wat hij wel of niet lust. Als hij om aardappelen vraagt, dan krijgt hij pasta. Of als hij toevallig eens om pasta vraagt krijgt hij rijst. Gewoon om hem te pesten, want ik vraag eigenlijk alleen voor de vorm naar zijn mening als het op eten en koken aankomt. Want al interesseren het huishouden en de was me niks, als het op koken aankomt, dan weet ik précies waar ik mee bezig ben. Koken voor 16 vrienden? Geen probleem. Een tapasmaaltijd met 12 verschillende gerechtjes? Ik doe het met liefde en plezier. Sushi’s rollen; leuk! Chinees, Vietnamees, Italiaans, Mexicaans, Indonesisch of Spaans, ik kan het allemaal en ik maak het allemaal. En ik heb P. nog nooit horen klagen, al vraagt hij een dag later steevast toch weer om die aardappels.
Mijn Killer Spaghetti-saus is een samensmelting van verschillende recepten en al jaren 1 van mijn favorieten. En ook mijn P. schept 2 keer op. Het is een recept voor zo’n 3 liter saus en je bent vooral wel even bezig met het draaien van de gehaktballetjes (als ik kinderen zou hebben, dan zouden die dat mogen/moeten doen), maar het is dan ook écht perfect om in te vriezen!

Ingrediënten voor de gehaktballetjes: 1,5 kilo half om half gehakt, 150 gram Serrano-ham, 2 teentjes knoflook, 100 gram Parmezaanse kaas, 3 eetlepels gedroogde oregano, 2 eieren en 3 beschuiten.

Ingrediënten voor de saus: 2 pakken gezeefde tomaten, 500 gram Pomodori-tomaten, 2 uien, 0,25 dl rode wijn, 4 teentjes knoflook, 0,2 dl volle melk, 15 gram verse oregano, 15 gram verse salie, 15 gram verse tijm, 15 gram verse rozemarijn.

Hoe: Meng alle ingrediënten voor de gehaktballetjes door elkaar. Je snijdt de Serrano-ham eerst in kleine stukjes en je raspt de Parmezaanse kaas en de knoflook natuurlijk ook eerst. En het beschuit eerst verkruimelen. Lekker kneden! Draai dan een heleboel gehaktballetjes van zo’n 2 centimeter doorsnede. Even wegzetten.
Bak daarna de ui en de knoflook aan in een flinke scheut olijfolie. Alle (gehakte) kruiden erbij. En dan de gezeefde tomaten en de in stukken gesneden tomaten erbij. Wijn erbij. Melk erbij. En alle smaken flink laten inwerken op elkaar. Zachtjes laten koken dus. Als de saus lekker is, ja, dat is een gevoel natuurlijk, dan doe je de gehaktballetjes erbij. Nog minstens 20 minuten zachtjes laten borrelen.

Extra lekker: net voordat het klaar is nog even een handje doorgesneden cherry-tomaatjes mee verwarmen.

| # | 20:16 | luna | drie reacties




Zezunja Proudly Presents: gembersiroop

Onderwerp: je succesrecept
Geschreven door: Zezunja

Het codewoord is gembersiroop. Met gembersiroop maak je elk slasausje, dipsausje of knoflooksausje net iets lekkerder en je geeft een zoete twist aan bijvoorbeeld Mexicaans of Aziatisch eten. Het belangrijkste aan gembersiroop is dat het zoet is, maar niet naar suiker smaakt. En ook niet heel sterk naar gember. Hoezee voor gembersiroop.

Hoewel je dus eindeloos veel kunt doen met gembersiroop zal ik één succesreceptje noemen, dat trouwens wegens rauwe eieren niet zo goed is voor zwangere vrouwen, geloof ik. En eigenlijk ook niet voor de rest van de mensheid, geloof ik. Maar dat mag de pret niet drukken.

Ingrediënten:
1 bosje basilicum
1/4 kopje azijn
1 kopje olie
1 halve eetlepel mosterd
1 à 2 eierdooiers
peper
zout
1/8 kopje gembersiroop

En dan:
Flikker de azijn, de mosterd, de eierdooiers, de gembersiroop en de peper en het zout in een wonder boy, een magimix, een blender of een kom voor de staafmixer en mix het tot er een egaal sausig geheel ontstaat. Giet vervolgens in delen de olie erbij (beetje olie - mixen - beetje olie - mixen - etc). Pleur aan het einde de basilicum erin en laat die door het sausje heen malen. Et voilà: een hemeltergend lekker sladressinkje is geboren.

NB. Van de hoeveelheden ben ik niet helemaal helemaal niet zeker. Als het te dun is, kun je er nog een eierdooier in gooien, als het te dik is naar keuze nog wat azijn of olie.

Je kunt gembersiroop bij de meeste supermarkten In Nederland kopen, in België is het lastiger. Meestal hebben ze het spul ook bij Aziatische supermarkten. Pas op: het kan duur zijn. Zoek dan nog even verder. Vier euro voor 30 cl is normaal, zeven niet.

| # | 18:07 | zezunja | 1 reactie




Kaat's zalm met geitenkaaspasta

Opdracht: je succesgerecht
Geschreven door: Kaat

Was mijn vorige recept er een die ik met speciale gelegenheiden maak, dit recept is er een dat ik doordeweeks maak als ik eters krijg, maar eigenlijk geen tijd voor eters heb. Een simpel recept dat een soort van verkleed als een moeilijk recept gaat. Gewoon omdat het bijna te lekker smaakt voor een simpel recept.
Per persoon:
een zalmfilet
een lenteuitje
een half geitenkaasje bettine blanc (voorverpakt)
beetje pasta (liefst tagliatella)
twee soorten groentes naar keuze (bijvoorbeeld groene asperges, brocoli, courgette, peultjes, boontjes etc.)
knoflook uit de knijper
beetje boter
olijfolie
peper en zout

1. Kook de pasta
2. Verwarm de boter in de pan
3. Gooi de lenteuitjes gesneden in de pan met de knoflook
4. roerbak de gesneden groentes en gooi er een beetje olie, peper en zout overheen
5. Doe ook wat peper en zout op de zalm en snijd de zalm in stukjes
6. Bak de zalm ook mee met het geheel
7. Voeg op het laatst de geitenkaas toe en laat het smelten
8. Als het een prutje is, voeg je de pasta toe

Serveren met een lekker glaasje droge witte wijn en geniet! Succes gegarandeerd.

| # | 17:00 | kaat | vier reacties




Stooflapjes a la Jaime en oma

Onderwerp: mijn succesrecept

Geschreven door: Esther

Hier een klassieker die verfijnd is met een beetje van Jaime en een beetje van mijn oma:

Men neme (voor 4 personen) 1,5 pond sukadelapjes. Deze smeer je in met sambal en een beetje bloem. Vervolgens braad je ze zachtjes in Blue Band (geeft volgens oma de lekkerste jus, we worden niet gesponsord!) en je voegt wat olijfolie toe, omdat het dan 'sneller bruin wordt'. Je bakt een fijngesneden uitje mee tot ie glazig kij- eh ziet. Dan doe je er peper bij en een beetje sambal en je braadt tot het vlees lekker bruin is. Op een heel zacht vuurtje, moest ik nogmaals zeggen. Vervolgens voeg je koud water toe tot de lapjes net onder water staan, en dan hoef je de pan met inhoud slechts af en toe te bekijken omdat het uuuuuren moet pruttelen. Vlak voor het serveren doe je er wat zout bij, en dan heb je, volgens Jaime en oma, de 'allergaarste stooflapjes die er zijn.' En ik kan het weten, want ik heb ze vaak geproefd en ze zijn heerlijk. Echte winterkost en daar ben ik dol op. Om het echt af te maken eet je er natuurlijk hutspot bij en uitgelekte yoghurt toe (-goegemeente: gaan we ineens culinair doen, Esther? -Esther: jaaa, vandaag wel!)

| # | 15:48 | esther | 1 reactie




Champignonsoep van Lia

Onderwerp: Succesrecept
Geschreven door: Polle

Mijn passie voor koken is begonnen bij vriendin J. Tijdens mijn studie paste ik op haar kinderen en aansluitend bleef ik vaak hangen om mee te eten. Stiekem keek ik J.’s uitmuntende kunsten af als ze stond te koken.

Al J.’s succesrecepten verzamelde ze in een schrift. Als de kinderen overdag sliepen, schreef ik de recepten over. Een van de recepten uit het successchrift was ‘Champignonsoep van Lia’. Lia heb ik nooit leren kennen, maar haar champignonsoep is gruwelijk lekker. De onbekende Lia heeft in mijn hoofd door de jaren heen mythische proporties aangenomen, maar dat kan ook komen door de hoeveelheid drank die bij het bereiden van deze soep wordt gebruikt.

Nodig:
• 1 doosje champignons
• 50 g roomboter + extra om champignons in te bakken
• 1 teentje knoflook
• ½ fijngesneden ui
• 50 g bloem
• 1 ½ blokje tuinkruidenbouillon
• 1 liter melk
• cognac
• witte wijn
• citroen
• evt. room
• peper, zout

Maak in een pan een roux van de roomboter en bloem.
Voeg aan de roux het bouillonblokje, en in kleine gedeelten de melk en, indien je de soep te dik vindt, water toe. Goed roeren.
Bak in een andere pan de champignons in roomboter.
Voeg hieraan het uitje, de knoflook en de peper toe. Bak deze goudbruin en blus naar smaak af met cognac en witte wijn (zet de afzuigkap uit voor het geval de alcohol vlam zou vatten).
Voeg dit toe aan het melk/roux mengsel.
Breng op smaak met nog meer witte wijn, citroen, peper, zout en, als je dat wilt, room.

| # | 13:00 | polle | drie reacties




Aardappel-prei-roomsoep

Opdracht: je succesrecept
Geschreven door: Luna

Ik was 15, zat in het derde jaar van de gratisch MTS en liep een jaar stage bij een kleine ontwerpstudio in een nog veel kleiner plaatsje in de Betuwe. Elke dag met de bus een half uur heen en een half uur terug over de dijk, langs de Waal. De ontwerpstudio was in het voorhuis van de boerderij van de bazin, ik had 2 collega’s en er was een prachtige, grote Newfoundlander die ik met alle liefde elke middag ging uitlaten.
Toen mijn stage afgelopen was kreeg ik van de bazin een écht prachtige zilveren ketting, ring en armband met alledrie een grote zwarte onyx. “Ik had je graag een baan aan willen bieden”, zei ze bij het afscheid, “want ik zou je hier heel graag in vaste dienst hebben, maar je hebt veel meer in je dan dit. Ik doe het niet, omdat ik wil dat je verder gaat studeren.”
Ik ben haar woorden én het recept voor de pan aardappel-prei-roomsoep die zij regelmatig voor bij de lunch maakte nooit vergeten.

Ingrediënten: 0,5 liter melk, 1 liter water, 2 kruidenbouillonblokjes, 2 grote preien in ringen, 500 gram aardappel in stukjes, 1 pakje Bressot, beetje zout, beetje peper.

Hoe: Laat alles behalve de Bressot zo’n 20 minuten zachtjes koken, of in ieder geval tot de prei en de aardappel gaar zijn. Daarna van het vuur halen, pakje Bressot erin, beetje zout, beetje peper, staafmixer erop. Klaar!

| # | 12:00 | luna | vier reacties




De Neppizza Die Soms Nog Lekkerder Is Dan De Echte Pizza

Onderwerp: je succesrecept
Geschreven door: Zezunja

Dit is een recept voor mensen die niet kunnen koken of niet willen koken, en ondanks mijn verleden als kok en hulpkok behoor ik regelmatig tot een van deze twee categorieën.

Het gerecht heet: De Neppizza Die Soms Nog Lekkerder Is Dan De Echte Pizza.

De ingrediënten zijn:
1 Turks of Marokkaans of ander rond brood
1 pot prefab pastatomatensaus naar keuze (met basilicum, knoflook of wat u maar wilt)
1 zakje geraspte kaas naar keuze
1 heleboel van whatever
Nader beschouwd kan whatever bestaan uit de volledige lijst van de Stel-Zelf-Uw-Pizza-Samen-Pizzeria. Denk aan artisjok, tomaten, paprika, blauwe kaas, pijnboompitten, spekjes, courgette, ham, rucola, geitenkaas, gehakt, champignons, ananas, gedroogde tomaatjes, mozzarella, ansjovis, olijven, tonijn, ham, salami, chorizo, kipfilet, uien, knoflook (-olie), groene kruiden, enzovoort, et cetera.

En dan:
Men neme het ronde brood en men snijde het horizontaal doormidden. Van beide helften kunt u een pizza maken, maar de andere helft kunt u ook bewaren.
Men neme een een lepel en men scheppe daarmee wat tomatensaus op de binnenkant van een van de broodhelften. Vervolgens smere men de saus een beetje uit zodat het brood niet te veel doordrenkt is. Een grote pot saus is vaak veel te veel. Men neme op het oog zo veel dat de saus er niet helemaal intrekt.
Daarna verdele men vlees en/of vis en/of uien over de broodschijf. Men denke eraan dat gehakt, spek, shoarma en kipfilet, vaak even moeten worden voorgebakken.
Dan neme men de groente en men verdele die netjes over de neppizza. Men houde daarbij rekening met het verschil in gaartijd tussen de verschillende groenten. Als u grote stukken tomaat gebruikt, moet de paprika klein blijven, want paprika gaart veel langzamer dan tomaat. De groene kruiden kunt er gelijk opdoen, zodat ze onder de kaas liggen, dat is logisch. Maar u kunt ze er ook pas tijdens het bakproces opdoen, want ze verleppen wel als ze er vroeg op liggen.
Vervolgens strooie men wat kaas naar keuze over het geheel.

De tijd voor het bakproces is aangebroken. De duur van dat proces hangt af van de hoeveelheid pizza, het soort oven en de ingrediënten.
De temperatuur moet altijd laag zijn. Niet meer dan 200 graden, maar 180 is vaak nog beter.
Raakt de vulling zowat het plafond of is het een ouderwetse pizza Margerita? Bij een dikke pizza duurt het gauw een half uur tot veertig minuten. Bij een dunne is twintig minuten soms genoeg.
Heeft u een gasoven, een heteluchtoven, een elektrische oven? Ik mag hopen dat u zelf weet in hoeverre uw oven afwijkt van het gemiddelde. For your information: ik heb een koele oven. Mijn heteluchtoven doet het op 180 graden in twintig minuten tot een half uur.
Tenzij - en dan komt de derde factor van belang - ik veel rauwe groenten op de pizza heb gedaan. Courgette, paprika, champignon: allemaal zaken die wat langer duren. Soms tot veertig minuten.

Wanneer is de pizza klaar? Als de kaas gesmolten is en de groenten en het vlees gaar.
Wanneer is-ie te lang erin geweest? Als het brood beschuit is geworden. Dat gebeurt als u 'm er te lang in laat staan, of als u de temperatuur te hoog instelt.

Bon appétit!

| # | 11:21 | zezunja | twee reacties




Kaat's 'Djedj bil zaitoen'

Opdracht: je succesrecept
Geschreven door: Kaat

Mijn absolute succesrecept is, hoe kan het ook anders, een recept uit het Midden Oosten.
Bij ons thuis was de combinatie aardappels-vlees-groente niet bekend. Ja, er werd in de winter heus wel eens boerenkool door mijn oer-Hollandse moeder gemaakt en dat werd ook heus wel gewaardeerd, maar de stampotten, zuurkool en erwtensoepen waren eerder uitzondering dan regel. Oosterse gerechten met rijst of pita's werden gegeten. 
De perzische keuken met zijn groene, rode en gele rijst, heb ik nog niet onder knie. Wel leerde ik mezelf, toen ik een paar jaar geleden koken pas leuk begon te vinden, om Arabisch te koken. Citroenkip met olijven (Djedj bil zaitoen) is dan ook het recept dat ik met jullie wil delen.

Per persoon:
1 eetlepel olijfolie
1 enkele kipfilet
mespunt Kurkuma
mespunt Gemberpoeder
mespunt Chilipoeder
mespunt gemalen korianderzaad
knoflook uit de knijper
peper, zout
2 eetlepels groene olijven zonder pit
ca. 100 gr. schorseneren uit blik of uit een pot
een kwart prei (en dan alleen het witte gedeelte)
een halve eetlepel citroensap
een eetlepel verse peterselie (mag ook koriander zijn)
een kwart citroen
pitabrood

1. De olie verhitten in een pan op matig vuur
2. Het stukje kip inwrijven met de kruiden en het zout en aan allebei de kanten lichtbruin bakken in de olie
3. De olijven afspoelen in een zeef. De schorseneren erbij doen en laten uitlekken. Dit samen met de prei in plakjes en het citroensap bij de kip leggen en het vuur laag zetten. Tien minuten laten stoven met de deksel op de pan. Niet vergeten het vlees na vijf minuten om te draaien.
4. De verse kruiden fijnsnijden en de citroen in partjes verdelen. Het kruid over de kip strooien en met de citroen nog een minuut laten sudderen.
5. Serveren met pita's.

En koel wa-sjkoer (eet en wees dankbaar)!


| # | 10:00 | kaat | twee reacties




Esther's recept

Onderwerp: mijn succesrecept

Geschreven door: Esther

De enige niet lieve opdracht in de huishoudweek vind ik deze. Ik mag u op deze vroege ochtend namelijk gaan verrassen met een recept uit eigen keuken, en dat is misschien niet zo'n goed begin van de dag. Ik kan namelijk niet koken. Of laat ik het zo zeggen: ik kan het wel en ik doe het ook, maar ik vind het niet leuk. En mijn pannen, keukengerei en ingredienten voelen dat allemaal aan, dat zweer ik u. Wat ik bak brandt aan of is halfgaar. Wat ik kook is te slap of te rauw. Mijn sauzen mislukken standaard. Dus ik houd het bij hele simpele dingen. Zo vindt mijn zoon van bijna vier mijn pasta met zalm heel lekker- Bob de Bouwer pasta koken, zalm bakken met wat kruiden, room, een scheutje witte wijn en doperwtjes erbij, en klaar. Hij en ik zijn waarschijnlijk de enigen die het lekker vinden; ik zou het nooit voor iemand anders maken. Dus of ik u er nou blij mee maak.. Maar het is tenminste een recept.

Dingen als stoofperen, gluhwein en appeltaarten maak ik dan wel weer graag. Daarmee maak ik een beetje goed dat ik op culinair gebied verder niet zo'n talent ben. En ooit is het volgende drankje, uit mijn brein ontsproten, op de kaart van een restaurant in Ansen gezet, omdat de uitbater het zo'n goede mix vond: een derde chocolademelk, een derde koffie en een derde koffielikeur warm maken, een toef slagroom erop en klaar. Ik vind het zelf nog steeds de meest geslaagde winterdrank die er is. Dus als u na al die geweldige recepten van mijn culinaire nietliefcollega's nog zin hebt in een lekkere beker warm en zoet, scrollt u vanavond dan nog even naar 'Esther's recept'. Dan heb ik in elk geval voor het toetje gezorgd.

Vanmiddag zal ik een recept van mijn ega uit de kast trekken. Die is namelijk de meesterchef in ons huishouden. Als hij de keuken in gaat moet ik eruit. Dan wordt er uren lang gebakken, gekookt en gestoofd en zitten we daarna aan een overvolle dis heerlijk te genieten. Dus ik leen gewoon een receptje van m'n echtgenoot Jaime. 't Is dat ie geen Oliver heet, maar verder scheelt het weinig.

Nietliefjes, zijn jullie keukenprinsessen of pakjeskoninginnen? Ik ben benieuwd wat jullie meest be-/geproefde recept is!

| # | 09:01 | esther | vijf reacties




Luna's broodbakmachine

Onderwerp: het meest nutteloze huishoudelijke apparaat
Geschreven door: Luna

Het was liefde op het eerste gezicht. Ik zag ‘m in de Blokker-folder en hij was groot, wit en goedkoop. Net als ik. En ik verlangde al jaren naar ‘m. Een broodbakmachine zou mijn hele leven veranderen. En niet alleen mijn leven, nee, ook die van mijn partner. Eindelijk zou hij ’s ochtends gezellig met me gaan ontbijten. Elke dag! Ik zou een timer zetten, zodat bij het ontwaken het hele huis naar versgebakken brood zou ruiken! Ik zou mij een perfecte huisvrouw gaan voelen! En mijn P. zou nóg meer van me houden.
Hij kostte € 39,95. Geen geld voor zoveel geluk, vond ik. En omdat ik er heilig van overtuigd was dat ik nu elke dag vers brood ging maken met m’n broodbakmachine, schafte ik meteen een broodbakmachine-kookboek aan. Vol gezonde en geinige recepten. Meteen een paar kilo meel en wat zakjes verse gist en het feest kon beginnen. Jippie! Als je ergens enthousiast over bent, dan moet je daar optimaal gebruik van maken, is mijn overtuiging. Ik ging er volledig voor! Maar eenmaal thuis bleek de machine toch niet zo handig als de gebruiksaanwijzing deed vermoeden. Meel erin, water erin, gist erin. Verschillende standen. Moeilijk! Moeilijk! Moeilijk! En als ik na 2 uur wachten dan eindelijk een brood uit de machine kon halen, dan zag het er dus helemaal niet uit als op de plaatjes. Om over de smaak al maar niet te beginnen. Gatverdamme. Ook die recepten uit het boek boden geen uitkomst en na zo’n 12 broodbak-pogingen hield ik het voor gezien. Flikker maar op met die hele broodbakmachine.
Het apparaat staat al 2 jaar nutteloos in 1 van mijn keukenlades. Als ik vers brood wil dan haal ik het wel bij de bakker.

23 10 07 | # | 22:26 | luna | drie reacties




Hoe onze tweede Senseo niet kan voorkomen
dat ik op mijn moeder ga lijken

Onderwerp: Het meest nutteloze huishoudelijke apparaat.
Geschreven door: Zezunja

Uren hadden ik en mijn zusje met onze tong tussen onze tanden de keuken onveilig gemaakt. Ik was zeven, zij elf. Het was moederdag en we wilden mijn moeder een ontbijt op bed bezorgen. We schaafden kaas en vingertoppen, schrokken van de hitte die stoom afgeeft als je theezet, we probeerden in de oven zelfgemaakte croissants te fabriceren en we poogden de werking van het koffiezetapparaat te doorgronden. Met ware doodsverachting toverden we iets op een dienblad dat eruit zag alsof je het kon eten.

Groot was dan ook mijn verontwaardiging toen mijn moeder na een welgemeende knuffel en een oprecht dankjewel het dienblad al vlug terzijde schoof. "De rest eet ik beneden op, goed?"
"Nee", zei ik. "Helemaal niet goed."
Hoe kon ze zo onromantisch zijn? Een ontbijt-op-bed eet je OP BED. Logisch! Maar ze had een reeks argumenten die ik niet kon weerleggen: dan komen er kruimels in bed, ik moet toch naar de wc, ik moet me aankleden - anders krijg ik het koud, ik ben bang dat er koffie over het bed valt, jullie zijn de zoetjes vergeten, ik zit graag rechtop als ik eet, ik wil gewoon graag aan tafel eten.

Op dat moment nam ik mij voor veel romantischer dan mijn moeder te worden. Ik zou als in een Grolschreclame knipperen naar de duiven in de ochtendzon, ontspannen knabbelend op een stukje croissant, met een zachtroze decolleté in mijn stoere nachtoverhemd, op één arm leunend en met een Prodentglimlach mijn koffie naar mijn mond brengend.

Tot ik in de vorm van seriële monogamie een carrière opbouwde in ontbijtjes op bed. En wat bleek: ik was totaal ongeschikt. Ik vond het super leuk, tot de jus d'orange tussen de lakens lag. Ik vond het super lief, tot ik merkte dat een dienblad op je schoot rechthouden een ware gymnastiekoefening is. Ik vond het super tof, tot ik vaststelde dat anderhalf uur bewegingloos zitten niet met elke kater mogelijk is. Dat was het moment dat ik op mijn moeder ging lijken.

Maar ik heb me er nog niet helemaal bij neergelegd. Toen ik hier kwam wonen, hadden we twee Senseoapparaten over. Eentje stalde ik op de slaapkamer. "Dan kunnen we 's ochtends gelijk koffie zetten als we wakker worden", zei ik tegen Yuri en ik keek hem verliefderig aan. Ik zette klontjes neer, kopjes, lepeltjes, melkkuipjes, alles erop en eraan. Het was een amechtige poging romantischer te zijn dan mijn moeder.

Schattig hoor, maar tot op heden vormt zich een dikke stoflaag op de suikerklontjes. Omdat we 's ochtends altijd moeten plassen. Beneden. En de poezen knuffelen. Beneden. En de kachel aanzetten. Beneden. En de krant halen. Beneden. Daarom is onze tweede Senseo het minst gebruikte apparaat in huize Yuri en Zezunja.

| # | 20:13 | zezunja | vier reacties




de eierkoker

Opdracht: Het meest nutteloze huishoudelijke apparaat
Geschreven door: Kaat

"Kaat", vraagt mijn moeder.
"Ja", antwoord ik.
"Wil jij een eierkoker?"
"Hoezo?"
"Nou wij gebruiken hem niet".
"Mwoi", zeg ik terwijl ik half met andere dingen bezig ben.
"Nou wil je dat ding nou of wil je hem niet. Anders geef ik hem aan iemand anders", roept mijn moeder dreigend.
"Nou doe maar dan".
"Graag of niet!"
"Graag mam". 
Als ik later die avond in de auto stap, loopt mijn moeder achter me aan met een tasje waar een doosje in zit.
"Vergeet je deze niet", zegt ze doortastend.
"Wat is dat dan", vraag ik en ik verheug me stiekem op het tupperware bakje waar vast en zeker een lekker gerecht in zit.
"De eierkoker, die wilde je toch", zegt mijn moeder met een smuik lachje op haar lippen.

En nu weet ik waarom ze lachte. Want ik heb sinds de ex wiens keuken volstond met apparaten die hij nooit gebruikte, zelf nooit meer een nutteloos huishoudelijk apparaat gekocht. Ik kijk wel uit. Ik heb nog steeds trauma's aan peperdure espresso-apparaten, stoomovens en fruitpersen die me elke zondag weer een schuldgevoel bezorgden. Nee, nu krijg ik dat soort ellendige apparaten van mijn moeder. Mijn moeder waarvan ik de rottige karaktereigenschap heb geërfd dat ik niks kan weggooien. Iemand die een eierkoker wil?

| # | 18:00 | kaat | drie reacties




Doe mij maar een kaasplankje

Onderwerp: Het meest nutteloze huishoudelijke apparaat
Geschreven door: Esther

In een vlaag van gezondheidsverbijstering koos ik twee jaar geleden, in plaats van een etentje of een dagje spa, een blender als kerstcadeautje. Via m'n werk had ik een inlogcode gekregen voor een één of andere kerstkadootjessite, vandaar. En ik had net, voor de honderdste keer, bedacht dat het eens uit moest zijn met al die glazen wijn en kaasplankjes op de late avond, wilde ik de tachtig gaan halen. Op naar de sportschool dus en voortaan de dag beginnen met gezonde sapjes en smoothies. Ik zag mezelf al in een leuke sportoutfit met de gympen van het moment aan m'n aanrecht staan, een groot glas bananen-ananas-wortelsap naar binnen klokkend. Man o man, gezondheid op pootjes ging ik worden.

Vergeet het maar. Die blender en ik hadden vanaf dag 1 ruzie. Misschien vond ie m'n gympen niet leuk, maar hij weigerde de iets hardere vruchten goed fijn te maken. Bovendien kreeg ik de bodem niet los, zodat alle sinaasappelvruchtvleesflinters (een heel goed woord voor Scrabble, als je het mij vraagt) eronder bleven zitten. Na een tijdje werd dat een soort onherkenbare bruine massa en verging me alle lust om nog iets gezonds in het ding te gooien.

Zie hier al mijn algemene problemen met het leven, verenigd in de blender. Apparaten die dienst weigeren lopen als een rode draad door mijn bestaan. Technisch ben ik voor geen meter. En gezond leven is iets dat me nooit helemaal zal lukken. Ik en kaasplankjes daarentegen zijn als twee handen op 1 buik. Een wat dikkere buik dan voorheen inmiddels, dat wel.

| # | 16:53 | esther | drie reacties




Dood aan de magnetron

Onderwerp: Het meest nutteloze huishoudelijke apparaat
Geschreven door: Polle

Eigenlijk bezit ik geen nutteloze huishoudelijke apparaten. Ik ben niet gadgetgeil, en alles dat in mijn kasten te vinden is gebruik ik ook daadwerkelijk (jahaa, zelfs een aantal van de apparaten die in de fotocollage van onze quizzz staan).
Een uitzondering: mijn magnetron.

Hier en nu wil ik de magnetron uitroepen tot het meest nutteloze apparaat ooit. De magnetron is een soort mislukte playbackshowkandidaat. “Ik ben de magnetron en ik doe een oven na.” Ook in de opwarmfunctie is de magnetron een slechte imitator. Gooi het prakkie in een pan, zet deze op het vuur en het is sneller warm dan in de microwave. En geef toe, die kant-en-klare magnetronmaaltijden van de supermarkt eet je toch niet vanwege de onovertroffen smaaksensatie die ze je bezorgen?

In het kookboek ‘Doe meer met de magnetron’ is te lezen: “Koken in de wonderdoos is verfijnder, gezonder en sneller.” Wonderdoos? Deze open deur sluit ik voor het gemak en ondertussen haal ik mijn te ontdooien voedingsmiddelen wel een avond voor gebruik uit de diepvries.

Het enige waar de magnetron geschikt voor leek was het warmen van babymelk. Nu ik onlangs vernam dat dit tegenwoordig wordt afgeraden, en het de voorkeur verdient om de babyfles au bain-marie te verwarmen, én ik bovendien geen baby te voeden heb, volhard ik in mijn stelling: weg met de magnetron!

(niet-)Liefjes, nadat ik vanochtend van jullie wilde weten wat jullie favoriete huishoudelijke apparaat was, ligt mijn volgende vraag voor de hand: wat is het meest nutteloze apparaat dat jullie ooit aangeschaft hebben?

| # | 16:00 | polle | drie reacties




DE HUISHOUDAPPARATEN QUIZ! DOE MEE EN WIN!
Wat is een feestweek zonder tombola, loterij of quiz? Niets! Helemaal niets! Speciaal voor de huishoudweek fotografeerden wij onze raarste, grappigste of gekste huishoud-tools. Aan jou de taak om te raden welke 16 apparaten, gadget of keukenhulpjes het zijn. Stuur de oplossing naar nietlief-apestaartje-nietlief-punt-com en hoor aan het einde van deze week of jij de winnaar bent geworden van het superkekke, onmisbare huishoudpakket met onder andere schuursponsjes, schoonmaakdoekjes en afwasborstel. De échte huisvrouw/huisman kan niet zonder. KLIK HIER voor groter.

| # | 14:37 | luna | 25 reacties




Luna loves Billy

Onderwerp: ode aan je favoriete huishoudelijke apparaat
Geschreven door: Luna

Mijn naam is Luna en ik ben verslaafd aan het aanschaffen van keukengadgets. Ik ben een sucker voor allerhande keukenapparaten. You name it. I got it. Toon mij een Blokker-folder en ik begin te kwijlen. En een dag later sta ik in die Blokker om het begeerde apparaat aan te schaffen. Zo heb ik de laatste jaren lades en lades vol melk-opkloppertjes, blenders, mixers, popcorn-machines, frituurpannen, sinaasappelpersen, smoothy-makers, ijsblokjes-crushers en gourmetstellen bij elkaar gekocht. En ik heb 2 bakplaten, een poffertjespan, een grillpan, wel 6 soorten kaasraspen, een tosti-ijzer, een broodrooster, een pastamachine en een sapcentrifuge. Maar ik bedoel; je zal maar eens een keer zin hebben in een geroosterd broodje, met een cappucino en popcorn en poffertjes. Nou, dan heb ik tenminste alle apparaten in huis om dat binnen no time op tafel te toveren! Maar als ik heel eerlijk ben gebruik ik die apparaten dus nooit. Of heel amper. Het enthousiasme waarmee ik elk apparaat in huis verwelkomde was na 2 keer samenwerken tot het nulpunt gedaald.
Het enige apparaat waar ik écht niet zonder kan is al meer dan 10 jaar in mijn leven en nog steeds niet aan vervanging toe. Het is het enige apparaat waar ik een jarenlange liefdesrelatie mee heb opgebouwd. Hij is mooi. Hij is sexy. Hij is oranje. Hij is mijn steun en toeverlaat in de keuken. En hij helpt me al jaren de 2 pannen soep die ik elke week maak in elkaar draaien. Billy. Mijn Philips-staafmixer.

| # | 12:36 | luna | drie reacties




Hij was het begin van mijn harem

Onderwerp: Een ode aan je favoriete huishoudelijke apparaat.
Geschreven door: Zezunja

Mannen die afwassen, doen het goed bij mij. Ik zie dat graag. Handen in het sop, pronte billen naar mij gericht, plons ende schrobberdeschrob: yummie. En dan laten uitdruipen, ondanks het vlekkerige resultaat. Want anders moet ik alsnog in actie komen om af te drogen en dan is het hele idee van de afwassende man al een stuk minder aanlokkelijk.

Maar in tijden van vrijgezelliteit moet ik er keihard aan geloven: dan moet ik zelf afwassen. En daar heb ik - in goed Amsterdams - een godgloeiendeteringhekel aan. Nog meer dan aan het vrijgezel zijn op zich, iets wat ik ook al niet leuk vind.

Al die jaren dat ik vrijgezel was, of in elk geval in between relaties op afwasniveau, was ik zo stom om mijn handen te laten rimpelen, mijn gemoed te tarten, mijn tijd te verdoen met zwelgen in zelfmedelijden. Knieën tegen het aanrecht, schuurspons binnen handbereik, vloekend op de kotslookalikes in het afwaswater. Terwijl ik natuurlijk allang bij de Mediamarkt een surrogaatman had kunnen halen. Eentje met knopjes, sproeiarmen en een nachtstand. Eentje die fijn snorrend mijn leven verrijkt.

In 2004 zag ik het licht. Niet elke goede relatie is gebaseerd op seks. Ik gooide een zak geld op de toonbank bij de Mediamarkt, nam mijn nieuwe man onder mijn arm mee naar huis en fluisterde lieve dingen tegen hem.

Hij was het begin van mijn harem, dus de afwas wordt gedaan. De man voor de seks is ook al geregeld. De volgende op mijn lijstje is er een die zachtjes brommend mijn opdrachtgevers binnensleept.

| # | 12:00 | zezunja | vier reacties




Ode aan de stofzuiger waar geen zak in hoeft

Opdracht: Ode aan je favoriete huishoudelijke apparaat
Geschreven door: Kaat

Hier had ik heel graag een ode aan mijn afwasmachine willen schrijven.
Helaas.
Ik heb geen afwasmachine. Dus die vlieger gaat mooi niet op. Maar ooit, in de nabije toekomst, zal een vaatwasser mijn huis sieren, dus die ode gaat er nog wel komen. Dat beloof ik. Want een huis zonder afwasmachine is als een huis zonder bad. Al heb ik ook geen bad, maar dit terzijde.
Weet je hoe verrot afwassen met blote handen is voor je nagels? En hoe erg je handen naar rubber gaan ruiken met afwashandschoenen aan? Met de hand afwassen is voor ijdele, welriekende meisjes zoals ik een crime. Bovendien is het zoooo makkelijk, zo'n vaatwasser. Klaar met eten en hoppa de vuile vaat erin. Niks geen borden die breken omdat een van de katten op het aanrecht springt om dat bord waar vis op heeft gelegen af te likken. Of zo lang de afwas opsparen dat het echt geen doen meer is om er aan