Stijlisch
Opdracht: eigen stijl
Geschreven door: Bl-oxx Schrijfstijl is iets heel persoonlijks. Iedereen schrijft anders, bouwt zinnen op op een manier zoals hij of zij geleerd heeft, mooi vindt of grappig of zoals past in onze tijdsgeest en cultuur. Schrijfstijl is een soort vingerafdruk of DNA.

De ene schrijver zal niet veel nadenken over de constructie van zijn zinnen, hij schrijft voor het grote geheel van zijn verhaal. Als de inhoud maar overeenkomt met waar hij naartoe wil. Het verhaal is groter dan de zin.
De andere schrijver denkt na over ieder woordje, weegt zorgvuldig af hoe een zin moet klinken, hoe hij overkomt bij de lezer, schrijft en herschrijft, wikt en weegt, denkt en krast, tot hij de perfecte klank en emotie heeft gevonden.

Ik ben benieuwd naar de manier van schrijven, en de achtergrond daarvan, van jullie, mijn waarde collectiefgenoten.
Schrijven jullie bewust in een bepaalde stijl? Waarom? Is deze stijl zoals je in het echt ook bent? Denk je er veel over na? Ben je iemand die veel tijd besteedt aan de juiste klank van een zin of schrijf je voor het grote verhaal? Van welke schrijfstijl hou je in het algemeen; grappig, vlot, met veel sfeerimpressies, traag, moeilijke woorden, dramatisch, of juist kort en bondig?

Daarnaast ben ik benieuwd of lezers de verschillende schrijfstijlen van ons uit elkaar kunnen houden. Voor mijn gevoel schrijven we allemaal behoorlijk verschillend. Maar is dat ook echt zo?
Laten we het testen! Niet-liefjes, ik heb twee opdrachten voor jullie: 1. Omschrijf je visie op schrijfstijl. Hoe schrijf je en waarom doe je dat zo? Komt je schrijfstijl overeen met je karakter? Van welke stijl hou je en van welke juist niet?

2. Schrijf een stukje van ongeveer 10 tot 15 regels over het onderwerp 'Mijn fijnste plekje op deze wereld'.

Beide onderwerpen plak je in één logje en je schrijft er niet je naam onder. En u, lieve lezer, mag gaan raden wie welk logje schreef.
Hoe uitdagend kan loggen zijn.

28 06 07 | # | 13:46 | Nietlief_Collectief | zes reacties




De zondige weg van engel naar duivel is een zoekplaatje

We vullen de avond met de onuitgesproken wAt ik je alle voorspoed gun.

Je vertelt dAai je uit.

In mijn eentje op de bank trek ik noAre route is?

Ik sArt zou het laatste zijn dat je ooit nog van mij zag.

Polle

26 06 07 | # | 17:20 | Nietlief_Collectief | vijf reacties




Bl-oxx zegt amen
In de kerk van vroeger is het schemerig. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en zak met mijn hoofd diep weg in de kraag van mijn jas. De lichtjes van de lamp boven het altaar schitteren. De glas-in-loodramen laten nauwelijks daglicht door. Alleen de gebrandschilderde witglazen walvis van Jonas schijnt een grijs straaltje op het kazuifel van meneer pastoor. Het ruikt naar wierook en de eau de Cologne van dames met zondagspermanentjes.
'Wat is dat?' wijs ik mijn moeder op een houten kast in de zijbeuk.
'De biechtstoel,' fluistert mijn moeder terwijl ze het gezangenboek achter zich neerlegt. 'Daar kun je meneer pastoor je zonden vertellen.'
Ik kijk naar de donkere eiken kast met sierlijke krullen en een rood velours gordijntje. Het lijkt me nogal krap om met z'n tweetjes in te zitten. Bovendien stinkt pastoor uit zijn mond en groeien er dikke bossen haar uit zijn oren. 'Moet ik daar ook in?' vraag ik benauwd.
'Nee,' antwoordt mijn moeder rustig. 'Want zonden bestaan niet.'

Tot op heden geloof ik niet in zonden. Ik geloof wel in een hele hoop andere dingen. In de bijbel als sleutel tot de Westerse cultuur en literatuur. In geloof als kracht en toevluchtsoord voor heel veel mensen. In een God die niet arrogant boven ons zweeft maar als een TomTom in ieder mens zit om de weg te wijzen in het land van Goed en Kwaad (Gnostiek). In de mooie verhalen in de kinderbijbel van Schröder en Busser die Dochter zo graag hoort. In de warme tranen die over mijn wangen glijden als ik een kaarsje aansteek voor mijn overleden oma, mijn eerste kindje, voor alle lieve mensen die gemist worden. In mezelf als een mens dat fouten mag maken en zonden mag begaan om ervan te leren. Of niet. Want hee, je leeft maar één keer.

In de kerk van nu laten we Dochter dopen.
We bereiden de mis voor met de diaken, op een warme voorjaarsavond in onze weidse tuin. Als de schemering valt, steekt Man de lantaarntjes aan die in de grote conifeer naast ons terras hangen. De vlammetjes wapperen bij een zachte windvlaag.
'Wat zijn precies de doopnamen van Dochter?' vult de diaken zijn formulieren nauwkeurig in. Hij wil straks natuurlijk geen fouten maken tijdens de mis.
Ik slik even voordat ik antwoord kan geven. Drie bijzondere namen. Heiligentechnisch gezien zelfs vier.
'Wie zijn de peter en meter?' gaat de diaken verder.
We noemen de volledige namen van Zuster en Opa J.
'Wat is de datum van jullie kerkelijk huwelijk?' schrijft de diaken onverstoorbaar verder.
Ik kijk benauwd.
'We zijn niet getrouwd,' antwoord ik benepen. En ik denk aan de stormachtige preek die ik een paar weken eerder kreeg van de kapelaan toen hij dit Goddeloze nieuws hoorde.
De diaken laat zijn pen rusten en kijkt ons nadenkend aan over zijn leesbril. Hij krabbelt in zijn woeste bos krullen.
Ik krijg de neiging om me heel hard te gaan verdedigen maar hou nog even mijn mond.
'Dat hoeft ook niet,' zegt de diaken rustig.
Ik adem uit.

Zonden bestaan niet.
En zo is het.
Amen.

25 06 07 | # | 13:38 | Nietlief_Collectief | zes reacties




Zondige Kaat

Jarenlang ben ik boos geweest. Boos op de wereld, boos op mezelf. Ik ergerde me voortdurend aan de meest uiteenlopende dingen.

Het was mijn manier van leven en ik dacht dat ik er wel bij voer. Al werd ik er doodmoe van.

Op een gegeven moment zelfs zo moe dat ik er met iemand over ben gaan praten.

Iemand die er verstand van had en er voor gestudeerd had. Een psycholoog dus.

Na een aantal gesprekken kwam ik er met hulp van haar achter dat boos zijn en grappen maken (want daar ben ik ook goed in) juist twee ‘tools’ zijn om iets anders te verbloemen. Iets waar je voor jezelf niet bij wilt. Omdat het te pijnlijk is. In mijn geval is dat verdriet.

Nu ik dit van mezelf weet, herken ik mijn gedrag ook beter en kan ik het tegengaan. Als mensen me ergeren, is dat vaak omdat ik eigenlijk verdrietig van ze word, maar dat wil ik niet zijn en daarom word ik maar boos.

Ira (woede-toorn) past dus het best bij me al leer ik er steeds beter mee om te gaan en probeer ik er steeds minder last van te hebben.

Ik ben ook een mens en daarom heb ik van alle andere zonden ook wel iets.

Soms voel ik me beter en mooier dan anderen terwijl ik arrogantie bij anderen vaak een totaal misplaatste karaktereigenschap vind. Over het algemeen probeer ik dan ook wel aardig tegen anderen te zijn al kan ik niet goed tegen domme mensen die doen alsof ze intelligent zijn. Die mensen hebben dat waarschijnlijk toch niet door en zijn daarom eigenlijk wel weer grappig.

Materialistisch ben ik wel. Ik kan extreem gelukkig worden van een Chloe-tas, Chanel-zonnebril of een Cartier-horloge. Ik hou van mooie spullen en dat steek ik niet onder stoelen of banken. Ik ben dan ook enorm ijdel en zou niet zonder make-up de deur uitgaan. Ik denk na over outfits en ben altijd bezig met mijn haar dat eigenlijk krult maar dat ik met man en steiltang probeer in style te houden.

Gierigheid, daar kun je me niet van betichten. Ik ben juist heel gastvrij en vaak de eerste in een gezelschap die een rondje aanbiedt en ik heb dan ook een gezonde hekel aan gierige mensen. Vooral als ze het gewiekst doen. Ik vind het prima om te betalen als iemand echt geen geld heeft en daar eerlijk voor uitkomt, maar als iemand sluw misbruik van me maakt dan krijg ik weer last van m’n ira. Voor deze mensen is dan ook geen plaats in mijn vriendengroep.

Op sommige vlakken ben ik uitbundig, met seks, drugs en rock en roll ben ik altijd vrij preuts geweest. Ik heb behoorlijk wat exen gehad, maar om nou te zeggen dat ik bekend stond als een seksbeest… nee.

Vroeger ging ik naar elk feest waar ik voor uitgenodigd was en stond ik elke vrijdag in de hipste en coolste clubs van Amsterdam. Ooit beloofde ik mijn vader me met drugs te beperken tot hash en weed en tot nu toe heb ik me daar ook aan gehouden. Alleen met drank en sigaretten kan ik geen mate houden. Al merk ik vaak wel dat ik dronken word en dan stop ik met alcohol drinken en schakel ik over op water. Van Gula kun je me niet beschuldigen. Een pak koekjes kan ik openen en er vervolgens een week of twee mee doen.

Jaloers was ik vroeger alleen op mijn zusje. Totaal onlogisch, maar als kind had ik daar last van.

Ik heb wel periodes gehad dat ik jaloers op mensen was, maar daar heb ik nu geen last meer van.

Over het algemeen ben ik best tevreden met mijn leven en ik heb dan ook niet zo veel reden om jaloers op anderen te zijn.

Het enige wat ik echt jaloersmakend vind, is als vrouwen een prachtige baan en ook nog een erg leuk gezin er naast hebben. Omdat ik zelf nog al chaotisch ben, denk ik dat me dat zelf nooit zal gaan lukken en ik dus keuzes moet maken die ik niet wil maken.

Soms merk ik wel dat anderen jaloers zijn op mij. Best vervelend om het mikpunt van jaloezie te zijn en vooral als mensen anderen proberen mee te trekken in hun eigen waanzin. Vroeger kon ik me er enorm druk over maken wat mensen van me vonden en nog steeds vind ik het belangrijk dat anderen mij leuk vinden. Gelukkig besef ik nu dat mensen die jaloers zijn vaak dom, zielig en verdrietig zijn en in plaats van zichzelf te veranderen ze hun woede op een ander gaan projecteren. Eigenlijk zijn die mensen hoe ik vroeger was. Boze mensen en waarschijnlijk erg verdrietig. Er zijn hordes mensen die ik het nummer van de psycholoog zou willen geven, maar helaas lijkt daar nog steeds een taboe op te liggen of beseffen mensen totaal niet dat er iets mis met hun gedrag is of willen ze het niet onder ogen komen. Sois. Niet mijn probleem.

Over het algemeen heb ik dus niet zo veel last van de zeven zonden en interesseert het me niet echt als anderen er wel last van hebben. Als ze mij er maar niet mee lastig vallen, vind ik alles best.

Ik word steeds milder en daar ben ik trots op en ik kan me in dit geval niet voorstellen dat trots zondig is.

24 06 07 | # | 08:22 | Nietlief_Collectief | vijf reacties




Zezunja's zeven zonden

Zonden klinken mij als geboren agnost meestal bijzonder aanlokkelijk in de oren. Als God iets heeft verboden, ben ik er doorgaans als de kippen bij. Maar nu moet ik daar dus over nadenken. Of ik het goed vind dat ik in zonde leef. En of het erg is dat andere mensen zich bezondigen aan een of meer van de zeven. En welke zonde dan het ergst is. Hemel!

Om eerlijk te zijn: ik vind alle zonden normaal. Het zijn alledaagse menselijke eigenschappen die ik de moeite van het verfoeien niet waard vind. Mag iemand kwaad zijn? Tuurlijk. Mag iemand onkuis zijn? Uiteraard, graag zelfs. Mag iemand ijdel en trots zijn? Waarom niet?

Ik ben nogal gematigd in mijn oordelen. Leven en laten leven. Zo word ik zelf ook het liefst benaderd. Het wordt pas hinderlijk als zonden tot principes verheven worden. Zoals sommige politieke partijen een gebrek aan solidariteit tot wet verheffen. Dat vind ik hebzuchtig en hovaardig en daar erger ik me aan. Ook stoort het me als mensen een of meer zonden cultiveren tot een dagelijkse staat van zijn. Iemand die zich altijd kwaad maakt, irriteert mij. Iemand die altijd gierig is ook. Altijd lui, altijd jaloers: yuk! Trop is te veel, zegt men. En dat is.

Dus waar erger ik me aan bij anderen? Aan situaties van 'altijd' en 'nooit'. Ik kende iemand die altijd kwaad was als hij geen parkeerplaats kon vinden. Altijd. Nooit niet. In Amsterdam in de jaren negentig! Get real! Die energie was een betere zaak waardig. Of een bandlid dat nooit bier of sigaretten meenam, maar wel vijf jaar lang elke week mijn sigaretten oprookte. Niet leuk.

Maar wat vind ik de ergste zonde? Misschien in het verlengde van mijn gematigdheid: jaloezie en afgunst. Wees jij lekker wie je bent, met wat je hebt en wat je wilt, dan ben ik ook wie ik ben, met wat ik heb en wat ik wil. Lijkt me geen speld tussen te krijgen. Toch ben ik in dit leven al vaak opgebotst tegen mensen die daar heel anders over denken.

Zo ontving ik ooit per post een doormidden gescheurde trouwfoto van mijn toenmalige geliefde en zijn ex, met achterop geschreven: 'Bedankt voor het ruïneren van mijn huwelijk'. En hoewel het iets was waar ik mijn schouders bij optrok, kon ik de afgunst in die woorden niet uitstaan. Als mijn toenmalige vriendje bij haar had willen blijven, dan had hij dat wel gedaan, niet?

Een ander moment dat afgunst mij trof, was toen ik klein was en in een vriendinnenwereld leefde. De vraag wie je beste vriendin was, was toen nog van levensbelang. Op een dag vertelde mijn 'beste vriendin' dat een van haar andere vriendinnen haar had verboden nog langer met mij om te gaan. Pardon? Verbijstering was mijn deel. Gelukkig slaagde het secreet nauwelijks in haar opzet. We zagen elkaar stiekem en uiteindelijk werd ík uitverkoren om met mijn 'beste vriendin' mee naar een ver buitenland te gaan en niet het secreet. Wie de bal kaatst valt er zelf in.

Tot slot nog een anekdote uit een wereld waar wij hier allemaal mee te maken hebben: het weblogwereldje. Ooit legde ik het aan met een weblogger. Wat ik niet wist, is dat een andere weblogster de ex was van die weblogger. Wat ik ook niet wist, is dat zij mij als splijtzwam zag. Maar mijn onwetendheid duurde niet lang. Middels een hatemail naar mij en een kettingbrief naar alle destijds bekende webloggers werd haar jaloezie uit de doeken gedaan. Ik kreeg de zwarte piet toegespeeld en mijn naam verdween uit alle denkbare linklijstjes. Toen wist ik het dus wél. En hoe!

Nu ik zo hovaardig ben geweest anderen te betichten van zondig gedrag, moet ik zelf ook maar even op de slachtbank. Wat vind ik míjn ergste zonde? Ik kan die hele riedel van leven en laten leven weer opnieuw afsteken, maar die riedel veronderstel ik als bekend.

Misschien is het mijn onmatigheid waaraan ik mij soms stoor. En dan heb ik het niet over de consumptie van voedsel, drank en drugs, daarin ben ik redelijk matig. Goed, ik rook en soms rook ik onmatig veel, maar dat is ook het enige. Bovendien vind ik van mijzelf dat ik mijn best doe daarin matiger te worden.

Nee, mijn onmatigheid zit 'm in het leven zelf. Ik wil altijd alles en meteen. En vooral avontuur en liefde. Om de NS maar even te citeren: ik ga ervoor. Voor alles. Ik ben ongeduldig en rigoureus. Ik investeer al mijn poet op elk moment in alles. Ben ik verliefd, dan geef ik me helemaal over. Niks afwachten, niks nadenken. Ik kijk niet naar links, naar rechts en dan weer naar links. Ik steek over, met ware doodsverachting. Hier! Je mag me hebben!

Ik stootte al een paar keer mijn neus daardoor. Ik gaf mij over in relaties die vanaf dag één gedoemd waren te mislukken. Ik stak mij diep in de schulden voor bezit dat ik nu al niet meer heb, terwijl ik nog wel aan het afbetalen ben. Ik neem risico's als waren het koekjes: hopla, de hele trommel in één keer. Leeg moet-ie.

Maar tegelijkertijd is dat mijn kracht. De overgave en de concentratie die zich van mij meester maken als ik een doel heb, hebben mij gebracht waar ik ben. En dat stemt tot tevredenheid.

En zo is het ook met die andere zonden. Luiheid is een zegen als je ooit overspannen bent geweest van een gebrek daaraan. Woede is je redding als je ooit over je hebt laten lopen. IJdelheid is de perfecte oplossing voor mensen als ik, met een slonzige inborst. Gierigheid en hebzucht zijn een ander woord voor 'spaarzaam' in tijden dat je zojuist hebt boedel gescheten. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Kortom: zeven zonden? Doe mij er maar acht. No objection, Your Honor.

21 06 07 | # | 10:37 | Nietlief_Collectief | twaalf reacties




De zeven zonden

Omdat ik niet gelovig ben opgevoed, heb ik nooit gevreesd voor de toorn Gods. Mijn oma, die niet kon verkroppen dat haar kinderen en kleinkinderen haar niet volgden in het geloof, heeft wel getracht me daar bang voor te maken, maar het is niet gelukt. Dat ik een slecht mens was omdat ik eenvoudigweg niet naar de kerk ging en niet geloofde dat de bijbel geen sprookjesboek is, wilde er bij mij op jonge leeftijd al niet in. Ik heb een korte tijd wel geloofd in het bestaan van een god, nadat ik als achtjarige de Kinderbijbel (door oma gedoneerd) had gelezen. Maar omdat er maar geen antwoord kwam op mijn vragen en ik toen al van het ongeduldige was, liep mijn relatie met god al snel teneinde.

Ongeduld brengt me meteen op de vraag van Luna. Aan welke van de zeven hoofdzonden erger ik mij het meest bij een ander? Eens even kijken, staan leeghoofdigheid en oppervlakkigheid erbij? Want dat zijn eigenschappen in een mens waar ik van kan gaan gillen. In elk geval is ijdelheid een eigenschap die me snel gaat irriteren. Ik had ooit een vriendje dat elke week zijn nagels liet doen, naar de pedicure ging en vaker onder de zonnebank lag dan ik. En hij was echt hetero. Toen hij mij eens vriendelijk verzocht me van een puistje op mijn kin te ontdoen omdat het 'mijn gezicht zo ontsierde' heb ik het uitgemaakt. IJdelheid prima, maar het kan ook te ver gaan.

Luiheid en traagheid zijn ook geen eigenschappen die me doen juichen, eigenlijk vooral op de werkvloer niet, want thuis kan ik er wat van, van lui zijn. Op het werk en als er iets af moet vind ik dat lui en traag zijn niet kunnen. En dus moet ik me verbijten als iemand niet meteen snapt wat ie moet doen of eerst nog even 'een bakkie gaat doen.' En die lui die de god(hee daar is ie weer)ganselijke dag sigaretten moeten roken als ze net een heel vermoeiend telefoontje of gesprekje hebben gehad en die dat hard werken noemen, die kan ik wel schieten. Slik in die peuk en hol eens een dagje mee in de verpleging, denk ik dan.

Laat ik het nu maar eens over mezelf hebben. Want eigenlijk erger ik me verder niet zoveel. De meeste onhebbelijkheden van anderen herken ik in mezelf en dat maakt het makkelijker gedrag van een ander te relativeren. Zelfs de ergste crimineel kan je inpakken, merk ik als verpleegkundige in de gevangenis, en elk mens heeft in wezen wel iets sympathieks, al heeft ie nog zoiets gruwelijks gedaan.

Ikzelf dus. Ik ben, als het zo uitkomt, een behoorlijk lui wijf buiten het werk. Dagen kan ik op de bank liggen met kranten, boeken, wijn en chocola. Ik heb er alleen nooit meer de gelegenheid voor- die tijd is geweest. Maar geef me een vinger, en ik neem zo die hele hand. En woedend? Ja, woedend kan ik ook worden. Om onrecht, om dingen die niet gaan zoals ik wil, om iemand die me maar geen gelijk wil geven terwijl ik dat wel heb, om- nou, om alles! Een stampvoetend verwend rotnest kan ik soms zijn. Terwijl ik helemaal niet zo verwend ben in het leven, dus waar ik dat vandaan haal is me een raadsel. Een genensoepje waarschijnlijk.

Wat ik tenslotte eigenlijk niet ben is onmatig. Ik heb drugs gebruikt maar stopte als dat teveel werd, ik dronk maar hield altijd de controle. Ik heb me eigenlijk nooit verloren in iets, misschien alleen in de liefde. Heel soms heb ik daar spijt van- waarom altijd die rem op alles? Aan de andere kant zal het wel ergens goed voor zijn. Al is het maar omdat ik anderen kan helpen hun rem te vinden doordat ik zelf weet waar ie zit.

De eerste steen kan ik in elk geval niet werpen. Wie zonder zonde is, ken ik niet.

Liefs, Esther

19 06 07 | # | 21:21 | Nietlief_Collectief | vier reacties




7 ZONDEN

Ik maak me bijna dagelijks schuldig aan 6 van de 7 hoofdzonden.

Ik ben trots op wie ik ben en wat ik doe en verschillende keren per dag voel ik me beter dan een ander.

Al geef ik heel gemakkelijk dingen weg, ik houd er ook ontzettend van om veel spullen te hebben, mooie spullen. Mijn eerst reactie bij het zien van een willekeurig Tell Sell-programma is dan ook: hebben! Hebben! Hebben!

Ik heb mij, zeker in het verleden, meerdere keren laten leiden door lust. Pure geilheid, zonder na te denken over de gevolgen. Door de jaren heen ben ik zeker wat rustiger geworden, maar zet het Surinaamse voetbalelftal bij mij voor de deur neer en ik ben al m’n principes vergeten.

Ik ben dagelijks jaloers op het werk van andere kunstenaars.

Als ik een flesje wijn openmaak, dan moet die leeg. Hetzelfde met een pak koekjes of een zak chips. Hetzelfde met drugs. Er zit niet echt een natuurlijke rem op mijn inname van lekkere dingen.

Ik ben licht ontvlambaar. Ik kan onredelijk boos worden en ik kan ook heel hard schreeuwen als ik boos ben. Vloeken kan ik trouwens ook goed.

Er is eigenlijk maar 1 zonde waar ik me niet schuldig aan maak. Ik ben niet lui. Nooit geweest ook. En dat is dan ook meteen dé eigenschap bij anderen waar ik me het meest aan stoor.

Dus nietlief-jes, mijn vraag aan jullie: aan welk van de 7 zonden ergeren jullie je het meest? En aan welke maak je je het meest schuldig?

1. Superbia (hoogmoed –hovaardigheid – ijdelheid – trots)
2. Avaritia (hebzucht – gierigheid)
3. Luxuria (onkuisheid – lust – wellust)
4. Invidia (nijd – gramschap – jaloezie – afgunst)
5. Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht)
6. Acedia (gemakzucht - traagheid - luiheid – vadsigheid)
6. Ira (woede – toorn)

groetjes,

Luna

| # | 11:20 | Nietlief_Collectief | vijf reacties




LUNA GOES ZOMERGASTEN

Jezelf in ‘Zomergasten’! Aan de teksten van de andere dames uit het nietlief-collectief te ben ik gelukkig niet de enige die daar wel eens over heeft nagedacht. Welke fragmenten zou ik laten zien? Uit welke documentaires? Zou ik gaan voor de ‘moet-je-eens-kijken-wat-voor-culturele-dingen-ik-ken’, de ‘moet-je-kijken-wat-een-gave-shit’ of de ‘trip-down-memory-lane’?

Ik wil met mijn fragmenten laten zien dat de wereld helemaal niet zo kut en klote is als sommigen (de wereld, de media, bekenden, onbekenden) mij willen doen geloven. Want juist van dat soort fragmenten kan ik zelf nooit genoeg krijgen.

1. Adam Neate
Adam Neate is een kunstenaar en als iemand mij een positief gevoel heeft gegeven omtrent kunst, dan is hij het wel. Adam Neate heeft jaren zijn kunst gratis langs de kant van de weg gezet zodat voorbijgangers het mee konden nemen. Overdag werkte hij als art-director en terwijl hij terugliep van zijn werk verzamelde hij kartonnen dozen. Die dozen beschilderde of bespoot hij ’s avonds en ’s nachts met zijn kunst. De volgende ochtend als hij naar zijn werk ging, zette hij zijn werk neer tegen lantaarnpalen, bushokjes of muren. Gratis mee te nemen voor diegene die langsliep. Momenteel is zijn werk voor veel geld te koop in allerlei dure galeries, maar hij is zijn verleden niet vergeten. Hij zet nog steeds zijn kunst gratis langs de straat.
Ikzelf zag een documentaire over zijn werk vorig jaar bij de VPRO. KLIK HIER voor die documentaire. En klik dan daar weer verder, rechts boven 'Video Adam Neate'.

2. Free Hugs
Wat houd ik van gratis. Van iets doen, omdat je denkt dat dat iets goed is. En wat viel ik in tranen bij dit filmpje. De eerste hug die Juan Mann krijgt, en dat die muziek van de Sick Puppies er zo synchroon bij invalt en dat dan de beelden van zwart-wit naar kleur gaan. Goddomme, daar gaat toch iedereen van janken? Ik heb het in ieder geval nog nooit droog gehouden. Zo mooi. Zo lief.

3. ‘Oprah: Fistula Foundation’
Een Luna’s Zomergasten zonder iets van Oprah, dat kan dus niet. Ik ben gek op Oprah. Al vind ik haar een ongelooflijke zelfingenomen kut. Een vrouw die lacht om haar eigen grapjes is nooit grappig. Vrouwen zijn over het algemeen niet zo grappig. Maar toch hou ik van Oprah. En al zijn er veel Oprah-fragmenten die ik nooit zal vergeten, haar interview met Dr. Catherine Hamlin staat me kraakhelder voor de geest. Deze dame was oud. Al over de 80. Maar ze opereerde nog steeds dagelijks vrouwen uit Ethiopië met een fistel. Een fistel ontstaat doordat meisjes uit Ethiopië al worden uitgehuwelijkt als ze 11 of 12 zijn en dus ook voor het eerst seks hebben en zwanger worden rond die leeftijd. Hun lichaam is nog niet volgroeid, dus heel simpel gezegd: hun kindje past niet door het geboortekanaal. Het kindje sterft en pas dan wordt het geboren. De meisjes zelf zijn dan vanbinnen zo beschadigd dat ze hun leven lang ‘lekken’. En omdat ze urine en ontlasting lekken worden ze verstoten uit hun dorp. Een operatie is eigenlijk heel simpel, maar ja, wie gaat het doen? Dr. Catherine Hamlin vond dat het haar plicht en zet zich al meer dan 50 jaar in om de meisjes te helpen. Zij was naar Oprah gekomen omdat ze wist dat ze niet lang meer te leven had. En ze wilde geld, zodat haar werk doorgezet kon worden. Dr. Catherine Hamlin heeft haar hele leven gewerkt om Ethiopische meisjes hun waardigheid en dus hun leven terug te geven. En van zoveel belangeloosheid moet ik dus heel hard huilen. Niet van verdriet, maar van een poe-wat-een-mooie-mensen-zijn-er.
Er is helaas geen fragment beschikbaar van bovenstaande uitzending. Neemt niet weg dat gewoon iedereen de 'Oprah dvd-box' aan moet schaffen. Of even moet klikken naar www.fistulafoundation.org

4. Amelie
Iemand die niet een enorme levenslust krijgt na het kijken van ‘Amelie’ snap ik niet. Of diegene heeft de film niet gesnapt.

Ik probeer te leven volgens deze regel van Paul Arden: “Give away everything you know and more will come back to you.� Al verdraai ik de regel af en toe zelf naar: “Give away everything you can, and more will come back to you.�

Het lukt me alleen niet altijd.

16 06 07 | # | 14:04 | Nietlief_Collectief | zes reacties




Zezunja als zomergast

Weet u wat lastig is? Dit. Dit is lastig. Fragmenten verzinnen met een gatenkaasgeheugen en een sluimerende tv-verslaving. Er is zoveel moois en tegelijkertijd is mijn harde schijf van tv-momenten korzakovachtig leeg. Ik had graag gehad dat de redacteur van Zomergasten bij me langs was gekomen. Met een lijst, zoals ze dat naar verluidt bij de echte Zomergasten doen. Een lijst met wat er zoal te zien was toen je jong was, met suggesties en fragmenten die aansluiten bij je werk of je hobby's, met spectaculaire, spraakmakende tv-fragmenten die niemand ooit zal vergeten. Maar nee, er kwam niemand langs met een lijst.
Dus ik heb mijzelf geen mietje genoemd en ben wat gaan verzinnen. Het eerste dat ik bedacht toen ik mijzelf geen mietje noemde, was J.J. De Bom voorheen De Kindervriend. Ik was fan. Maar helaas was daar niets van te vinden in de youtubewinkel. Domper.
Zodoende ben ik doorgezapt naar toen ik al tien was. Een hele meid. Met tientallen Doe Maarposters  boven mijn bed. Met Doe Maarzweetbandjes, -zonnekleppen, -buttons, -tasjes, -plakboeken en wat dies meer zij. Ik wachtte al sinds mijn zevende tot het moment dat ik oud genoeg was dat ik naar een concert van ze mocht. Groot was dan ook mijn verdriet toen ze ermee ophielden nog voor ik de wettelijke leeftijd van Doe Maarconcerten mogen bezoeken had bereikt. Op de dag dat het afscheidsconcert werd uitgezonden, moest ik naar een familiefeest en ik herinner me dat ik mijn vader eindeloos aan zijn kop heb gezeurd om een videoband van vier uur om het op te nemen. Want op een twee-uursband zou het niet passen.
In die vermaledijde youtubewinkel was ook geen fragment van het concert te vinden, maar wel een interview van good ol' Dieuwertje Blok met de heren, vlak voordat ze het podium opgingen. Het slechtste interview uit de tv-geschiedenis welteverstaan. Maar goed. Nostalgie boven alles.

Mijn tweede fragment is een stukje uit een interview dat Jeremy Paxman van de BBC had met voormalig minister Michael Howard. Ik hou van interviews, ik hou van praatprogramma's en ik hou van geneuzel. U begrijpt: ik kan mijn lol niet op met de hedendaagse tv-cultuur. Dit fragment heb ik jaren getoond in de lessen Interview die ik gaf. Omdat het zo mooi duidelijk maakt wat doorvragen eigenlijk is. Omdat het zo mooi duidelijk maakt wat doorvragen kan doen met een gesprek. En omdat het zo mooi duidelijk maakt hoe gezagsdragers rond de pot kunnen draaien. (Let niet op het muziekje.)

En dan, tatatataaaaa, mijn lievelingsseries. Eerst dacht ik: hmz, beetje flauw om twee actuele series te nemen, maar als ik denk aan wat ik écht, écht mooi vind, dan kom ik altijd hierop. Altijd.
Eerst Six Feet Under. Prachtvol. Wonderschoon. Jarenlang ben ik er langsgezapt zonder het een blik waardig te keuren, maar toen de dvd-box voorhanden was, was het gebeurd. Ik was verkocht. Ik hield van de familie Fisher als geen ander. De schoonheid van ellende. De tragiek van taboes. De lyriek van de leugen. En huilen toen het afgelopen was. Dit fragment is een van de vele scenes die ik nooit zal vergeten.

En dan The Soprano's. Waarom The Soprano's zo'n waanzinnige serie is? Het is een straatschoffiessoap met de diepgang van Plato. Het is poëzie van het fuck this fuck that-kaliber (zie de quotes in de imdb). Het is comedy met karakterontwikkelingen zoals je zelf zou willen ontwikkelen: geloofwaardig, stoer en ontroerend. Het is gewoon fucking cool.

Als film kon ik kiezen uit duizend dingen. Films van heel vroeger, zoals De Reddertjes en The Dark Crystal. Of uit de tijd dat films echt veel impact hadden: toen ik tiener was en verliefd op Rob Lowe. Of iets later toen ik Betty Blue twintig keer zag in de Amsterdamse bioscoop Kriterion. Maar ik koos een film van de laatste jaren. Magnolia. Omdat ik de hele film, maar bovenal dit fragment hartverscheurend mooi vind. Tranen.

14 06 07 | # | 22:06 | Nietlief_Collectief | acht reacties




Esther als zomergast

Elk jaar kijk ik weer naar Zomergasten. Het maakt me nooit zoveel uit wie de gast is, al is de ene leuker dan de andere. Uiteindelijk gaat het om de tv-fragmenten die ze laten zien. Zo breng ik dan een hele avond vol emoties door voor de televisie en dat gebeurt verder eigenlijk nooit- niet een hele avond in elk geval. Daarom vind ik het een bijzonder programma en was het inspirerend voor mezelf om op zoek te gaan naar ‘mijn eigen fragmenten’.

Omdat een chronologische volgorde me toch het handigst leek, heb ik mijn hele leven qua televisieprogramma’s eens laten passeren- als je slecht slaapt heb je tijd over.

Als eerste kwam ik uit bij Paulus de Boskabouter, een held uit mijn vroege jeugd. Uiteraard keek ik ook Bolke de Beer, Sesamstraat en de Fabeltjeskrant, maar Paulus was spannend omdat ik de poppen een beetje eng vond, en Eucalypta de Heks al helemaal. Ze stond zelfs op gordijnen die ik kreeg van mijn ouders- die ze uiteindelijk hebben moeten vervangen omdat ik niet kon slapen van die enge heks op m’n gordijntjes.

Vanaf mijn zesde keek ik Toppop. Yeah! Ademloos staarde ik naar al die clipjes, optredens en vooral naar Penney de Jager. Haar lange nepharen –voor mij echt natuurlijk- de glimpakjes, de out-of-space choreografie- ik viel er helemaal voor. Mijn ouders, ook liefhebbers van muziek, keken gezellig mee. Omdat bij ons thuis ook de hele dag ‘Hilversum 3’ aan stond, heb ik in mijn hoofd een database met muziek vanaf 1972. Werkelijk alles vanaf die periode kan ik meezingen of –neurien, soms tot mijn eigen irritatie of verbazing.

Sonja Barend was bij ons thuis een heldin. We keken trouw naar haar programma’s en natuurlijk ook naar wat ze aanhad en hoe haar haar zat, want Sonja was best wel hip. En een stoer wijf met een stoer programma met goede onderwerpen. Sonja heeft zelf overigens ook in Zomergasten gezeten. Eén van de fragmenten die ze liet zien heeft mij voorgoed veranderd. Het was een stukje uit een docu over Franse onderzoekers, die in Rwanda lijken gingen tellen in dorpen na de genocide. Eén van de onderzoekers pakte uit een stapel lijken het armpje van een baby, hield het kind omhoog met duim en wijsvinger en zei: ‘Oh, het leeft nog,’ waarop hij het liet vallen. Ik heb gehuild en gegild bij dat fragment, ik was er helemaal kapot van en daaruit is het idee ontstaan iets voor kinderen te willen doen, ooit. En ooit is nu geworden- na onze verhuizing willen we pleegouders worden. De kiem van dat plan ligt daar.

Als puber genoot ik van de Young Ones. Verfrissende humor vond ik dat, en lekker vies (zie dit fragment). Het werkte gewoon enorm op mijn lachspieren. Sowieso heeft Engelse humor een streepje voor bij mij. Om Fawlty Towers kan ik nog steeds, na 100x kijken, verschrikkelijk lachen en eigenlijk alle absurdistische humor die van dat eiland komt heeft een ingang bij mij.

Tot slot de film die ik ooit met tegenzin ging kijken, uit verveling, omdat ik thuiszat met een gebroken been. Er was niks anders op TV en het was nog een ouwe film ook. Maar ik werd gegrepen door het acteerwerk, de sfeer, de beelden en ik zat er helemaal in. Zozeer zelfs dat ik de film daarna nog een paar keer heb gezien (doe ik anders nooit) en ervoor naar het Filmmuseum ben gegaan, die hem op groot doek uitzond. Omdat ik geen fragment kon vinden van ‘Una Giornata Particolare’, hier een hommage aan Marcello Mastroianni, die er een hoofdrol in speelt. Huur die film, zou ik zeggen, kijk ‘m en laat je meeslepen.

13 06 07 | # | 18:26 | Nietlief_Collectief | negen reacties




Bl-oxx als zomergast
Uit mijn jeud kan ik me weinig herinneren van leuke kinderseries. Volgens mijn moeder vond ik de Fabeltjeskrant apatisch interessant maar ik kan me er niks van herinneren. De eerste echt warme herinnering aan een serie heb ik bij Flying Doctors. Uitgezonden eind jaren tachtig op zondagavond. Ik was een jaar of twaalf, heerlijk. Geoff, Kate, Sam, Emma, Nancy en Vick Buckley. Altijd ramp en tegenspoed, vliegtuigen in noodweer, donder en bliksem, zinderende Australische landschappen en een hoop liefde en kuspartijen in bezemkasten. Grey's anatomy avant la lettre. Dokter Geoff en zuster Kate doen het.

Ik hou niet van muziek. Nou ja. Ik hou wèl van muziek als je er ook naar kunt kijken. Ik kijk graag naar Gé. U kent hem waarschijnlijk niet en dat is jammer. Gé Reinders is troubadour. Hij reist de Nederlandse theaters af met zijn liedjes in streektaal. Een streektaal die de meeste mensen niet of nauwelijks verstaan. De taal die Middeleeuws aandoet. Zo moet het oude Nederlands geklonken hebben, in de zestiende eeuw. Het is mijn moedertaal. De taal van mijn thuis. Het is de taal die ik spreek in het dagelijks leven, met mijn buren, ouders, met Dochter. Niet met Man, want dat is 'ne Hollander. Van deze taal, gezongen door Gé, krijg ik tranen in mijn ogen. Het is mijn ziel. Intro overslaan mag, liedje (pracht! Pracht!) begint rond 1.20.)

Een pareltje op de buis, tussen zwijnerij als ijsdansen en Amerikaanse meuk: de Mike en Thomasshow. Totaal absurd, want hee, daar hou ik van, met koddige Mike Boddé en uitgestreken Thomas van Luijn. Geïmproviseerd aandoende liedjes, mix van stand-up en woordspeelcabaret, duurt altijd te kort. Tatatatatatatatatata taaataaataaataaataaa!

Ik ben een monarchist. Ik ben gek op ons koningshuis. Het koningshuis is deel van onze cultuur, traditie, ons als Nederlands volk. Ik zie er het nut van in; Beatrix krijgt ondertafels meer voor elkaar over de grens dan de beste onderhandelaar. Het koningshuis smeedt ons als volkje op perfect geregisseerde momenten meer aan elkaar dan we vermoeden. Met Maxima als ster. Bij de traan moet ik altijd huilen. U weet wel, de traan. Helaas alleen maar het fragment met regieaanwijzingen gevonden.

De ontdekking van de hemel is het beste boek dat ooit in de Nederlandse taal is geschreven. Het boek heeft als onderzoeksobject gediend voor mijn scriptie (heel ingewikkeld, iets met een intertekstueel systeem) en ik heb het 901 pagina's tellende meesterwerk inmiddels zo'n keer of vijftien gelezen. Iedere keer als ik het lees, ontdek ik weer nieuwe elementen. Ik lees hem momenteel ongeveer één keer per jaar. De verfilming vond ik briljant, maar ik kon er helaas geen fragment uit vinden. Ach, ik zou zeggen: leest u het boek zelf. Maar hee, dat heeft u vast al gedaan. En anders moet u zich schamen.

12 06 07 | # | 13:51 | Nietlief_Collectief | tien reacties




Kaat als Zomergast

Mijn ultieme kinderprogramma was De Film van Ome Willem. Oh wat vond en vind ik die Ome Willem toch geweldig. Teun en August zag ik als een soort van vrienden. Gierend van het lachen zat ik op het tapijt voor de tv mee te gillen en zingen.
Mijn kleuterdroom kwam dan ook uit toen we met 'De Gonzende Korf', mijn kleuterschool, naar de opnames gingen. Dat leverde bovendien een van de eerste oh-wat-is-het-toch-een-grappig-meisje-verhalen op. Ik wilde namelijk dolgraag met de Plasgeitebreier mee want waarschijnlijk had ik wel door dat je dan op tv kwam. Maar elke keer moest ik helemaal niet. Toen ik echt moest, mocht ik niet meer mee met de Plasgeitebreier dus uiteindelijk heb ik door het beeld maar een sprintje naar de wc getrokken.

Pyjama en slofpantoffels aan, haren nog nat van het bad, hapjes op de salontafel en een groot glas Roosvicee. Met de hele familie naar de Sterrenshow of later de Willem Ruis show kijken, dat was een soort geluksgevoel. Zo knus, zo gezellig en wat was die Willem Ruis toch ontzettend leuk. En al die bekende gasten die altijd langs kwamen. Leuk, leuk, leuk. Zo leuk dat ik er helemaal voor op mocht blijven.
In mijn herinnering was Willem Ruis ook nog de eerste bekende Nederlander die overleed. Tenminste, de eerste van wiens dood ik diep onder de indruk was. Willem Ruis als tweede fragment moest gewoon in mijn Zomergasten.

En toen werd het moeilijk. Zo moeilijk dat ik even heb lopen zeuren over meer stukjes. Maar dat zou echt te veel worden. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het door Nederland gewonnen WK van '88. Nog steeds denk ik bij een voetbalteam aan Van Basten, Rijkaard, Gullit, de broers Koeman, van Tiggelen, Wouters, Vanenburg en ga zo maar door. Zij waren voor mij het voorbeeld van voetbal met natuurlijk de enige echte trainer Rinus Michels, de Generaal voorop.
Zelden heb ik voetbal zo ultiem beleefd en ben ik zo trots op Nederland en het feit dat ik zelf een Nederlander ben, geweest. Nog steeds krijg ik kippenvel van de beelden. 'Nederland oh Nederland, jij bent een kampioeoeoeeoeon, wij houden van Oranje om zijn daden en zijn doen' is mijn derde fragment.

"Waar was jij toen dat gebeurde", is een vraag die vaak gesteld wordt naar aanleiding van de dood van iemand of een ramp. 11 september 2001 kan ik me nog in zijn geheel voor de geest halen. Hoe we op het kantoor van de directeur verslagen naar de tv zaten te staren en we daarna gewoon weer aan het werk moesten. Juist door 11 september, want ik werkte toen bij een televisie-exploitant en er moest ontzettend veel gebeuren. Tussendoor keken we naar CNN, naar de meest vreselijke beelden.
Toen ik 's avonds voor de tv zat, drong het pas echt goed tot me door. Wat voor een ramp zich had afgespeeld. Was WO III begonnen? Was mijn familie in Amerika in gevaar?
11 september was misschien wel het meest indrukwekkende wat ik ooit heb gezien en is dan ook mijn vierde fragment.

De mooiste film die ik ooit gezien heb is Cinema Paradiso. Een film over een klein jongetje op een Italiaans eiland die zo van films houdt dat hij bevriend raakt met een oude man die films draait in het kleine dorpsbioscoopje. De beelden zijn fantastisch, de acteurs geweldig en het verhaal ijzersterk. Alles wat een goed verhaal goed maakt, zit in deze film. Maar het mooist is de muziek. De muziek maakt de film helemaal af. De muziek is dan ook gecomponeerd door de meester himself, Ennio Morricone. Ik heb de film al tien keer gezien, maar nog steeds raak ik ontroerd. De mooiste film ooit gemaakt en een absolute 'must see'.

11 06 07 | # | 23:32 | Nietlief_Collectief | vijf reacties




Polle als Zomergast

Ik bijt het spits af in de zomergastenreeks. We hebben afgesproken maximaal vijf fragmenten uit te kiezen. Geen gemakkelijke opgave, toch een poging. Zet de olijven, het stokbrood en de pesto op tafel. Ontkurk de wijn. Kijk en geniet mee.

Het eerste fragment is een Bert en Erniefilmpje. Ik ben fan. Vanwege de karakters, de dialogen en de stemmen ingesproken door Wim T. Schippers en Paul Haenen. Bert en Ernie hebben humor. Vaak kijk ik speciaal voor hen naar Sesamstraat en, een openhartige en o zo gedurfde bekentenis, ik heb alle Bert en Ernie-cd’s. Het fragment dat ik wil laten zien is een bedscene. De Bert en Ernie bedscenes behoren tot mijn favorieten. Twee vriendjes die hun liefde voor elkaar vieren. Een soort Brokeback Mountain, maar dan wel leuk.

Als tweede fragment wil ik iets laten zien uit Creatief met Kurk. Eigenlijk was ik op zoek naar het oneindig grappige Vinger aan de Polsachtigefilmpje over een haartransplantatie. Op YouTube was dit echter niet te vinden. Dit fragment over Pierrot Pervers is een goede vervanger. Het gebeurt niet vaak dat ik hardop moet lachen om tv-fragmenten, maar Arjan Ederveen en Tosca Niterink zijn er regelmatig in geslaagd dat toch te laten gebeuren. Vanwege het absurdisme, de timing en de setting: De passie van Corrie.

Het derde fragment: Twin Peaks. Surrealistisch, spannend, donker. Naar mijn mening een van de beste series ooit gemaakt. Zelfs op repeat gaat het me niet vervelen: leve de dvdbox. Als ik zou kunnen schrijven zoals Twin Peaks er uit ziet, dan heb ik bereikt wat ik zou willen bereiken op schrijfgebied.

Het vierde fragment: U2 op Live Aid uit 1985. Was ik op de foto van onze vorige logreeks nog twaalf, toen Live Aid plaatsvond was ik dertien. De krullen waren vervangen door een opgeschoren en overmatig getoupeerd kapsel. De frisse witte kleding, door standaard zwart. Idem gekleurde zwaar aangezette mascara en dikke oogpotloodstrepen bepaalden mijn uitstraling. U2 is lang mijn favoriete band geweest. Vaak heb ik ze live mogen zien spelen. De truc met het intieme dansje heb ik vaak in de herhaling gezien en is niet zo spontaan als de eerste indruk doet vermoeden. Schijnbare spontane intimiteit in een vol stadion. En dat jaar in, jaar uit. Ik laat me graag misleiden.

Het vijfde fragment. De slotfilm voor het naar bed gaan. Ik heb gekozen voor “In America� van regisseur Jim Sheridan. Waarom? Omdat er geen acteur in de film zit die verkeerd gecast is. Omdat ik eigenlijk helemaal niet zo dol ben op kinderacteurs- en actrices, maar deze twee meisjes onovertroffen zijn. Omdat de soundtrack zo goed is. Omdat de film me, hoe vaak ik ‘m ook kijk, dikke tranen blijft opleveren. Ontroering is een mooie emotie. Ook, of misschien wel juist, voor het slapen gaan.

10 06 07 | # | 20:16 | Nietlief_Collectief | zeven reacties




Zomergasten

Niet-liefjes,

De afgelopen dagen is het weer behoorlijk warm geweest en als dit zo doorgaat, belooft het een behoorlijk hete zomer te worden.

Ik vind het best. Ik houd van de zomer, ik houd van zomerkleren, ik houd van zwoele avonden op een terras met veel wijn en op het strand liggen met veel fijne vrienden om me heen.

Ik houd alleen niet van televisie in de zomer. Behalve dat het vaak te warm is om binnen te zitten, is er ook nog eens helemaal niets op televisie.

Ik kijk haast geen tv, maar als ik wil kijken dan wil ook dat er ‘wat’ op is, waar ik interesse in heb.
Er is maar een uitzondering in de zomer. Een programma waar ik voor thuis wil blijven. En dat is, jullie voelen hem vast al aankomen door de titel van dit logje, Zomergasten!

Aangezien wij zelf ook ooit een uitzending Zomergasten gaan vullen met het NietLiefCollectief, leek het me zo leuk al een voorproefje te doen.
Wat zijn jullie favoriete televisiefragmenten? Plus waarom zijn het jullie favoriete fragmenten? Zomergasten sluit altijd af met een film, dus doe die er ook maar bij.

Ik ben heel benieuwd  naar jullie keuzes. Misschien is er wel overlap? Misschien ook niet?

En de lezers mogen ook meedoen. Hoe meer fragmenten hoe meer vreugd.

Liefs,
Kaat

| # | 12:14 | Nietlief_Collectief | vier reacties




LUNA IS OOK 12 GEWEEST

Ik weet niet waar ik van droomde toen ik 12 was. Ik weet alleen dat ik heel erg ongelukkig was. Ik weet dat ik elke dag huilend thuis kwam. Omdat ik met mezelf in de knoop zat. Omdat ik gewoon misschien wel de hele wereld en alles bij elkaar niet begreep. Omdat ik de middelbare school waar ik op zat helemaal niet leuk vond. Omdat ik mijn klasgenootjes niet leuk vond. Ik weet niet wat ik wél wilde, maar dit, zoals het nu was, nee, dat wilde ik niet. Ik zat op een grote scholengemeenschap en ik had het advies gekregen van mijn mentor om na het eerste schooljaar naar het gymnasium te gaan. En al was ik daar heel trots op, ik was op. Ik was moe. Ik moest zoveel huilen. Misschien kon ik de druk niet aan. Misschien had ik last van m’n hormonen. Ik was net voor het eerst ongesteld geworden en was dat, waarschijnlijk door alle stress, dan ook maar meteen 2 keer per maand. Ik zie mezelf nog zitten. Alleen aan de salontafel in de woonkamer en kijkend naar een Duitse zender met allemaal sfeerbeelden van mooie plekken in de wereld. Dit alles vergezeld van een new-age-muziekje. En maar huilen. En maar huilen. Tot m’n moeder thuiskwam. Om dan nog meer te huilen.

Mijn mentor zei: “Dat meisje moet naar een psycholoog.�

Mijn ouders zeiden: “Dit meisje gaat naar een andere school.�

Mijn ouders schreven me in bij de katholieke MAVO in Tiel.

En daar ben ik ze nu nog dankbaar voor. Want al duurde het iets langer om dat te bereiken wat ik wilde. Het is wel gelukt.

Deze foto is genomen terwijl ik nog op die grote scholengemeenschap zat.

En lachen terwijl ik er geen fuck van meen, dat kan ik nu nog steeds verdomde goed.

08 06 07 | # | 09:13 | Nietlief_Collectief | negen reacties




Bat Mitswah

Op twaalfjarige leeftijd worden in het jodendom meisjes bat mitswah. Dat wil zeggen dat ze voor de joodse wet dan vrouw worden. Deze foto is dan ook gemaakt tijdens mijn bat mitswah. Een van de belangrijkste gebeurtenissen in mijn leven. Mijn Nederlandse opa is de man met de heuse Lee Towersbril.

Normalitair lezen alleen jongetjes van dertien tijdens hun bar mitswah uit de torah voor, maar omdat wij liberaal zijn, mocht ik ook. Inclusief ongebruikelijke roze tailliet (gebedsmantel) die ik van mijn Perzische opa had gekregen, die het eigenlijk niet goed vond dat vrouwen zoiets deden, maar me wel wilde steunen.

Dat vrouwen op hun twaalfde al volwassen zijn en mogen huwen, die wet stamt natuurlijk van duizenden jaren geleden. Want al vond ik het erg leuk om op mijn twaalfde verjaardag iedereen te vertellen dat ik nu een vrouw was, besefte ik maar al te goed dat ik gewoon nog een meisje was.

Ik zat al op de middelbare school en zou dat jaar al naar de tweede gaan, maar stiekem speelde ik thuis nog met poppen en luisterde ik naar Kinderen voor Kinderen. Terwijl ik me op school heel stoer voor deed.
Mijn moeder kocht mijn kleren nog en ik liep dan ook vaak in Oilily-outfits en Snoopy truien. Pasteltinten waren het helemaal en ik volgde mijn moeder maar. Ik wist niet beter.

Ik was twaalf en nog een kind. Mijn lippen waren nog niet gekust en ik was ook nog niet lid van, hoe we dat toen noemden, het rode kruis.
Nog geen idee had ik dat ik ooit mijn eigen keuzes zou moeten maken en dat mijn ouders daar dan misschien niet achter zouden staan.

Het enige dat ik wilde was leuk gevonden worden en actrice, schrijfster of jockey. Maar dat laatste was eigenlijk alleen omdat iedereen dat tegen me zei op de manege. Dat ik een goede jockey zou kunnen worden. Een actrice ben ik nog steeds en schrijven dat doe ik dagelijks. Wat dat betreft is er best wat van mijn dromen terecht gekomen.

Mijn twaalfde levensjaar was een roerig jaar. In de eerste redde ik me nog prima, maar in de tweede zou alles veranderen.
De zittenblijvers vonden het maar niks zo’n twaalfjarig, klein bijdehandje in de klas en ik werd dan ook flink gepest met mijn Snoopy truien waar ik eerst zo blij mee was geweest.

Dat jaar begon ik te beseffen dat het leven minder makkelijk zou worden dan ik in eerste instantie gedacht had.
Ik wilde kleedgeld, make-up, voor het eerst zoenen en ongesteld worden.

Op mijn twaalfde verloor ik een klein beetje kind en werd ik een ietsiepietsie volwassen.
Maar een vrouw dat zou ik nog niet worden. Eerlijk gezegd; ik ben het nog steeds niet en ik ben benieuwd wanneer ik voor het eerst zal beseffen dat ik geen meisje meer ben.

Geschreven door: Kaat

06 06 07 | # | 22:58 | Nietlief_Collectief | zeven reacties




Het was lachen met mij tussen het dansen door

Deze verdwaalde foto is genomen in Frankrijk in de zomer van 1984. Veel foto’s van een twaalfjarige Polle zijn er niet. Op mijn twaalfde kreeg ik een buitenboordbeugel, en ik weigerde gebeugeld op de foto te gaan. Vandaar.

Twaalf jaar zijn was gelukkig. De lach op de foto is gemeend, hoewel ik niet van op vakantie gaan hield. Mijn leven thuis, in Amsterdam, was zoveel leuker dan het op vakantie ooit kon zijn. Vertrouwde dingen (lees: een vriendje of een vriendinnetje) om me heen vond ik fijn. Vakantie voelde minder veilig. Tegenwoordig vind ik reizen leuk, maar dat is mede omdat ik nu het vertrouwde (lees: een vriendje of een vriendinnetje) meeneem, waardoor onveilig opeens avontuur wordt.

Twaalf jaar zijn was oneindig de slappe lach hebben. Mijn twaalfjarige grappen waren hilarisch, althans dat vond ik vooral zelf. Kauwgom met pepervulling, fopdrollen en nies- en jeukpoeder beschouwde ik als de meest geweldige uitvindingen ooit. Mijn act als 12-jarige telefoonterroriste is berucht en eerder hier beschreven, mijn grote tekeningen met daarop de tekst “prettige kerstdagen� plaatselijk wereldberoemd. Met zelfgemaakte kerstwens in de aanslag zat ik op de bank die in de erker van mijn ouderlijk huis stond, en klopte ik op het raam wanneer er mensen op straat langs liepen. Als ik de aandacht had liet ik ze mijn welgemeende oprechte kerstgroet zien. Het was hartje zomer. Die grote carriere in de entertainmentbusiness is nooit van de grond gekomen.

Twaalf jaar zijn was uren achterelkaar dansen. In mijn meisjeskamer Dolly Dotste ik op het enige vrije stukje vierkante meter vloerbedekking tussen bed en bureau. Nog altijd ben ik gespecialiseerd minipodiachoreografieën.

Twaalf jaar zijn was niet bezig zijn met de toekomst. Vastomlijnde ideeën over wat ik wilde worden als ik later groot zou zijn, had ik niet. Kijkend naar de foto van mezelf als twaalfjarige bedenk ik dat 1984 nog helemaal niet zo lang geleden voelt als het er uitziet. Soms vergeet ik dat later allang begonnen is.

Geschreven door: Polle

*******

Het NietLiefCollectief breidt uit! Als laatste van deze cyclus voegt een gevierd logqueen zich toe als vaste gastlogger. Eind deze week showtime met foto.

*******

05 06 07 | # | 20:41 | Nietlief_Collectief | tien reacties




Zelfgenaaide jurken
Op deze foto ben ik denk ik een jaar of twaalf. Jaartje jonger kan ook. Mijn haren in een paardenstaart, volgens mij ben ik nog nooit bij een kapper geweest. Ik heb dan ook erg lang haar. Dat vindt mijn moeder mooi. Mijn zusje heeft hetzelfde kapsel, alleen heeft ze een pony. Maar dat is omdat ze vier jaar jonger is. Beiden dragen we door mijn moeder genaaide kleding. Schattige jurkjes en lieve bloesjes.

Ik kijk niet zo vrolijk op de foto. Ik kon geen foto vinden van mezelf op die leeftijd, waar ik lachend op sta. Piekerend of ik als twaalfjarige gelukkig was, kwam ik erachter dat ik me bar weinig van die periode kan herinneren.
Wat ik me wel herinner is dat ik in de laatste klas van de basisschool zit. Een klein basisschooltje, louter katholieke kindjes in een katholiek dorpje, iedere week nog les van meneer pastoor. Ik heb een hecht vriendinnenclubje en ben een beetje verliefd op de jongen uit de parallelklas maar dat mag niemand weten. Ik ga iedere week braaf naar balletles in de stad en thuis speel ik nog met barbies en babypoppen en bouw tenten in de tuin. Mijn vader maakt zich daar een beetje zorgen over.

Toen ik twaalf was wist ik niet wat ik wilde worden. Ik was een beetje bang dat ik net als mijn halve familie in het onderwijs terecht zou komen. Het feit dat ik altijd schooltje speelde met mijn zusje werd met goedkeuring bekeken. Toch verzette iets in me zich daar toen al tegen. Ik droomde van een vrij leven. Ik wilde tekenen en schilderen en toneelspelen me vooral niks van wie dan ook aantrekken. Dat dat moeilijker is dan ik dacht, daar kwam ik veel later pas achter. Geschreven door: Bl-oxx

04 06 07 | # | 14:49 | Nietlief_Collectief | negen reacties