Twaalf

Het is twee-en-twintig jaar geleden dat ik twaalf was. Dat vind ik zelf behoorlijk oud klinken. Naarmate ik ouder word, lijkt de tijd ook sneller te gaan. Het meisje op de fiets, in een kolenmijn in Limburg, ben ik. Ik herinner me een vakantiehuisje aldaar en een buik vol Tjoklatrepen met advocaatvulling, die mijn vader in het land aan de man moest brengen als nieuw produkt. Mijn broertje en ik mochten altijd al het snoep testen dat nieuw was en door mijn vader in winkels in Nederland verspreid moest worden. Dat vonden wij helemaal niet erg. Zo hebben wij voor u Hubba Bubba kauwgum, Pasta Choca Beregoed en Ferrero Rocher getest. Dat u het even weet. Het meisje op de foto ben ik allang niet meer. Het blonde haar werd na een jaar hormonen tegen de groei slikken donkerder en ging krullen. Inmiddels heeft het alle kleuren van de regenboog gehad en is het een soort afro als ik er geen vet in smeer. Oh, en als ik het niet verf is het aardig grijs. De lange benen zijn nog langer geworden en de schoenen zijn zo retro, dat ze inmiddels weer hip zijn. Dat woord kende ik overigens niet toen ik twaalf was: hip. Bovendien kocht ik nog kleding met mijn moeder, die gelukkig een goede smaak had. Kledinggeld kwam pas later.

Wat me opvalt is dat ik nog echt een kind was. Nu zie ik twaalfjarige meisjes rondlopen die je zo drie jaar ouder zou inschatten. Kind-zijn duurt steeds korter. Ik ben toch wel blij dat ik het vrij lang heb mogen zijn, al dacht ik er toen anders over. Ik wilde wel graag ouder zijn, zodat ik meer vrijheden zou hebben, en ik wilde archeoloog of schrijver worden- dat laatste wil ik nog steeds.

Laatbloeiers hebben alle tijd van de wereld, zal ik maar zeggen. Er wordt aan gewerkt.

Hoe waren jullie als twaalfjarigen, nietliefjes? Waar droomden jullie van? En in hoeverre lijk je nog op dat meisje van toen?

Liefs van Webble

31 05 07 | # | 20:43 | Nietlief_Collectief | negen reacties




"Grote-maar-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver"

Geschreven door: Kaat

Ik mis trouwens de "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver", schreef jack of hearts in onze reactiebox.
Deze logger kan natuurlijk niet ontbreken tussen de bizarre bewoners van logland, al valt deze weblogger vaak ook weer onder bepaalde onderstaande categorieën.

De "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" is namelijk ook een inlikker. Maar dan vooral bij de ‘echte’ bekendheden op Internet. Hij of zij reageert bijvoorbeeld dagelijks bij Kluun en bestookt Hanneke Groenteman met mailtjes. Bij Kluun kan hij of zij helaas geen link achterlaten, daarom wordt haar of zijn link in de reactiebox voluit geschreven. Je zou maar wat lezers mislopen?

De "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" schrijft vaak in de hij of zij-vorm. Zo weet niemand of de logjes echt zijn meegemaakt of dat het fictie is. Relaties met de zogenaamde BN’ers worden besproken, van Henk Westbroek tot de zanger van Rowwen Hèze.
En daar komt dan ook meteen het grootste mankement van de "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" aan de orde, hij of zij maakt niet genoeg mee om over te schrijven en verzint daarom maar wat. Onder het mom dat haar of zijn schrijfsels literatuur zijn, mag immers alles. Toch blijft hij of zij haar of zijn log een lijflog noemen. Al is de helft gewoon verzonnen.
Ook noemt de "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" zijn of haar logjes graag proza of poëzie Helaas is de schrijver zelf de enige die dat zo ziet.

De "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" is dan ook de enige die gelooft dat hij of zij ooit een boek gaat uitbrengen. Hij of zij noemt zich een schrijver zonder boek. Dat iedereen, behalve schrijvers die echt een boek hebben uitgebracht, eigenlijk schrijvers zonder boek zijn, daar staat hij of zij nooit bij stil. En zo post hij of zij vijf logjes per dag waar nauwelijks op gereageerd wordt omdat het echt niet boeiend is aangezien de "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" niet met haar of zijn hart of ziel schrijft, maar met zijn of haar duim waar bijna alles wordt uitgezogen.

De "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" is ook een  "Ja!dathebikookmeegemaakt-logger". Alles heeft hij of zij al meegemaakt. Daar refereert hij of zij dan ook graag naar in de reacties bij anderen.

Ook is hij of zij naarstig op zoek naar vriendjes op het Internet. Hij of zij wil het liefst voor vijf sites tegelijk schrijven. Zo wordt de kans op ‘ontdekking’ natuurlijk alleen maar groter en hij of zij moet zijn creatieve ei toch kwijt?  De "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" zal helaas snel door de mand vallen bij haar of zijn Internetvriendjes. Hij of zij is namelijk helemaal geen leuk gezelschap. Het meest interessante onderwerp wat hij of zij kan bespreken is zichzelf. De rest interesseert hem of haar eigenlijk niet. Internetvrienden zijn slechts opstapjes om zijn of haar doel te bereiken.

De hele dag is hij of zij met zijn of haar log bezig. ‘Wat kan ik nu weer eens schrijven’, is een vraag die hem of haar continu bezig houdt.

En daarom worden de lezers van zo’n log getrakteerd op logjes zonder verband, lijn, clou of inhoud over ontmoetingen op het perron, in de rij bij de supermarkt, in de snackbar en op de Martinitoren. Dat deze ontmoetingen vaak nooit hebben plaatsgevonden dat weet iedereen, behalve de schrijver zelf want die raakt steeds verder de weg kwijt.

De "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" is namelijk eigenlijk een beetje zielig.
Dit soort loggers zullen uiteindelijk volkomen gedesillusioneerd worden door de constante afwijzingen van uitgeverijen dat ze volkomen de weg kwijt raken. Ze zullen verward door de stad lopen en je zal ze horen roepen: “Hij/zij is een groot schrijver. Hij/zij gaat een boek uitgeven. Ooit. Echt.�

En eigenlijk moet de "Grote-maar-helaas-tot-nu-toe-nooit-op-waarde-geschatte-schrijver" heel blij zijn dat hij of zij nooit een boek gaat uitgeven. Want dat boek zou zo saai zijn dat niemand het ooit uitleest. Want een beetje fantasie is nooit weg, maar die fantasie moet dan wel uit je hart komen en niet uit je duim.

28 05 07 | # | 19:29 | Nietlief_Collectief | acht reacties




De Encyclopedie van de Logger E-K

Geschreven door: Polle

De Emo-logger. Drama en tranenzeeën worden door deze logger niet geschuwd. De mislukte relaties, de eenzaamheid, de sterfgevallen, de trauma’s en ander diepgelegen verdriet, alles dat maar garant staat voor het kleinste brokje in de keel wordt het wereldwijdeweb opgenarigheid. (Er komen opeens een hand en een boezem overvliegen. Het boezem komt me vaag bekend voor. Flashy letters met de opdracht “steek in� flikkeren er als een reclamevliegtuigstaart achteraan).

De Filatelist. Gek van postzegels verzamelen en het daarover schrijven. Wat er verder in de wereld gebeurt doet er niet toe. De Filatelist staat symbool voor alle loggers die keer op keer de oneindige dieptes opzoeken van een specifiek onderwerp. Zoals daar zijn “De Glasblazende Geluksvogellog� (alles over het glasblazen van dierfiguren)�, “De Pocherige Paprikalog� (recepten en belevenissen in geel, rood en groen) en “Het Broeierige Barkrukomniversum� (het wel en wee van een enthousiaste barkrukverzamelaar).

De Geile logger. Etaleer uw seksuele voorkeuren en afwijkingen en u heeft een gegarandeerde lezersgroep. Sex sells, porn pleases. Vaak goedkoop, zelden lekker. De log van de Geile Logger laat zich kenmerken door het gebrek aan daadwerkelijk prikkelende teksten en de overvloedige aanwezigheid van lustdodend beeldmateriaal.

De “Help Ik Zoek Een Partner-logger. Logland als relatieplaneet, het geschrevene als contactadvertentie. De ware “Help Ik Zoek Een Partner-Logger� heft de betreffende weblog op nadat het grote liefdesgeluk is gevonden, om na een aantal maanden een logrentree te maken onder de titel “De dag dat hij zei: Je leest toch fijner dan je er uit ziet�.

De Inlikker. Zie voor uitgebreide info hier.

De Ja!dathebikookmeegemaakt-logger. Wat je ook schrijft, deze logger laat in de reactiebox weten dit ook meegemaakt te hebben. Mount Everest beklommen. Cyberseks met Adriaan van Bassie. Gekampeerd op een onbewoond eiland. Fietsen op een eenwieler in het Donkere Dingenbos. Bloemschikken met Marilyn Manson. Een lift krijgen van een paars ruimtewezen op de Melkweg. Zwemmen met een dino-zwemband om in de Poel des Verderf. “Ja, dat heb ik ook meegemaakt! Hihi. Kusjes!�.

De Kind-o-kind-wathebikeenmooileukbijzonderkindlogger. Kind kan ook poes of hond zijn. Wordt louter gelezen door andere kind- en/of huisdierbezitters. Vertoont opvallend veel overeenkomsten met de geile logger. Ook bij de kindlogger een overvloed aan slechte teksten en dito beeldmateriaal. Je zult maar ergens vol van zijn.

26 05 07 | # | 18:53 | Nietlief_Collectief | 28 reacties




Encyclopedie van de logger van A-D

De Aanmoediger: is er als de kippen bij om je te ondersteunen en te bemoedigen. Geniet het meest van je zak-in-as-stukjes. Schrijft dan ellenlange oppep-verhalen in de commentbox. Laat zijn levenswijsheden op je los, raad je klankschalen-therapie aan en nodigt je uiteindelijk bij hem/haar thuis uit om zijn/haar eigen droevige levensverhaal aan je te vertellen, onder het genot van een kopje eikeltjeskoffie. Want de Aanmoediger is natuurlijk niet voor niets zo wijs geworden, daar is een scala aan drama in het huidige leven en in vorige levens aan vooraf gegaan.

De Borderline-logger: vindt niets leuker dan rellen. Gooit graag een controversieel onderwerp op zijn/haar blog om vervolgens aangebrand op kritiek te reageren. Deinst er niet voor terug een al jaren dood familielid op te voeren in een logje als zijnde net overleden, of een gewonde partner, zodat er een grote oogst aan meelevende reacties in de commentbox komt te staan. Kan niet zonder aandacht, doet daar alles voor en stopt stampvoetend met loggen als de reacties te kritisch worden of eenvoudigweg niet groot genoeg in aantal zijn. Begint vanwege aandachtverslaving daarna weer net zo hard een nieuw weblog en dan begint de hele cyclus opnieuw. Heeft onder de reageerders veel Aanmoedigers, die smullen van zoveel psychiatrische pathologie.

De Criticus: leest je logjes kritisch, als een uitgever die een manuscript leest. Haalt er geduldig taal- en stijlfouten voor je uit. Schroomt niet om je stijl te bekritiseren of vast te stellen dat je vandaag je dag niet hebt. Tikt je via de mail ongeduldig op je vingers als je een paar dagen niet geschreven hebt. Ziet je echt als een schrijver en zichzelf als een recensent, die je door zijn/haar kritiek vooruit helpt in het verbeteren van je talent. Gaat mogelijkerwijs een percentage vragen als je eerste boek uitkomt.

De Domme Lieverd: reageert altijd positief en sluit af met kusjes en heel veel uitroeptekens. Zet zijn/haar eigen www altijd achter de naam omdat een commentbox zo moeilijk in te vullen is. Logt zelf graag over dieren, winkelen en baby's. Maakt onnoemelijk veel spelfouten en vraagt veelvuldig in reacties om ook op zijn/haar weblog te komen kijken. Haakt uiteindelijk af vanwege het uitblijven daarvan. Wordt door sommige webloggers als spam gezien in plaats van reageerder.

Groet, Webble

25 05 07 | # | 11:27 | Nietlief_Collectief | twaalf reacties




De Inlikker

Onderwerp: de bizarre bewoners van Logland
Geschreven door: Bl-oxx

Kennen jullie De Inlikker?
Nee?
Echt niet?
Dan zal ik eens even iets over hem gaan vertellen.

De Inlikker is de tegenhanger van de Lurker. Waar de Lurker stilzwijgend meegeniet van je logverhalen zonder te reageren, daar heeft De Inlikker zich louter tot doel gesteld om zoveel mogelijk hysterische reacties over internet te verspreiden. Lezen doet hij amper, reageren is zijn goal.
Kent u die keffende teckeltjes die bij elk boompje een piesje doen? Juist, keffende teckeltjes zijn ook een soort Inlikkers. Persoonlijk zou ik keffende teckeltjes graag een rotschop verkopen, maar hee, het gaat hier vandaag eens niet over mij.

In de psychologie heeft men het fenomeen Inlikker vanuit verschillende invalshoeken proberen te duiden. Wat vast staat is dat De Inlikker altijd werkt vanuit een eigen territorium. Zijn weblog of site is zijn uitvalsbasis. Het vermoeden bestaat dat De Inlikker vaak wat ontevreden is over zijn bezoekersaantallen. Een milde vorm van overschatting van eigen kunnen moet welhaast aangenomen worden. De Inlikker wil bezoekers naar zijn site trekken. Het ligt vaak aan het IQ hoe De Inlikker te werk gaat. Inlikkers met een IQ van 90 tot 100 maken graag een vooropgezet plan. Ze onderzoeken de markt op statistische gegevens en laten vervolgens bij de hoogst genoteerde loggers op stalkerachtige wijze reacties achter. De reacties kenmerken zich door ontbreken van inhoud en hebben vaak een overdreven complimenteus karakter. De aanname lijkt gerechtvaardigd dat zij dit enkel doen om de hoge bezoekersaantallen naar hun eigen site te laten doorstromen. Inlikkers met een IQ van onder de 90 (Inlikkers hebben in onze testcases tot op heden nooit een IQ hoger dan 100 gehad, mocht u een uitzondering kennen op deze onderzoeksresultaten dan horen wij het graag) gaan over het algemeen wat meer random te werk. Ze laten gillerige berichtjes zonder inhoud achter bij wie ze maar over de virtuele vloer komen.

Verderop deze week leest u meer over een andere bizarre bewoner van Logland. Heeft u voor de tussentijd nog wat aanvullingen op mijn karakteromschrijving, gespecificeerde onderzoeksresultaten, kent u nog meer vreemde vogels in het wereldwijde web of bent u gewoon een Inlikker die me de kop wil komen afhakken, dan verneem ik het graag in de reactiedoos.

23 05 07 | # | 13:59 | Nietlief_Collectief | tien reacties




Dennis

Dennis. Waarom zou iemand zijn zoon Dennis willen noemen? Het fantasieloze karakter van de naam als symbool voor de mannelijke rolmodellen in de familie Polle.

Kop of munt? Het fluitsignaal klinkt. De wedstrijd is begonnen. Het eerste woordje dat ik kan zeggen: “bal�. Familietradities zet je voort. Erfelijk bepaald talent lijkt keuzevrijheid uit te sluiten. Een eigenzinnige en kritische houding wordt bestraft met een rode kaart.

Sporten maakt fit. Kijk naar de schreeuwende mensen die langs de zijlijn staan bij de gemiddelde F-pupillenwedstrijd. Gefrustreerde verhitte rode hoofden, toonbeelden van blakende gezondheid. Driftig kap, draai en schiet ik. Ik ben de kleinste van het elftal. De grotere tegenstanders schoppen me soms omver. Een pijnlijke schaafwond op mijn knie. Mijn moeder kust mijn tranen weg. Niet huilen. Watjes krijgen een penalty tegen.

In de rust vraag ik me af hoe het leven er uit zou zien als mijn identiteit niet bepaald zou zijn door mijn positie op het veld. Wie ben ik eigenlijk zonder de voetbalcarrière die me door de strot geduwd is? Ik weet het niet. Onzekerheid doet je op de reservebank belanden. Gevoeligheid is schadelijk voor de profcarrière. Ik hijs mijn kousen op. Eerst links, dan rechts. Altijd in die volgorde. Automatisme heeft het voordeel dat je niet na hoeft te denken. Ik loop het veld op. Tweede helft.

De tribune zit vol. Mijn eerste eredivisiewedstrijd. Tussen de spelersvrouwen zit mijn zwangere blonde vriendin. De trainer zegt dat een stabiel gezinsleven goed is voor de prestaties op het veld. Geen seks voor de wedstrijd. Praten doen zij en ik nooit. Natuurlijk gaat ze mee naar het buitenland als ik aangekocht word door een grote buitenlandse club. Haar moeder komt over voor de bevalling. Een zoon. De kraamhulp hijst hem in een Ajaxrompertje. Negentig minuten speeltijd zijn voorbij.

Er worden drie minuten blessuretijd bijgetrokken. Met verhit hoofd sta ik aan de zijlijn om Dennis junior aan te moedigen. Familietradities zet je voort. Automatisme heeft het voordeel dat je niet na hoeft te denken.

Liefs,

Polle

22 05 07 | # | 16:28 | Nietlief_Collectief | zes reacties




Michael

Lieve niet-liefjes,

Als ik een jongen was geweest dan had ik Michael geheten. En dan de Engelse versie, want ik ben natuurlijk niet in Nederland geboren. Heel onorigineel eigenlijk, want mijn neef heet ook al zo.

Als ik een jongen was geweest dan had ik dezelfde dingen gedaan in mijn jeugd als dat ik deed als meisje. Ik was namelijk een jongensmeisje, speelde met autootjes, klom in bomen en wilde nooit jurkjes aan.

Als ik een jongen was geweest dan had ik nooit uitgeblonken in paardrijden. Paardrijden was voor jongens namelijk niet erg cool. Wel had ik een succesvol springruiter of militaryruiter kunnen worden. Meisjes wordt namelijk toch vaak geadviseerd zich op dressuur te richten, maar daar vond ik geen reet aan. Beetje kunstjes doen in de bak, hou op zeg. Ik hield van de adrenaline tijdens het in galop op de volgende hindernis afdenderen. De jongens vonden het maar niets dat ik beter was in military. Military was toch een jongenssport.

Als ik een jongen was geweest dan waren mijn ouders waarschijnlijk wat minder beschermend geweest. Dan had ik niet op mijn zeventiende om half elf thuis hoeven komen. Op het tijdstip dat het uitgaan net tot leven kwam. En ik had ook gewoon mogen fietsen door het bos ’s avonds laat. Als jongen word je niet zo snel van je fiets getrokken door een aanrander.

Als ik een jongen was geweest dan hadden mijn ouders ongetwijfeld meer lopen zeuren over een Joodse partner. Met een niet-Joods meisje trouwen, dat zou niet kunnen, want dan zouden mijn kinderen niet meer Joods zijn. Bovendien zou ik dan meteen mijn lidmaatschap van de Hoge Priesterfamilie verliezen. Cohens mogen niet niet-joods trouwen.

Als jongen had ik ook niet op een begraafplaats mogen komen. Dat mogen Cohens namelijk ook niet. De mannelijke telgen moeten het leven doorvertellen en niet de dood.
Dan had ik die prachtige Joodse begraafplaats in Praag niet van dichtbij kunnen bewonderen.

Als ik een jongen was geweest dan had ik zeker weten een paar maanden geleden eerder een baan gehad. En vooral die baan waar ik vijf sollicitatierondes voor door moest. Uiteindelijk hoorde ik dat de baan naar de andere kandidaat, een jongen, was gegaan, wegens te weinig ambitie. Terwijl ik juist wel ambitieus ben en liever had gehoord dat ik de baan niet kreeg vanwege mogelijke rammelende eierstokken. Want dat was de eigenlijke reden. Maar als ze dat hadden toegegeven had ik ze een proces kunnen aandoen en tja dat wil je als bedrijf natuurlijk niet.

Als ik een jongen was geweest dan had het eigenlijk niet zo veel uitgemaakt of ik die baan kreeg of niet. Want als ik een jongen was geweest dan had ik gewoon de zaak overgenomen, zodat het familiebedrijf in handen van de familie zou blijven.

Als ik een jongen was geweest dan had ik niet gehoord: "33 en nog geen kinderen? Wil je niet of zo?"

Of: "Ik zou toch maar eens aan kinderen gaan beginnen hoor. Straks kun je niet meer".

Als ik een jongen was geweest dan was ik een hele kleine jongen geweest en was ik daar vast mee gepest. Als ik een jongen was geweest dan had ik Michael geheten. Ik ben blij dat ik een meisje ben.
 

Liefs,
Kaat

20 05 07 | # | 11:47 | Nietlief_Collectief | acht reacties




Martijn
Als ik een jongen was geweest dan had ik Martijn geheten, naar mijn bij mijn geboorte al overleden opa. Ik vind Martijn niet zo'n mooie naam. Bovendien zijn al er genoeg Martijnen op de wereld. Ik ben blij met mijn vrijwel unieke meisjesnaam. De domme gezichten die mensen kunnen trekken als ik me aan hen voorstel, neem ik voor lief.
Ik ben blij dat ik een vrouw ben.

Als ik een jongen was geweest, was ik van harte uitgenodigd om een mooie promotieplek te vervullen op de universiteit. Van de dertig studenten die zich ieder jaar inschrijven voor de studie Nederlands in Nijmegen, zijn er precies drie van het mannelijk geslacht. De mannen onder de Neerlandici zijn zeldzaam. Van meisjes die Nederlands gaan studeren wordt verwacht dat ze hun dagen gaan slijten als juf voor duffe gymnasiumleerlingen, zelfs als ze een negen voor hun scriptie behalen, van jongens wordt verwacht dat ze professor worden, of schrijver.
Als ik een jongen was geweest, kreeg ik een mooie promotieplek toebedeeld door de overwegend mannelijke faculteitsraad, en ik hoefde me daarbij geen zorgen te maken over rammelende eierstokken die mijn universitaire carrière in de weg zouden staan. Ik zou pas op late leeftijd een kind hebben gekregen of misschien wel nooit. Want ik was natuurlijk behoorlijk verstrooid.
Ik ben blij dat ik een vrouw ben.

Als ik een jongen was geweest, was ik ongetwijfeld toch op Man gevallen. Ik kan me namelijk geen liefdesleven zonder Man voorstellen. Dus dan was ik homo. Homo zijn lijkt me heel gezellig maar toch ook wel een toestand. Qua seks enzo.
Ik ben blij dat ik een vrouw ben.

Polle en Kaat, hoe was jullie leven als man verlopen? En zijn jullie blij met jullie vrouw-zijn?

Liefs,
Bl-oxx

18 05 07 | # | 09:44 | Nietlief_Collectief | vijf reacties




Als ik een jongen was geweest...

Dimitri heet ik, en ik ben geboren in de jaren zeventig. De jaren dat alles oranje was: mijn behang, mijn gordijntjes, de zon en mijn pullovers. Ik ben een lief jongetje, ik heb een zacht karakter zegt mijn moeder. Huilen doe ik snel, maar omdat ik heel lang ben word ik voor vol aangezien door mijn vriendjes. Bovendien kan ik leuke verhaaltjes schrijven vanaf het moment dat ik het alfabet heb geleerd. Ik mag vaak voorlezen van de juf en dat vervult mijn jongenshart met trots. Voetballen vind ik ook leuk en zwemmen doe ik in de sloot achter ons huis. Ik val wel heel vaak omdat ik x-benen heb. Soms huilt mijn moeder als ik weer met een kapotte broek thuiskom. Vooral als ze dan net achter de naaimachine een lapje op een andere kapotte broek van mij zit te stikken.

Omdat ik een jongen ben, word ik niet op zesjarige leeftijd de bosjes ingelokt door een enge man, die gelukkig niet veel doet dankzij een wereldwijs nichtje dat erbij is. En omdat ik een jongen ben die kan voetballen, word ik niet gepest. Als blijkt dat ik ontzettend lang ga worden op mijn twaalfde, schiet niemand in de stress en hoef ik ook geen groeiremmers te slikken. Een jongen mag twee meter lang worden, als meisje ben je dan eng en kun je later geen man krijgen. Verder heb ik een mooie speelgoedgarage en sla ik mijn buurmeisje gewoon in haar gezicht als blijkt dat ze een autootje van me gejat heeft. Een meisje doet dat niet, die moet lief zijn.

Ik ben Dimitri en ik ben zestien. Alle meisjes willen met me dansen omdat ik zo lang en breed ben. Ik ga al een tijdje uit in Amsterdam met een vriend uit de schoolkrantredactie. Amsterdam is geweldig en ik kan niet wachten tot ik er woon. Omdat ik een jongen ben zegt mijn moeder niet tegen me dat ze het zo erg vindt dat ik grote borsten heb. En omdat ik een jongen ben zegt een klasgenoot niet tegen me dat alles aan mij zo groot is. Groot is goed. Ik ben stoer.

Goed is dat, een jongen zijn. Ik hoef geen abortus op mijn twintigste, ik hoef geen morning-afterpil te slikken als het condoom is geknapt. Ik ga met heel veel meisjes naar bed en wordt niet eens hoer genoemd door mijn vrienden. Naast mijn studie blow ik veel en na een tijdje woon ik plotseling samen, gebeurd voordat ik er erg in had. Dat krijg je als je veel blowt. Mijn vriendin doet me ervan overtuigen dat ik mijn studie af moet maken en dat ik moet stoppen met drugs. Nadat ik mezelf gezien heb in een spiegel op het werk, stoned, besef ik dat ze gelijk heeft. Ik maak mijn studie af en solliciteer bij een startend internetbedrijfje. Het grote geld lonkt.

Ik ben Dimitri en ben vierendertig. Ik woon met vrouw en kind in een saaie buitenwijk. We verdienen genoeg geld om ons alles te kunnen veroorloven en dat doen we dus ook. We gaan op vakantie en drinken cocktails op hete stranden. We hebben plichtmatige sex in kraakheldere hotelbedden. Ons kind heet Rover en zit op een antroposofische peuterspeelzaal. Dat wil mijn vrouw, ik heb niks met de zonnegroet. Ik schrijf geen verhaaltjes meer en verlang nog weleens naar een broek met een lapje op de knie. Soms denk ik aan dat liedje van Doe Maar en vraag me af of dit alles is. Gelukkig is de zon nog steeds oranje.

Nietliefjes, laat jullie fantasie eens los op de vraag: hoe had mijn leven kunnen verlopen als ik als jongen was geboren?

Liefs, Webble

16 05 07 | # | 22:38 | Nietlief_Collectief | drie reacties




Ontlurkt uzelf
Dit is een oproep aan alle zwijgzame lezers.
Dus eigenlijk is dit een oproep aan alle onbekenden, aan mijn ouders, mijn ooms en tantes, oud-studenten, verre kennissen, nichten en neven, toekomstige werkgevers en ex-collega’s. Aan alle toevallige passanten en stille aanbidders, aan de verlegenen en de digibeten, aan iedereen die reageren maar stom vindt, aan iedereen die niet durft, iedereen die niks te zeggen heeft en iedereen die mij leest.
Maak u bekend. Vertel mij voor één keer dat u meeleest. Klik op het woordje ‘reacties’ onderaan dit stukje en zeg het:
‘Ik lees mee’. Liefst met (schuil)naam. Eventueel voorzien van hobby’s en andere geheimen.

Vandaag gaat namelijk de officiële Ontlurkingsweek van start. Op initiatief van Zezunja en Yuri Maanzand staat deze week in het teken van het uit de schulp lokken van stille meelezers, de zogenaamde lurkers. Voor meer uitleg over lurken, zie hier het stukje in Wikipedia over lurkers.
Weet u niet of u een lurker bent? Welnu, dat is gemakkelijk na te gaan. Leest u mijn weblog of andere weblogs zonder u ooit te mengen in de reacties? Vindt u reageren stom? Weet u niet eens hoe dat moet, reageren?
Grote kans dat u een lurker bent.
In dat geval: doe mee! Licht een tipje van de sluier op! Aaaaaaah?
Mijn dank is groot.

Aan andere webloggers: neem dit initiatief over. Doe mee aan de ontlurkingsweek. Jat de door Yuri vervaardigde banner, zet ‘m op uw website en roep uw lezers op tot zelfontmaskering. Give them hell!

15 05 07 | # | 09:59 | Nietlief_Collectief | 21 reacties




De vierkante millimeter

Stel je voor dat ik een balk op de muur zou tekenen. Een balk, tien centimeter hoog, een meter lang. Drie centimeter van de balk arceer ik. De overige zevenennegentig centimeter laat ik wit.

Achteraf bezien ging de operatie “borstkankererfelijksheidonderzoek Polle� niet over mijn gezondheid, maar over het willen beschermen van hen die me lief zijn. Als ik ziek zou worden en daardoor zou overlijden zouden ze verdrietig zijn. Dat wilde ik voorkomen.

“We screenen de mensen omdat het onderzoek erg belastend is. We willen zeker weten dat ze zich realiseren waar ze aan beginnen en dat ze het aankunnen.� Na het gesprek dat ik met haar had complimenteerde de psycholoog van het ziekenhuis me met mijn realistische en verstandige levensinstelling. Ze had me beter een Gouden Kalf kunnen geven.

Stel je de balk voor die ik op de muur tekende. In de balk verstop ik iets heel kleins. Iets met een afmeting van een vierkante millimeter. Je kunt het alleen zien, en dus vinden, als ik het verstop in het gearceerde deel van drie centimeter. Als ik het in de overige zevenennegentig centimeter verstop kun je zoeken tot in het oneindige, maar zul je het nooit vinden. De vierkante millimeter noemen we erfelijkheidsgen.

De uitslag zou onzeker zijn. Zevenennegentig centimeter is een zoveel groter gebied dan drie centimeter. Een te zwakke basis om toekomstige beslissingen op te baseren. De onderzoeken vorderden. Ik onderging ze zakelijk. Te zakelijk volgens sommige mensen. Dezelfde mensen die ik had willen beschermen. Ze voelden zich door mij niet betrokken bij wat er met, in en rondom mij gebeurde. Afstand houden maakte het onderzoek voor mij hanteerbaar. Afstand van mensen. Afstand van dingen. Afstand van plannen. Afstand van mezelf. Alles blokkeerde. Het onderzoek dat me leven moest opleveren, betekende uiteindelijk dat ik stopte met de dingen die ervoor zorgen dat ik me levend voel.

Stel je voor dat ik geen balk op de muur zou tekenen. Dat de muur helemaal wit zou blijven. Verwachtingsvol wachtend op een vrolijke tekst of een wild schilderij.

De dag dat ik besloot om te stoppen met het erfelijkheidsonderzoek is mijn bevrijdingsmoment. Een uitslag heb ik niet. Mijn toekomst is onzeker, maar wel open. Ik heb leven gewonnen, zelfs als ik uiteindelijk verlies.

Liefs, Polle

12 05 07 | # | 17:29 | Nietlief_Collectief | zeven reacties




Terugkomen
Ik was achttien en wilde weg. Weg uit het Zuiden, waar ik ben opgegroeid. Weg van routine, sleur en ouderlijk gezag. Maar ook: weg van ons kent ons, weg van waar de mensen veel praten maar weinig zeggen, weg van het zachte, zoetgevooisde, weg van de eeuwige gezelligheid zonder inhoud. Weg van niet zeggen wat je denkt.

Ik ging studeren en op kamers. Nooit eerder voelde ik me zo vrij. Mijn eigen keuze, mijn eigen boontjes, mijn eigen vrienden. Ik selecteerde mijn vrienden nauwkeurig. Recht voor zijn raap kwam mocht erbij, zachte besluiteloosheid klopte vergeefs aan mijn deur. Tien jaar lang. Tien jaar lang riep ik om het hardst dat ik nooit terug wilde naar mijn wortels. En toen kwam Dochter.

Met de komst van een kind, ga je terug in je Zelf. Ineens wordt helder wie je écht bent en wat jij belangrijk vindt. Voor jezelf maar ook voor je kind. Het drong tot me door dat ik heimwee had naar de gezelligheid, naar het land waar iedereen familie van elkaar wil zijn, naar de taal die verbondenheid biedt, naar weidse landschappen, feesten met tafels vol eten, waar gulheid en schouderkloppen heersen, waar de banden met mijn familie nog altijd op volle kracht en kalm op me lagen te wachten.

We wonen er nu bijna een jaar. Terug naar vroeger voor mij, op weg naar de toekomst voor Man. Het heden voor Dochter. Het voelt als een warm bad. En nooit eerder voelde ik me zo vrij.
Soms is niet het weggaan een bevrijding, maar juist het terugkomen.
En ligt ultieme vrijheid juist aan banden.

En, lieve lezers, wat is uw ervaring? Kan terugkomen net zo zeer een bevrijding zijn als weggaan?

Liefs,
Bl-oxx

10 05 07 | # | 09:47 | Nietlief_Collectief | negen reacties




In meerdere opzichten bevrijd

Mijn nationale bevrijdingsdag was de dag waarop ik op mezelf ging wonen. Achttien, klaar met vwo en op naar Amsterdam, de stad waar ik al een tijdje uitging. Samen met een vriendin wonen op een etage in de Jordaan, die we via-via konden onderhuren. Wat een feest! Niet dat ik het bij mijn ouders slecht had, integendeel. Maar ik wilde zo graag mijn eigen tijd kunnen indelen: eten wanneer ik wilde, 's nachts net zo lang lezen tot mijn ogen dichtvielen en nachtenlang achter elkaar stappen. Het kon allemaal, zonder mijn ouders ongerust te maken.

Dat je je meerdere malen bevrijd kunt voelen in je leven was iets dat ik later ontdekte. Het was ongelofelijk pijnlijk, raar en beschamend om te ontdekken dat ik, naast enorm verdrietig, ook een heel klein beetje opgelucht was nadat mijn vriend was overleden na drie jaar samenwonen. Want er waren, naast dingen waarvan ik niet kon geloven dat ze er nooit meer zouden zijn, ook dingen die ik niet miste. Zoals zijn gescheld tegen mij, zijn woede-aanvallen, zijn drugsgebruik, zijn afwezigheid en ontrouw. Dat die dingen er niet meer waren in mijn leven voelde als een bevrijding, maar dat paste niet in het rauwe verdriet dat ik tegelijkertijd voelde. Soms kan bevrijding ook verwarrend zijn.

Toen mijn kind geboren werd, voelde ik me bevrijd van mezelf. Ik was totaal overgeleverd aan natuurkrachten, die ik niet kon sturen. Mijn ego, mijn persoonlijkheid, mijn gevoelens moesten opzij voor dat kind dat zichzelf uit zijn benarde positie probeerde te bevrijden. Met alles wat ik had aan kracht hielp ik hem daarbij door te persen. Op het moment dat hij geboren werd, voelde ik letterlijk het leven uit me vloeien. Zijn leven, namelijk. En daar lag hij, op mijn buik. Ik herkende hem meteen- het was alsof hij er altijd al geweest was. Het begin van zijn leven betekende het einde van mijn navelstaarderij op het mijne. Een heerlijk gevoel.

Ik ben heel benieuwd, nietliefjes, naar jullie 'bevrijdingsdagen'. En ook naar die van de lezers..

Liefs van Esther

07 05 07 | # | 23:33 | Nietlief_Collectief | 17 reacties




Bevrijding

Lieve niet-liefjes,

Vandaag is het bevrijdingsdag. We vieren dat Nederland 62 jaar geleden werd bevrijd van de Duitsers. Fantastisch natuurlijk.
Maar in elk mensenleven vinden ook individuele onderdrukkingen plaats en soms wordt men van die onderdrukkingen bevrijd.

Ik kan me als de dag van gisteren herinneren dat ik op kamers ging. Mijn ouders waren vrij streng en voor mij voelde het als bevrijding dat ik vanaf die dag zelf kon doen wat ik wilde en dat ik niet meer van m’n ouders te horen kreeg dat iets niet mocht.
Achteraf viel de onderdrukking door mijn ouders echt wel mee, maar op dat moment voelde ik dat zo.

Ooit had ik een relatie. Toen dat uitging voeldde het alsof ik bevrijd werd. De opluchting was groot en er viel een last van mijn schouders.

Ook heb ik het wel eens met ‘vriendschappen’ gehad. Dat ik van de een op de andere dag besloot iemand niet meer te willen zien, omdat hij of zij alleen maar negatieve energie opleverde. Normaal ben ik erg trouw, maar na die beslissing voelde ik me niet meer schuldig dat ik geen contact meer zocht.

Maar de grootste bevrijding die ik ooit meemaakte was toen ik nog geen jaar geleden mijn baan opzei zonder een andere baan te hebben. Elke dag ging ik met een knoop in mijn maag naar werk en ik werd er met de dag ongelukkiger van. Nog nooit was de opluchting zo groot als de dag dat ik tegen mijn leidinggevende zei: “Ik stop er mee. Ik heb er zo genoeg van. Volgende maand ben ik hier weg�.

Deze bevrijdingen stellen vrij weinig voor vergeleken met de bevrijding door de Amerikanen, Russen en Canadezen van de Duitsers.
Maar toch. Voor mij waren ze belangrijk.

Hoe zit dat met jullie lieve niet-liefjes? Wat was jullie grootste bevrijding?

Ik ben erg benieuwd en wens jullie heel veel plezier vandaag. Want herdenken is belangrijk, maar vieren is net zo noodzakelijk. 

Liefs,
Kaat

05 05 07 | # | 09:51 | Nietlief_Collectief | 1 reactie




To log or not to log

Lieve niet-liefjes,

De grote waarom?vraag, die natuurlijk niet kon uitblijven.

Waarom ben ik begonnen?
Die vraag is makkelijk te beantwoorden. Zo’n vijf jaar geleden leerde ik een ex-vriendin van een vriend kennen. Zij had een blog en vertelde daar enthousiast over. Ik had nog nooit van het hele fenomeen ‘bloggen’ gehoord, maar was wel erg nieuwsgierig. Al snel was ik verslaafd, aan haar log. Elke dag begon met het openen van haar site om te kijken of ze weer wat nieuws had geplaatst. Een jaar later, op een regenachtige Zondagmiddag in april besloot ik zelf een log te beginnen. Om te kijken of ik het ook ‘kon’. Omdat het me fijn leek een uitlaatklep te hebben. En omdat het me stiekem wel leuk leek dat mensen mijn schrijfkunsten zouden blijken te waarderen.

De ex-vriendin van de vriend is inmiddels een goede vriendin. Dat Luna een van de beste loggers van Nederland wist, besefte ik toen al. Mevrouw was ongeveer jaarlijks genomineerd voor een Dutch Bloggie. Maar dat ik een paar jaar later zelf ook genomineerd zou worden, dat had ik nooit kunnen vermoeden. Sindsdien is de verslaving ook alleen maar erger geworden.

Wat ik leuk vind aan loggen?
Mijn log is mijn uitlaatklep, al ben ik sinds diverse bekenden meelezen wel wat voorzichtiger geworden. De feedback is heerlijk. Ook vind ik het leuk dat ik mijn belevenissen van bijvoorbeeld drie jaar geleden kan teruglezen. Het is een dagboek dat ik wil delen met de rest van Nederland. Ik heb al veel fijne mensen leren kennen via mijn log en sommige mailtjes die ik krijg zijn zo hartverwarmend dat ik er gelukkig van word, van dat bloggen.

Wat ik niet leuk vind aan loggen?
Het ‘moeten’ loggen. Dat doe ik inmiddels ook niet meer. Als ik niets te vertellen heb, doe ik het ook niet meer. En geloof me, dat zouden meer mensen moeten doen.
De stomme reacties. Dat je een spelfout hebt gemaakt bijvoorbeeld. So what? Verder was het toch leuk wat ik geschreven had? Als je het stom vindt, blijf je maar weg. Die keus heb je als lezer.
Of mensen die langskomen en die alleen maar reageren in de hoop dat ze zelf lezers naar hun log kunnen lokken. Vaak plaatsen die reacties die echt nergens op slaan met veel uitroeptekens en gehihi. Bleeehk.
Maar het allerstomst vind ik mensen die alleen maar reageren als ze wat te zeiken hebben. Getsiedekkie wat vind ik die mensen stom. Die mogen van mij echt wegblijven.

De samenvatting
Loggen is fijn. Loggen is heerlijk. Loggen maakt me gelukkig. Een creatieve uitlaatklep is fantastisch. Het heeft me een completer mens gemaakt en ik denk dat ik er echt nooit mee ga stoppen.

De grote waarom?vraag is voor mij makkelijk te beantwoorden. Ik denk dat die voor elke logger zelfs wel makkelijk te beantwoorden is. Dat je zelf logt is logisch, maar waarom mensen logs lezen is me nog steeds een raadsel.
Dus lieve lezers de waarom?vraag nu voor u. Wat doet u hier eigenlijk?

Liefs,
Kaat

01 05 07 | # | 19:03 | Nietlief_Collectief | zeven reacties