1. Waarom tekende ik mezelf zo?
Omdat ik niet kan tekenen, dus dit is het beste wat ik kan leveren. Omdat ik in elk geval wel duidelijk kan maken dat ik krullen heb en een bril. Helaas ben ik niet zo goed dat ik een beginnende lach om mijn mond kan tekenen, anders had ik dat wel gedaan. En verder is dit een beetje een kale tekening, maar buiten dat ik heel veel haar op mijn hoofd heb is dat ook precies hoe ik ben: zonder opsmuk.

2. Vijf steekwoorden
* Zachtmoedig
* Klunzig
* Moederlijk
* Slim
* Grappig

3. Het grootste misverstand over mij
Dat ik streng ben vanwege mijn serieuze blik, maar niemand lacht grager en makkelijker dan ik. En dat rijmt.

1. Waarom tekende ik mezelf zo?
In het donker, omringd door duizenden kleine lichtjes, droom ik met gesloten ogen van een mooiere werkelijkheid. Mijn fantasie en creativiteit laten zich als kinderlijk typeren. Ik ben blij met mijn verstand, maar het hart wint het altijd van het hoofd. Bovenaan de ladder wacht steeds weer een nieuwe impuls op me. Ik hoef slechts te klimmen om de saaiheid die ik zo verafschuw te doorbreken.

2. Vijf steekwoorden
* Vatvoltegenstrijdigheden
* Eigenzinnig
* Evenwichtig
* Zorgzaam
* Gevoelsmens

3. Het grootste misverstand over mij
Dat “het� me aan is komen waaien.

Lieve niet-liefjes,

Een opdracht:

Neem een wit papier en een zwarte stift. Teken jezelf. Besteed niet meer dan tien minuten aan de tekening.

Je plaatst de tekening en omschrijft waarom je jezelf op deze manier hebt getekend. Daarnaast omschrijf je jezelf in vijf steekwoorden. Ook vertel je wat het grootste misverstand over jou is.

Je signeert je zelfportret niet. Het is aan de lezers om te raden welke tekening en bijbehorende omschrijving van wie afkomstig is.

Succes,

Polle

* Geïnspireerd door de rubriek “Andere Ogen� in het Volkskrant Magazine.

Onderwerp: zesde zintuig

Geschreven door: Polle

Ze zat wijdbeens en wapperde met haar hand ter hoogte van haar kruis. Ik twijfelde tussen in lachen uitbarsten of hard wegrennen. Dit was niets voor mij. In plaats daarvan bleef ik zwijgend tegenover haar zitten. Ze stopte met haar onrustige handbewegingen en begon te praten.

"Ik zie een klein meisje met twee staartjes en een geel minirokje aan. Een vrolijk en nuchter kind. Ze woont in een oranje paddestoel, een vriendelijk en zachtuitziend huis. Als iets er leuk uit ziet komen mensen graag op visite. Vervolgens draagt het meisje een halve blauwe maan. Ze is niet langer meer het kleine meisje met de staartjes, maar een jaar of 15. Als ik aan haar vraag waarom ze de halve maan laat zien zegt ze dat deze symbool staat voor een donkere periode in haar leven."

Ik stap in mijn auto. Ik stop de sleutel in het contact maar draai hem nog niet om. Ik voel me vreemd. Uit mijn tas haal ik een bordeauxrood leren mapje. Een mapje met vakjes. In een van de vakjes zit mijn rijbewijs. In een ander vakje zit een foto. Op de foto ben ik 3 jaar. Ik draag een geel minirokje en heb twee staartjes in mijn haar. Mijn moeder houdt mijn hand vast. Toen ik 15 was werd ze ziek. Het ziekteproces verliep precies zoals de wapperende vrouw even daarvoor tot in detail had beschreven. Ook vertelde ze me over de karaktertrekken die ik niet zo leuk vind van mezelf, de dingen waar ik het meest door gekwetst wordt, wat mijn grootste angst is, waardoor mijn passie oplaait en hoe raar ik door het huis dans als ik blij ben. Doorgrond en gelezen door een vrouw die ik twee uur geleden nog nooit had ontmoet, die ik niets over mezelf verteld had.

De ontmoeting is inmiddels een paar jaar geleden. Nuchter ben ik nog steeds. Wonen in een paddestoel lijkt me leuk. Oranje vind ik een lelijke kleur. Nooit heb ik kunnen verklaren hoe de vrouw kon zien wat ze zag.

Het zesde zintuig, heb ik dat? In elk geval durf ik van mezelf te zeggen dat ik heel makkelijk aanvoel hoe iemand in elkaar zit en wat hem of haar bezig houdt. Dat kan ervaring zijn, of training, of een sterke intuitie. Misschien staat bij iedereen het luikje voor andere indrukken dan zintuiglijke in het begin van zijn leven wel open, en ligt het aan de persoon wat die daarmee doet. Vaak gaat het luikje dicht, en bij sommige mensen blijft het open of wordt het wijder. Ik weet het niet.

Als kind was ik erg gevoelig voor indrukken en sfeer. Er liepen geregeld 'mensen' door mijn kamer en pas toen ik doorhad dat dat niet bij iedereen zo was, vond ik het eng. Een trekpop aan de muur begon soms uit zichzelf te bewegen als ik ernaar keek. Een schuifdeur ging open en dicht terwijl niemand in de buurt was. Op mijn twaalfde zweefde ik in mijn slaap uit mijn lichaam en pas toen ik bang werd, 'viel' ik terug. Het zesde zintuig, of naar de psychiater met dat kind? Feit is, dat ik naarmate ik ouder werd, een angst ontwikkelde voor het zien van dingen die blijkbaar niet normaal waren, en rond mijn twaalfde wilde ik er niets meer mee te maken hebben. Luikje dicht.

Toch ontkwam ik in de loop van de jaren niet aan bepaalde toevalligheden, of gebeurtenissen. Dingen dromen die uitkomen. Het over een overleden persoon hebben en prompt gaan er lichten branden, of een videorecorder spoelt spontaan terug. Waar een band in zit met de persoon erop. Soms iemand om je heen voelen die er niet meer is. Aan iemand denken en een vrachtwagen met zijn naam erop langs zien komen. Je eigen kind kalmeren, of een bang dier, met je handen, die dan ook altijd gaan tintelen.

Wat is toeval, wat is paranormaal, wat vul je zelf in? Ik ben er niet uit, en ben ook niet zo op zoek. Mijn luikje staat inmiddels op een kier, en dat vind ik wel mooi zo. Ik ben niet meer bang voor indrukken die ik niet kan verklaren, en doe er soms mijn voordeel mee.

Volgens mij is paranormaal best normaal, en waait er bij iedereen weleens iets van langs. Het is maar net hoe je het noemt of wat je ermee doet. En net als Kaat ben ik erg benieuwd hoe jullie lezers hierover denken.