(Para)normaal

Liefjes,

Vandeweek had ik iets raars. Ik werd aan een man voorgesteld en op het moment dat ik hem een hand gaf, zag ik een klein jongetje voor me. De man was wat ze in Amerika een Afro-Nederlander zouden noemen en het jongetje was dan ook een klein schattig negertje van ongeveer drie, vier jaar oud.

Een paar dagen later sprak ik de man en vroeg ik hem: “Hoe heet je zoontje eigenlijk?� Hij keek me heel verbaasd aan en het leek alsof hij zich betrapt voelde. “Ik heb jou helemaal niet verteld dat ik een zoon heb�, zei hij twijfelend. “Ik heb niemand hier verteld dat ik een een zoon heb�.
Van dat antwoord kreeg ik het even heel warm. Ik werd zelfs behoorlijk rood. “Eh�, stamelde ik. “Dat gokte ik ook maar�. Want hem vertellen dat ik het gezien had, vond ik wat te veel van het goede.
“Raar hoor�, zei hij.
“Ja heel raar�, voegde ik er aan toe.

Sindsdien bekijkt hij me met argusogen en volgens mij ontwijkt hij me zelf een beetje.

Ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet. Mijn oma ziet dingen en ik ben er van overtuigd dat ieder mens een extra zintuig heeft waar je alleen gebruik kan maken als je er voor open staat. Ik weet niet of ik er voor open wil staan, maar misschien heb ik geen keus.

Nou is mijn vraag aan jullie (en aan aaaal onze lezers): Hebben jullie ook wel eens dergelijke dingen meegemaakt?

Met oprechte interesse wacht ik het volgende bericht af.

Liefs,

jullie Kaat

31 03 07 | # | 12:47 | Nietlief_Collectief | vier reacties




de onbetwiste web-koningin

Waardigheid Webble, Barones Bl-oxx en Prinses Polle,

What can I say?

Jullie zijn best aardig, schrijven best leuk en worden best gewaardeerd, maar er is er natuurlijk maar een die geworshipt wordt en dat ben ik.

Ik ben superintelligent en ik ben ook nog erg grappig. En ik ben vooral erg goed. In eigenlijk alles wat ik doe. Mensen adoreren mij. Dagelijks stroomt de fanmail binnen. Mijn postbus zit altijd vol.

Ik word overal voor uitgenodigd want ik ben fantastisch gezelschap.

Vandaar dat ik ook zo enorm goed gelezen word, ik heb een ontzettend boeiend leven. En ik weet het ook nog geweldig te vertellen.

Als ik echt niks te doen heb, surf ik langs logs uit leedvermaak. Die pathetische pogingen van onze collega-loggers zijn namelijk bijzonder lachwekkend.

En dan ben ik ook nog een natural beauty. Ik ben niet alleen de beste van het web. Ik ben ook nog het allermooist.

De onbetwiste koningin van het web dat ben ik.

Hier het bewijs:

Need I say more?

Dag,
jullie web-koningin Kaat

27 03 07 | # | 18:54 | Nietlief_Collectief | acht reacties




Uit de hoogte

Er is natuurlijk altijd een baas boven baas.

Ik kijk namelijk vanuit eenzame hoogte op jullie allemaal neer. Ik leef op grote voet. Als ik voor je neus sta ben ik oogverblindend. Iedereen kijkt om als ik langsloop.

Ik heb overal talent voor, wat ik ook doe. Ik ben voor niets en niemand bang en ontzie niemand. Als ik met mijn vingers knip komt iedereen aandraven met wat ik wil. Ik ben de koningin van mijn wereld.

Mijn kind is natuurlijk het mooiste en leukste kind dat er is. Dat komt mede omdat hij door zulke prachtige ouders is gemaakt. Voor hem niets dan het beste. Gouden bestek, Delfts blauw servies, een Rietveld kinderstoel en zijn eigen open haard in de kinderkamer. De nanny slaapt boven en brengt hem langs als hij schoon is en gevoed, dan zeggen wij hem even gedag.

De koets is peperduur en verslindt benzine, om de paar kilometer. Maakt me niks uit, het gaat om hoe het eruit ziet. Dagelijks maak ik mijn gang langs de manicure, pedicure, schoonheidsspecialiste, kapper en tot slot nog even de PC hooft, natuurlijk. Hard werken hoor, zo mooi zijn.

De wereld om me heen interesseert me niets. Het gaat om wat ik wil, laat dat iedereen duidelijk zijn. Als je het met me eens bent, mag je mijn voeten kussen. Als je dat niet bent, schop ik je met die zelfde voeten voor mijn krokodillen.

De koningin van alles, dat ben ik.

Een slap handje van Webble

25 03 07 | # | 20:37 | Nietlief_Collectief | vier reacties




Atijd wind mee (II)
Ach Polle, jouw logje was wel een erg pathetische poging om je zielige zelf wat omhoog te krikken, vind je niet?

Nee.
Dat kan beter.

Wat dacht je van mij:

Ik ben nogal goodlooking.
Ik heb een tamelijk fantastisch huis.
Ik heb een handsome man.
Ik heb een bloedmooie dochter.
Ik heb een damngoed figuur.
Ik ben intelligent.
Ik heb centen.
In alles wat ik doe ben ik succesvol.
Nouja, eigenlijk ben ik gewoon geweldig.

Beter dan dit kan niet.
Of wel, niet-liefjes?

Liefs van Bl-oxx

24 03 07 | # | 08:45 | Nietlief_Collectief | vijf reacties




Altijd wind mee (I)

Lieve niet-liefjes,

Is het jullie ook wel eens opgevallen dat het in logland “not done� is om je hoofd boven het maaiveld uit te steken?

Waarom genereren logs over blunders meer lezers dan de stukken die succes als onderwerp hebben? Is het soms leuk om over iemand te lezen die heel veel pukkels heeft of te dik is? Schrijven lelijke mensen beter? Is een museum der middelmatigheid interessanter dan een expositie van topstukken?

Ik ben niet middelmatig. Ik ben heel erg leuk.Wat zeg ik? Ik ben geweldig!

Ik stink niet uit mijn mond. Ik heb meer geld dan ik kan opmaken. Ik ben succesvol in mijn werk en kerngezond. Tegenslagen heb ik niet gekend. Soms kots ik wel eens van mezelf zoveel talenten heb ik. Ik heb geen enkele reden om aan mezelf te twijfelen. Ik houd van het leven en het leven houdt van mij.

Schrijf ik nu dingen die ik niet mag te schrijven? Dat is dan maar zo.

Doen jullie mee? Hoe leuk, lekker en bewonderenswaardig zijn jullie?

Onbescheiden liefs,

Polle

23 03 07 | # | 17:34 | Nietlief_Collectief | 20 reacties




Aaneenschakeling

Onderwerp: een genant moment

Geschreven door: Esther

Is het erg theatraal als ik zeg dat mijn leven een aaneenschakeling is van genante momenten? Misschien wel, maar misschien kunt u me aan het eind van dit stukje gelijk geven.

Het begon al met het gele fietsje dat ik kreeg toen ik zes was. Terwijl ik er trots een rondje op fietste en de hele familie van moederskant toekeek, brak de stang in het midden af en lag ik op de grond. Voor het eerst ervaarde ik een bewust moment van enorme schaamte, vooral ook omdat de familie ook op de grond lag, maar dan van het lachen. Nu zou ik zeggen: ik voelde me te kakken gezet, maar die woorden had ik destijds nog niet in mijn vocabulaire.

Daarna ging het snel opwaarts met mijn genante-momenten-carrière. Per ongeluk scheten laten in gezelschap, precies het verkeerde zeggen, de hele dag met een open rits rondlopen of met mascara op mijn voorhoofd, vlekken op mijn nette blouse of drie open knopen in diezelfde blouse pas na het sollicitatiegesprek zien- wilt u nog meer of krijgt u ongeveer een beeld?

Het onschuldige ging er zo’n beetje af toen ik midden twintig was. De vlekken maakten plaats voor geleend geld te laat terug betalen, te laat op het werk verschijnen of helemaal niet, me uit laten schelden door een driftig vriendje op straat en in de spiegel op het werk kijken en beseffen dat je er volkomen stoned uit ziet. Dit was echt mijn zwarte periode en ik kan nu wel zeggen dat ik mijn hele bestaan genant vond in die jaren.

Gelukkig groeide ik daaroverheen en werd ik een verantwoordelijker mens, met moreel besef en zelfvertrouwen. Ik vond een lief vriendje met wie ik trouwde en een kind kreeg, en bijna zou je in sprookjes gaan geloven. Bijna.

De genante momenten gaan namelijk gewoon door. Beneden staan met een ingepakte tas voor de baby maar de baby ligt nog boven, solliciteren met een kort rokje aan en een ladder in de maillot, over straat lopen met een tas waar de limonadesiroop uit loopt over je laarzen en dat thuis pas door hebben, ik kan eindeloos doorgaan.

En weet u wat, ik vind het nog steeds erg- alhoewel ik steeds meer ga beseffen dat het bij me hoort.

Wennen doet het niet.

Ik zou best weleens een weekje zonder genante momenten willen.

20 03 07 | # | 13:30 | Nietlief_Collectief | negen reacties




Stage-elfje

Onderwerp: een genant moment

Geschreven door: Polle

Het zonlicht valt de centrale ruimte door de hoge ramen binnen. Het is er druk en vol. Overal zijn leerlingen met krukken of looprekken. “De rolstoelers� doen tikkertje. Ik zie een klein jongetje zonder armen. Om zijn hoofd zit een band met daaraan een lange spriet. Op het blad van zijn rolstoel staat een telefoon met draaischijf. Een ouder kind dat naast hem zit noemt een nummer en hij draait het met de spriet op zijn hoofd. Hij heeft grote lol.

De leerlingen worden op deze school niet door hun ouders gebracht. Met busjes worden ze opgehaald vanuit de tehuizen waar ze door de week verblijven. In een hoek van de centrale ruimte drinken de chauffeurs van de busjes gezamenlijk koffie.

In mijn bevallige Mac & Maggie-rokje moet ik me inhouden niet te gaan huppelen, zo leuk vind ik het hier. Ik voel me als een vis in het water, als de vrucht die de bloemen overtreft, als een heel ei in een halve dop, als de zon achter de wolken, als een gebraden duif die zomaar in je mond vliegt. Eigenlijk, concludeer ik lyrisch, voel ik me een soort stage-elfje.

Joost, zestien jaar en spastisch, komt me tegemoet rennen. Zijn armen en benen vliegen alle kanten uit terwijl hij mijn naam roept. "Pas een dag hier en nu al populair", denk ik. Het is niet mijn gewoonte zo overmoedig te zijn, maar als authentiek stage-elfje mag je best wat kapsones hebben. Ik zwaai enthousiast naar Joost.

Joost staat voor me.

Opeens wordt het donker.

De chauffeurs lachen.

“Mooie onderbroek, mooie onderbroek!�, roept Joost uitzinnig.

Zo ontdekte ik dat stage-elfjes op een tyltylschool beter een broek kunnen dragen.

18 03 07 | # | 15:46 | Nietlief_Collectief | zeven reacties




Het lelijke hondje
Onderwerp: een genant moment
Geschreven door: Bl-oxx Tijdens het schrijven van mijn scriptie, vele jaren geleden, stond ik ingeschreven bij een louche uitzendbureautje. Soms werd ik gebeld voor schoonmaakbaantjes. Meestal niet.

Tot op een gedenkwaardige dag.
'Met uitzendbureau K. Ik heb een baan voor je.'
'Neenee, dit is echt iets voor jou.'
'Nee, je hoeft geen darmen te spoelen. Je kunt morgen op gesprek komen.'

En zo kwam ik binnen bij Mijn Eerste Baan. Na twee weken dom uitzendwerken kwam de dikke directeur himself eens een kijkje nemen aan mijn bureau. Ik scheen wel handig te zijn met een computer. En een mooie opleiding te hebben gedaan.
Hmm. Tja. Wellicht en eventueel. Voelde ik iets voor de medische wereld?
Nou, fijn.
Bedankt.
Ik mocht blijven.
Er zou een contract worden opgesteld.

Nu hoort u een lieflijk melodietje ter ondersteuning van dit tussenstukje.
In die dagen wandelden Man en ik regelmatig door ons toenmalige buurtje en het nabij gelegen park. Onze hobby was destijds (toen, ooit, vroeger) het afzeiken van lelijke hondjes. (Echt. We houden erg (Erg! Erg!) van honden. We zijn zelfs dol op honden. Maar soms móet je gewoon een grap maken over een teckeltje.) Op een lauwe lente-avond zagen we hem. Het smerigste hondje ter wereld. Met schelle stem verkondigden we ons ongeloof. We zijn nu eenmaal erg grappig samen.
Einde van het lieflijke melodietje.

De ondertekening van mijn eerste contract naderde. Ik werd ontboden in de directiekamer. De directeur stond klaar met zijn pen en glimlachte flauwtjes.
Ik dacht dat hij blij was me binnen te halen.
Wat een catch was ik.

'Zo.' Begon hij het gesprek resoluut.

Het leek me een goed begin.

'Vond je mijn hondje zo lelijk?'

12 03 07 | # | 14:06 | Nietlief_Collectief | acht reacties




Een genant moment

Onderwerp: Een genant moment
Geschreven door: Kaat

Een van mijn eerste collega’s was een heel zuur meisje. Vanaf dag een was ze niet aardig tegen me. Iedereen gaf me het gevoel dat ik welkom was, maar zij niet. En welke tactiek ik ook probeerde (poeslief, behulpzaam, grappig, afstandelijk en ga zo maar door), niets werkte. Uiteindelijk gaf ik het maar op. Mijn andere collega’s hadden me verteld dat ze zich altijd zo gedroeg tegen de ‘nieuwste’, dus legde ik me er bij neer. Hetgeen me wel zwaar frustreerde, want het liefst word ik natuurlijk door iedereen aardig gevonden.

Het noodlot wilde dat ik en het zure meisje dezelfde voornaam deelden. Aangezien het bedrijf toendertijd nog een klein bedrijfje was, was haar e-mail adres opgebouwd uit alleen haar voornaam en de mijne uit mijn voornaam plus de eerste letter van mijn achternaam.
Met dat e-mailen ging het dus nog wel eens mis. Een van mijn vriendinnen kon mijn juiste e-mail adres bijvoorbeeld maar niet onthouden en e-mailde continu de andere K.

Ik had het haar al tig keer verteld: “Gebruik nou het goede adres�, want elke keer als ze de verkeerde K mailde, kwam die weer bij mij zeuren. Zo van: “Je e-mailt wel veel buiten je werk zeg� en “Zo dus jij gaat dit weekend weer de hort op�. Zij was dan ook juist niet de persoon waarvan ik wilde dat ze mijn persoonlijke mail zou lezen.

Op een dag mailde de bewuste vriendin weer naar de andere K. K forwardde de mail naar mij en schreef er boven: “Jij hebt toch binnenkort je beoordeling? Ik moet je mail-gedrag namelijk wel met onze leidinggevende bespreken�.
Ik was inmiddels al panisch voor haar geworden en ik mailde helemaal niet zo veel. Boos zat ik achter mijn computer en besloot de bewuste vriendin een mail te sturen dat ze me maar niet meer op mijn werk moest mailen omdat ze nu de hele tijd naar de andere K mailde en dat dat meisje de hele tijd bezig was om mij op een fout te betrappen en dat het zowiezo een onuitstaanbaar kind was.

Ik drukte op sent en ging door met mijn werk. Een minuut later hoorde ik iemand met dreigende stappen over de gang lopen. Weer een moment later stond de andere K in de deuropening en schold mij de huid vol.
Een naar gevoel bedroop mij: Ik had per ongeluk op reply gedrukt in plaats van op forward.

Toch rende ik achter K, die inmiddels huilend van woede op haar kamer zat, aan en zei: “Ja sorry hoor, maar het is toch gewoon zo�. Zij vond van niet.
Een half uur later zaten we samen bij onze manager om het uit te praten. Uiteindelijk was mijn leidinggevende niet boos op mij maar werd zij berispt omdat ze altijd ruzie met de ‘nieuwe’ maakte.

Sinds die escalatie ging het wel iets beter met onze werkrelatie, maar helemaal goedgekomen is het nooit.
Het kon me niet meer schelen. Ik kreeg binnen een paar maanden een soort van promotie en ging wat anders doen binnen de afdeling. Zij zit nog steeds op dezelfde functie en werd in de jaren die nog kwamen regelmatig op het matje geroepen en zelfs bijna een keer ontslagen omdat ze simpelweg niet aardig was.

Met mij kwam alles goed, maar tot de dag van vandaag check ik mijn uitgaande e-mail met een persoonlijke lading altijd goed op de juiste adressen.

En nou ben ik natuurlijk nieuwsgierig, lieve niet-liefjes, naar jullie genante momenten. Spaar me niet, ik ben wel in voor een sappig verhaal.

11 03 07 | # | 11:48 | Nietlief_Collectief | acht reacties




De korte versie van een lang verhaal

Onderwerp: Niet lief

Geschreven door: Polle

Jarenlang hadden meneer Onbekend en mevrouw Onbemind me in een hokje gestopt. Ik had ze me zo vaak als "lief" horen omschrijven, dat ik me een karikatuur van mezelf voelde. Zo kwam het dat ik werd wat ik toen was: een karikatuur, wonende in het hokje van een stripboekplaatje.

De leefruimte van een stripfiguur wordt begrensd door vier zwarte lijnen. In mijn tekstballon stond met dikke zwarte letters geschreven: ik ben niet lief, ik ben niet lief, ik ben niet lief!!! Ik stampvoette, schopte tegen de zwarte lijn die het hokje aan de linkerkant begrensde, bonkte met gebalde vuisten tegen de zwarte streep aan de rechterzijde.

Fel. Vastberaden. Eigenwijs. Levenslustig. Vervelend. Nieuwsgierig. Grillig. Creatief. Leuk. Ambitieus. Teruggetrokken. Krachtig. Eigenzinnig. Dapper. Onvoorspelbaar. Sensueel. Lui. Wilskrachtig. Onafhankelijk. Oordelend. Gevoelig. Drammerig. Ongetemd. Ondernemend. Moralistisch. Sociaal. Sappig. Pretentieus. Veerkrachtig. Vrij. Afstandelijk. Slim. Stralend. Koppig. Lekker. Grappig. Vrolijk. En lief, ja dat ook.

Het paste simpelweg niet. Het hokje was te krap, het stripboek te dun, om al mijn eigenschappen te herbergen. Dakloos zocht ik naar een plek om ze onderdak te bieden. Een plaats die groot genoeg was om ze in alle glorie uit te schrijven.

En dat is,
in een notendop,
hoe ik hier terecht kwam.

07 03 07 | # | 17:17 | Nietlief_Collectief | vijf reacties




"Aaaah wat is ze lief"

Onderwerp: niet lief
Geschreven door: Kaat

“Aaaah wat is ze lief�.
Ik ben zes en ik kan al heel goed paardrijden. De jongste uit de groep dat ben ik. En ik ben ook nog het kleinst.
Met mijn net te grote cap en kleine zwarte paardrijlaarsjes wind ik de jury om mijn zweepje. En dan doe ik ook nog met de oudere kinderen mee. Elke wedstrijd haal ik een winstpunt.
Ik ben niet lief. Ik ben heel goed. Daarom mag ik met de ‘oudere’ groep meedoen. Niet omdat ik lief ben.

“Aaaah wat is ze lief�.
Ik ben elf en ik ga naar de middelbare school. De jongste van school dat ben ik. En ik ben ook nog het kleinst.
Met mijn enorme schooltas vol boeken en Snoopytrui ben ik geen pestdoelwit. Ik ben schattig en iedereen wil me optillen.
Ik ben niet lief. Ik ben heel slim. Daarom mag ik eerder naar de middelbare school. Niet omdat ik lief ben.

“Aaaah wat is ze lief�.
Ik ben negentien en word lid van het corps. De jongste ben ik niet meer. Maar ik ben nog wel het kleinst.
Met mijn poezelige pijpekrullen, bruine ogen en mijn een meter achtenvijftig, wordt ik het liefst gevonden. De ontgroening maak ik nauwelijks mee. Ik zit voornamelijk in de hoek bij de ouderejaarsmannen die een heftige beschermdrang ontwikkelen op het moment dat ik zonder make-up in mijn witte foetenblouse de zaal binnenkom.
Ik ben niet lief. Ik ben heel leuk. Daarom zit ik in de hoek. Niet omdat ik lief ben.

Ik heb een lief-allergie. Je mag alles van me vinden, maar lief dat ben ik niet.
Soms kan ik heus wel lief zijn, maar ik ben de enige die dat mag zeggen. Bovendien ben ik het echt niet full time.
Laat je al helemaal niet door mijn uiterlijk misleiden. Want ja, ik ben heel klein. Ja, ik heb krullen, appelwangetjes en amandelvormige ogen, maar dat is slechts mijn hulsje. Van binnen ben ik heel anders. Slim, goed, stoer, leuk en op zijn tijd behoorlijk bitchy. Maar lief dat ben ik niet.
Ik heb een lief-allergie. En dat komt alleen maar omdat de hele wereld altijd heeft geroepen: “Aaaaah wat is ze lief�.

05 03 07 | # | 22:17 | Nietlief_Collectief | zes reacties




Ik ben ook maar gewoon een vrouw hoor

Onderwerp: niet lief-zijn
Geschreven door: Bl-oxx

Ik ben de vleesgeworden liefheid. Ik ben het grootste sekreet.

Ik vertrouw alles en iedereen. Ik verdenk jan en alleman.
Ik fluweel zoet om iets gedaan te krijgen. Ik venijn messcherp als ik mijn zin niet krijg.
Ik ben naief als een meisje van twaalf. Ik doorzie alles wat je van plan bent.
Ik laat over me heenlopen. Ik doorboor je ziel als je me probeert te naaien.
Ik ben bleu. Ik ben geslepen.
Ik ben zo doorzichtig als water. Ik ben zo achterbaks als de pest.
Ik ben rechtdoorzee. Ik konkel.

Ik ben een vrouw. Ik ben een vrouw met PMS.

04 03 07 | # | 10:40 | Nietlief_Collectief | drie reacties




Niet lief, nee

Onderwerp: niet lief zijn

Lieve nietliefjes,

Onlangs stelde iemand 'niet lief zijn' ter discussie. Het zou 'typisch iets voor niet lieve mensen zijn om lief zijn ter discussie te stellen.' Want lief zijn, was de moraal van het verhaal, zou altijd nog veel meer opleveren dan het niet zijn.

Ik durf het daar niet mee eens te zijn. Sterker nog, ik geloof dat ik veel te lief geboren ben en het langzaam afleer om iedereen en alles van dienst en ter wille te zijn. Dat vind ik een goede ontwikkeling bij mezelf. Veel vrouwen wordt het lief zijn met de paplepel ingegoten. Lief zijn, netjes zijn, dienstbaar. Een vrouw maakt geen grove grappen, rookt niet op straat, wordt niet laveloos dronken, laat geen haar op haar benen groeien en wordt niet walvis-dik. Ze doet het de maatschappij niet aan om een onderbroek door haar broek te laten schijnen, zonder mascara de deur uit te gaan of haar kinderen te verlaten voor een andere man. Dat is allemaal heel onlief en onvrouwelijk en dat wordt veel vrouwen, samen met nog heel veel andere ongeschreven regels, van jongsaf aan geleerd.

Begrijp me niet verkeerd, sommige hersenspoelingen vind ik wel OK. Ik houd van mascara en gladde benen en vind mezelf slank toch leuker. Maar lief zijn kan heel funest zijn. Geen nee kunnen zeggen, altijd overwerken, altijd klaarstaan voor vrienden en familie, nooit boos worden behalve van binnen kan je opvreten. Van binnenuit uitgehold worden door je lief zijn, ik zie het veel mensen gebeuren en zag het een aantal jaren ook bij mezelf.

Nu kies ik wanneer en voor wie ik lief ben. Ik ben het niet meer grenzeloos. Waar nodig ben ik streng, zeg ik nee of maak ik een grove grap. En geloof me, een vrouw die grove grappen maakt is vaak nodig, al is het maar voor het schokeffect. En ik durf boos te worden op mensen die dat verdienen, die mij verwarren met een tapijt om overheen te lopen.

Sinds ik niet meer altijd lief ben, is mijn leven een stuk prettiger geworden. Voor de mensen om me heen misschien soms niet, maar dat neem ik voor lief.

Esther

02 03 07 | # | 19:53 | Nietlief_Collectief | zes reacties