Doorsnee

Onderwerp: mijn droomrol
Geschreven door: Kaat

Als vierjarige werd ik getest op mijn intelligentie en bleek die bovengemiddeld te zijn. Ik verveelde me dood op de kleuterschool en daarom werd ik als vijfjarige al naar de basisschool gestuurd.
Na mijn eerste dag school haalde mijn moeder me op. “En hoe vond je het�, vroeg ze benieuwd.
Ik haalde mijn schoudertjes op en zei teleurgesteld: “Ik heb nog helemaal niet leren lezen�.

Omdat ik een erg slim kind was, had iedereen hoge verwachtingen. Vooral mijn ouders. En omdat mijn zusje geestelijk gehandicapt was, was ik ook de enige die hun verwachtingen waar kon maken.
Daar is het denk ik misgegaan; ik ontwikkelde een vorm van faalangst. Als ik niet mijn best deed voor een proefwerk en ik een onvoldoende zou halen, dan zou het in ieder geval niet aan mijn intelligentie liggen. Dat ik mijn ouders keer op keer teleurstelde met slechte cijfers, dat was een bijzaak. Ik probeerde mijn ouders en leraren te overtuigen dat ik gewoon niet zo slim was, dat ik er niks aan kon doen. Die pogingen hadden alleen weinig zin. Ze wisten allemaal wel beter, de conclusie was dat ik gewoon beter mijn best moest doen.

’s Nachts droomde ik dat mijn zusje zou leren praten en ‘normaal’ zou worden. Ik dacht dat al mijn problemen wel zou oplossen en ik niet meer de volledige aandacht van m’n ouders op dat gebied zou krijgen. Terwijl ik aandacht best fijn vond, merkte ik toen ik een van de hoofdrollen in het toneelstuk Oidipous op de middelbare school speelde. Ik schitterde als prinses Antigone en genoot van het applaus. Voor een schooltoneelstuk waren we enorm succesvol en werden door schouwburgen door heel Nederland gevraagd om op te treden.
Heerlijk vond ik het om ’s nachts in een bus naar huis te zitten en te dollen met de ‘crew’. Actrice moest en zou ik worden.

Maar na de middelbare school was ik te laf om auditie te gaan doen op de toneelschool. Bovendien gingen mijn vrienden naar Groningen en dat wilde ik ook.
Ik had me bedacht dat ik kinderrechter wilde worden, omdat ik kinderen wilde helpen. Maar na drie maanden hield ik mijn studie rechten voor gezien.
Aangezien ik best aardig kon schrijven, werd ik in mijn dromen een succesvol schrijfster. Alleen deed ik daar eigenlijk verder ook niks mee.

Na mijn studie koos ik de makkelijkste weg. Ik nam een baan aan die onder mijn niveau lag, maar waar ik het wel naar mijn zin had.
Iedereen vertelde dat ik beter kon, dat het zonde was om te blijven hangen. Toch bleef ik er bijna vijf jaar. Met mijn collega’s had ik het gezellig, maar we lagen niet op hetzelfde niveau. Zij bespraken GTST, ik had een mooie docu op de VPRO gezien die ik veel besprekenswaardiger vond. Op een gegeven moment vond ik het wel welletjes en zei mijn baan op.

Veel van mijn collega’s uit die tijd zitten er nog steeds en stiekem benijd ik ze. Ik moest zo nodig carièrre maken en het uiterste van mezelf eisen. Uiteindelijk lukte dat ook wel en zit ik nu op een positie die ik ambiëerde en waar ik intens van geniet, maar soms zou ik willen dat ik in een ‘simpeler’ nest was geboren. Dat ik na de lagere school gewoon naar de MAVO had kunnen gaan en daarna een opleiding voor kleuterleidster volgde. Dat ik op mijn 18^e mijn grote liefde was tegengekomen, waar ik op mijn 21^e een rijtjeshuis in een nieuwbouwwijk mee kocht. Op mijn 23^e trouwde ik en op mijn 25^e werd het eerste kind geboren. Dat ik toen drie dagen was gaan werken, want mijn baan als kleuterleidster liet dat toe. Dat ik met mijn vriendinnen uitgebreid kon beppen over GTST, terwijl we op zondag langs het voetbalveld naar onze mannen keken. Dat ik al heel blij ben als we in de zomer met de caravan naar Spanje vertrekken omdat onze buren ook weer op de camping staan. Dat het doel in mijn leven een plasmatv is en nieuwe gordijnen met rouches. En elke avond een fijne maaltijd heb klaarstaan als manlief om 6 uur uit z’n werk komt. Dat het hoogtepunt van het jaar de kerstdagen zijn, omdat we dan zo gezellig met de hele familie bij elkaar komen.

In mijn dromen hoef ik niets en verwacht er niemand wat van me omdat ik simpelweg alles doe wat ik in mijn kunnen ligt en niet meer. En ik verwacht niks van mezelf.
In mijn dromen ben ik doorsnee en heb ik rust, vooral in mijn hoofd.

24 02 07 | # | 09:50 | Nietlief_Collectief | 22 reacties




Realiteit

Onderwerp: Je droomrol
Geschreven door: Esther

Na de geboorte van mijn zoon wist ik het: de dagen van het full-time dromen waren geteld.
Van nu af aan zou ik heel, heel hard moeten werken om mezelf in het hier en nu te houden en een alerte moeder te zijn. Toen ik met de laatste perswee het nieuwe leven uit me voelde vloeien, keek de pasgeboren moeder in mij op de wandklok en registreerde: 06.22 u. Het echte leven is begonnen.

En zo was het.
Voeden, vier keer in een nacht opstaan, troosten, badderen, poepluiers verschonen en een geheel nieuwe dagindeling zoeken. Tel daarbij op de hormonale bezitsdrang over mijn zoon waardoor ik hem bijna 24 uur per dag onder mijn oksel wilde klemmen, de tranen die rijkelijk vloeiden tijdens films, gesprekken, het laatste lachje van de boreling of zelfs de stomste reclames en reken maar uit hoe hard dat werken is. Een baan is er niets bij.
Voor dromen had ik geen tijd, zelfs niet in mijn slaap.

In mijn dromend leven, waarin ik zeker wel studeerde en werkte maar heel veel tijd nam om op de bank na te zitten denken, sluimerde op de achtergrond het besef dat zoveel kunnen dromen een luxe is. En dat er op een dag een einde aan zou komen omdat het 'gewone' leven me in zou komen halen.
Toen dat gewone leven kwam, met de geboorte van mijn zoon, was het welkom. Ik had het navelstaren meer dan genoeg verkend. Het was tijd me op een ander te focussen en de aandacht te verschuiven.

Nu, drie jaar later, komen er weer dromen. Over dat huis met het lapje grond, waar mijn zoon naar hartelust kan spelen. Van schrijven mijn beroep maken. Van het gezin uitbreiden met pleegkinderen.
Het verschil met voorheen is dat het niet bij dromen blijft. We doen ons best om te realiseren wat haalbaar is, en het lijkt te lukken.
De tijd van dromen op de bank mis ik niet. Mijn droomrol speelt zich nu af, en hier, en een betere droom kan ik niet verzinnen.

21 02 07 | # | 19:25 | Nietlief_Collectief | acht reacties




Schizofreen
Onderwerp: mijn droomrol
Geschreven door: Bl-oxx Als het gaat om gedroomde levensdoelen ben ik tamelijk schizofreen.
Ik ga een dagje naar de schaatsbaan en ik wil topschaatser worden.
Ik koop een nieuwe stoel en ik wil designinterieurs gaan ontwerpen.
Ik praat drie woordjes Fins en ik wil in Helsinki gaan wonen.
Ik heb een goeie haardag en ik vraag me af waarom ik nog nooit als model ben ontdekt.
Ik kijk een mooie film en ik wil de hoofdrol in Pirates of the Carribean III.
Ik kook een keer zonder aanbranden en ik wil topkok worden toch maar niet.
Ireen, Jan, Jari, Heidi en Carice wisselen elkaar ruziënd af in mijn brein.
Heel vermoeiend.

Er is één moment waarop die schizofrenie weg is.
Als ik met Dochter en Man door ons weitje wandel. Dikke truien en laarzen aan. De kippen kakelend op de achtergrond.
'In de lente komen hier de lammetjes, hè mama?' glundert Dochter.

Dit is het leven dat ik droom.
En het is nog echt ook.

20 02 07 | # | 15:05 | Nietlief_Collectief | zeven reacties




Essentie

Onderwerp: Mijn droomrol

Geschreven door: Polle

Een paar dagen geleden vroeg Kaat me welke rol ik het liefste speel in mijn fantasie en dromen. Ik ben zeer benieuwd naar haar eigen antwoord. Ik schat Kaat in als iemand die in haar dromen vrede sticht. Bl-oxx fantaseert volgens mij over een leven als boerin met twintig geiten en veertien koeien. Tot slot lijkt Esther me iemand die in haar fata morgana’s mensen de weg naar het rechte pad wil wijzen. En u geachte lezer: wat is uw gefantaseerde droomfunctie?

De baan waarnaar ik in mijn dromen solliciteer is, naar ik vrees, niet zo spectaculair. In mijn dromen ben ik geen superwoman, ballerina, rockbitch, chimpanseeverzorgster, automonteur of wereldverbeteraar (hoewel me dat stuk voor stuk aantrekkelijke functies lijken om te bekleden).

In mijn dromen ben ik oud en gerimpeld. Zes kinderen met aanhang en eventueel daaruit voorvloeiende productie, twee honden en een oude grijze lief mag ik de mijne noemen. Het terugkijken op een leven vol zinnelijkheid, fouten, schoonheid, verdriet, liefde, drama, vrienden en tegenstanders, vrolijkheid en chagrijn zal dan al een aantal jaar een van mijn favoriete bezigheden zijn. Ik stel me voor dat een naderend einde melancholisch stemt.

Ver weg zal het leven zijn dat gevuld was met de zoektocht naar nieuwe impulsen en overvloedig aanwezige buitenwereld. Ik zal me realiseren dat mijn grote leven is verkleind, maar dat mijn kleine leven is vergroot. Stram, op- en uitgeleefd zal ik weten wat het woord “essentie” inhoudt.

In mijn fantasie leef ik een heel ander leven dan ik nu leef, maar toch ben ik daarin meer mezelf als ooit tevoren. Uiteindelijk is een klein leven mijn gedroomde eindbestemming.  

18 02 07 | # | 20:25 | Nietlief_Collectief | negen reacties




drie mannen

Onderwerp: geheimen
Geschreven door: Kaat

Lieve Polle,

Een geheim waarin ik zelf niet zo’n voordelige rol speel is de opdracht. Hmm. Ik ben niet zo goed in geheimen voor mezelf bewaren. Verdriet kan ik goed verborgen houden, maar geheimen voor mezelf houden is niet mijn beste kant. Zonder te bedenken dat iets ooit tegen me gebruikt kan worden, maak ik mijn geheimen hoogstpersoonlijk wereldkundig.

En toch neem ik de opdracht graag van je aan.
Hier ga ik:
Ik was vroeger niet zo trouw. Eigenlijk was ik maar met een iemand bezig en dat ene iemand dat was ik zelf. Als ik naar mezelf terugkijk dan schaam ik me diep, die kleine sloerie die ik was, alleen maar bezig met mijn eigen plezier. Verantwoordelijkheid was een woord wat niet in mijn woordenboek voorkwam.
Toen ik een jaar of eenentwintig was, had ik een vriendje, laten we hem Giel noemen. Giel adoreerde mij en ik hem. Heel erg knap was hij niet, maar die jongen had een charisma van hier tot Sydney en weer terug.
Giel en ik dat was me toch een raar stel. Hij was een meter vijfennegentig, ik een meter achtenvijftig en dan woog hij ook nog twee keer zo veel als ik. Mijn huisgenoot L haalde vaak opgelucht adem als ik ’s ochtends de gemeenschappelijke kamer in kwam lopen en zei dan: “Gelukkig, je leeft nog. Giel heeft je niet doodgedrukt in zijn slaap�.
Fysiek pasten we dan wel niet bij elkaar, geestelijk waren we een ‘match made in heaven’.
Tenminste, dat dacht ik, maar van de een op de andere dag kreeg ik opeens gevoelens voor mijn huisgenoot, Tijn. En toen was ik verliefd op twee mannen tegelijk. Tijn en ik probeerden in eerste instantie onze aantrekkingskracht te negeren. Maar op een avond ging het mis. Negeren kon niet meer en na een hele nacht gepraat te hebben en ik wel honderd keer tegen hem zei: “Ik ga nu echt naar mijn eigen kamer�, waren we ineens toch aan het zoenen.
“Ik ga het uitmaken met Giel�, zei ik de volgende ochtend tegen Tijn. Zo gezegd zo gedaan. Maar dat uitmaken ging toch wat moeilijker dan dat ik in eerste instantie bedacht had. Voor Giel had ik immers ook nog gevoelens.
En zo belandde ik toch weer met Giel in bed. Wat voelde ik me kut toen ik de volgende ochtend de deur van mijn studentenkamer openmaakte en Tijn op mijn bed zat te wachten. Ik speelde meteen open kaart en Tijn legde zich erbij neer.
’s Avonds ging ik met een vriendin naar de kroeg en daar liep ik Diederik tegen het lijf. Diederik was de hunk uit Groningen. Voor zijn grote blauwe ogen, nonchalante kapsel en zijn oorbelletje, viel elke vrouw als een blok. Behalve ik, want ik had al twee mannen die verliefd op me waren en ik op hun. Zonder het te weten, was ik een grote uitdaging voor Diederik. Ik was zijn project en na een avond complimentjes, drank, overhoop gehaalde gevoelens en jaloerse blikken van dames, stond ik opeens met Diederik te zoenen op de dansvloer. Ik was zo dronken dat alles op een wazige film leek. ‘Had ik nou gedroomd dat Tijn en Giel voorbij liepen’, vroeg ik me de volgende ochtend in Diederik’s bed af.
Met lood in mijn schoenen ging ik naar huis. Wat mijn veilige thuishaven moest zijn, was nu mijn grootste angst. Huisgenoot Tijn die wist dat ik de nacht niet in mijn eigen bed had doorgebracht en wederom op me zat te wachten. Dit keer met tranen in zijn ogen.
“Ik heb je verdomme zien zoenen�, zei hij met zo’n ijzingwekkende rust in zijn stem dat het me trof als een dolk in mijn hart. “En of je Giel even kunt terugbellen, want die heeft vannacht zo ongeveer elke minuut gebeld�.
Ik zou er echt mee gaan stoppen. Drie mannen dat kon gewoonweg niet. Maar zoals ik in het begin van mijn stuk al zei, ik was alleen maar met mezelf bezig. Ik wist dat ik ze alledrie pijn deed en toch ging ik er mee door. Giel en Tijn wisten waar ze mee bezig waren, maar Diederik niet. Hij dacht dat hij net een nieuwe relatie was begonnen en schreeuwde van de daken dat hij eindelijk verliefd was.
Een paar weken hield ik het vol, toen eiste het chronisch slaapgebrek en de trieste blikken van Tijn zijn tol. Ik ‘stopte’ met Giel en Diederik en koos voor Tijn.
Uiteindelijk duurde onze relatie twee jaar en gingen we als vrienden uit elkaar. Tot op de dag van vandaag zijn we nog steeds vrienden. Giel is nog altijd boos op me en Diederik kom ik heel af en toe nog tegen op huwelijken, waar hij me dan altijd een beetje probeert te negeren. Zij hebben inmiddels allebei een vrouw en kinderen.

Maar weinig mensen weten dat ik die periode met drie mannen tegelijk het bed deelde. Hoewel het door de adrenaline en spanning toen een geweldig avontuur leek, nu probeer ik de herinneringen het liefst te vergeten omdat ik absoluut niet trots ben op het feit dat ik met loze beloftes en warme zoenen deze mannen aan het lijntje heb gehouden en duidelijk heb gekwetst. Omdat ik hier niet trots op ben, wilde ik er niet meer aan denken. Totdat jij, Polle, mij vandaag de opdracht gaf en ik me er niet lafjes vanaf wilde maken. Lieve Esther, ik richt me nu tot jou, wat heb jij tot nu toe weggestopt in het boek der herinneringen?

Ik ben benieuwd.

Liefs,
Kaat

13 02 07 | # | 11:00 | Nietlief_Collectief | acht reacties




Spindraden

Onderwerp: geheimen

Geschreven door: Polle

Bl-oxx, mijn lieve niet-liefje, is de waterstofperoxide je in het hoofd geslagen? “Een “stukje” seks”?!?!?!

Diepe tragische stukjes seks vormen mijn rode levensdraad. Om eerlijk te zijn is die draad niet rood, maar zwart. Een web weef je met zwart draad. Op “het wereldwijde” wordt het draad als webmateriaal vervangen door woorden. Spindraad is sterk en veerkrachtig. Eigenschappen die woorden en hun gebruikers niet altijd lijken te bezitten, maar dit terzijde.

Ik had haar nog nooit gezien, althans niet echt. Misschien druk ik me beter uit als ik zeg dat  ze me niet eerder was opgevallen. Nu staat ze tegenover me en kijkt me aan. Strak beantwoord ik haar blik. Haar ogen haken vast en laten niet los.

In mijn donkergeweven web ving ik menig slachtoffer en verstrikte hem in mijn draden. Gewillig lieten zij zich wikkelen in passie en geilheid. Wijfjesspinnen verorberen het mannetje na de daad. Ik houd ervan als mijn buik gevuld is.

Zwarte lingerie tegenover zwarte lingerie. Haar heupen draaien zachte lome cirkels. De mijne spiegelen. Glijdende handen over haar bovenbenen. Mijn ademhaling gaat sneller. Het hart van een opgewonden spin klopt tweehonderd slagen per minuut. De opwinding die ik voel verwart me. Wie is er nu de prooi en wie is er de verorberaar? Wat wil ze van me? Is dit alleen een uitdagend spel? De spanning tussen haar en mij vonkt tussen de draden van het web. Haar vormen en zachtheid zo herkenbaar en tegelijkertijd zo onwennig. Zal ik? Durf ik? Nooit eerder maakte een vrouw zoveel onstuimigheid in me los.

Na deze intense ontmoeting zou ik haar niet weer zien. Een eenmalige sensuele ervaring met een seksegenote bleek voldoende. Nooit heb ik iemand erover verteld.

Hierna is het de beurt aan Kaat. De opdracht is: vertel over dát geheim waar je zelf een niet zo voordelige rol in speelt.

12 02 07 | # | 15:32 | Nietlief_Collectief | zeven reacties




De zieligste juf van de school

Onderwerp: geheimen
Geschreven door: Bl-oxx

Polle bedacht, ik denk dat ze bezopen was, het loeder, dat de volgende briefwisseling over geheimen zou moeten gaan. Nu is het enige echte geheim in mijn leven dat ik geen natural blonde ben. Maar er is wel iets waarover ik liever niet praat.

Ken je die juf op je oude middelbare school die altijd gepest werd? Waarover de hele school saamhorig fluisterde dat men die nieuwe wel eens even vakkundig weg ging pesten? Waarover roddels gonsden op het schoolplein dat ze bij 3 Havo in huilen was uitgebarsten? Die, naar het scheen, zelfs een brave 2 gymnasiumklas niet aankon? Die schoolmeubilair (een stoel) naar haar hoofd had gekregen van Freddy uit 2 VMBO? Die, kortom, levend gefileerd werd?

Die juf was ik.
De zieligste juf van de school.

(Mijn avontuur als lerares duurde exact twee maanden. Toen heb ik huilend mijn ontslag ingediend. Sindsdien heb ik een warm respect voor onderwijsvolk.)

Polle mag van mij nu een stukje gaan schrijven over haar geheim. Met als special assignment:
maak het diep, tragisch en met een stukje seks.

11 02 07 | # | 14:01 | Nietlief_Collectief | vijftien reacties