16:14

Een dag vol discipline

Onderwerp: Een dag uit je leven.
Geschreven door: Zezunja

Discipline is een waan. Een louterende waan, dat wel, maar ontegenzeggelijk een waan. Een op verzinsels gebaseerde gehoorzaamheid die ons houvast geeft, maar die in zichzelf niks anders behelst dan het naleven van een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken.

Dat mijn deadline op 28 februari ligt heeft iemand op een moment verzonnen en vervolgens lopen allerlei mensen als hamsters in een rad zichzelf op te jagen, omdat er een deadline is op 28 februari. Terwijl, als de persoon die de deadline verzon dyscalculie had gehad de zaken er misschien heel anders voorstonden. Of als de dochter van die persoon op 28 februari jarig zou zijn, wie weet wat er dan gebeurd was.

Zo is het ook met mijn doorsnee dag. Mijn dag bestaat uit een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken met mezelf. Ik heb door de jaren heen een beeld ontwikkeld van de werkdag van een zelfstandig ondernemer en sinds enige tijd voer ik dat toneelstukje met mezelf op. Het script is nog onderhevig aan wijzigingen - we zijn als het ware nog in de try-out-periode - maar zo hier en daar heeft het scenario al wat vaste vormen.

Ik sta bijvoorbeeld altijd vroeg op. Ik zou kunnen werken van twaalf tot acht, ons avondeten staat immers zelden eerder op tafel, en ik zou ook kunnen werken van vier tot middernacht, niemand die er erg in heeft, niets dat mij in de weg ligt. Maar in mijn toneelstuk begint de dag om zeven uur - en als ik te laat naar bed ga, om acht uur. Ik prijs mijn discipline, omdat dat bijna altijd lukt - ik prijs mijzelf voor het strikt naleven van mijn wanen.

In mijn wereld van zelfopgelegde afspraken mag ik tot half tien lummelen. Sommige mensen zullen dat veel vinden, maar ik gedij daar goed bij. Ik heb veel kopjes koffie met geklopte melk, veel aandacht van het poezenvolk en veel lieve woorden van mijn metgezel nodig, alvorens de dag met een kickstart kan beginnen.

Die kickstart vindt dus doorgaans plaats om half tien. Dan begin ik te stomen en verlaten witte wolkjes langs de bovenkant mijn hoofd. Als door een wonder komen er dan ineens facturen, stukjes, interviewafspraken, cursusopzetjes en promotietekstjes uit mijn iMac rollen en uiteraard vind ik mijzelf dan de meest gedisciplineerde persoon op aarde. Ongeëvenaard.

Toen Yuri nog buiten de deur werkte, kwam hij 's middags altijd thuis lunchen. Dat was destijds een uur van nooit geziene discipline (dat rijmt). In dat uur vertroetelde ik hem met broodjes tonijnsla en omhelzingen. Om klokslag twee uur keerde de rust in huis weer terug. Die schijnwerkelijkheid van lunchdiscipline is nu vervangen voor de schijnwerkelijkheid van werkdiscipline. Ik vind mezelf een krak als ik me om half vier realiseer dat ik nog niets gegeten heb, zó geconcentreerd kan ik bezig zijn. Alles is relatief, maar discipline is het relatiefst.

Mijn doel is om ongeveer acht uur per dag te werken, dus als ik om half tien ben begonnen, moet ik werken tot half zes, tenzij ik geluncht heb, dan moet ik langer door. Welnu, daar botsen mijn waanbeelden op elkaar, want mijn beeld van de zelfstandig ondernemer mag er dan een zijn van '9-to-5', en bikkelen tot je groen ziet en genoeg verdient, mijn persoonlijke wereldbeeld is een praktische. Als ik groen zie, komt er alleen nog maar drek uit mijn handen, dan blijven de witte wolkjes uit en kan zelfs een welwillende iMac daar niets meer aan veranderen. Mijn dag eindigt dus als het werk dat ik aflever klote wordt. En dat kan ook om half vijf zijn.

Meestal stel ik dan vast dat ik weer zeer gedisciplineerd was, waarmee ik niet meer wil zeggen dan dat ik het heilige geloof in mijn eigen verzinsels tot het einde heb weten vol te houden. Ik vind dat doorgaans een staande ovatie waard, een beter toneelstuk zag ik zelden. Vervolgens duik ik de foyer in en laaf ik mij aan een avond afterpartyen met daarin veel lief, veel lol en veel bankhangen. Totdat het elf uur is en ik weer denk aan de voorstelling van de volgende dag. Dan toon ik discipline en duik ik braaf in bed. Om mijzelf de volgende dag om zeven uur weer op onnavolgbare wijze te gehoorzamen.

Ja! Dat van die deadlines heeft me ook altijk al zo dwars gezeten, het zeer relatieve belang daarvan en de ongelooflijke strees die het gevolg ervan is.
Laurent (URL) - 19 01 08 - 19:39

En toch he.. toch kunnen dit soort wanen erg handig zijn. Ik wil ook wanen – en vooral de discipline om ze te gehoorzamen.
sana (Email) (URL) - 20 01 08 - 11:11

Je lijkt Dick Bruna wel! Die heeft ook zo’n strakke discipline.
broer (URL) - 20 01 08 - 11:51

Jij verstaat gewoon de kunst om wanen tot werkelijkheid te maken, waardoor ze ophouden wanen te zijn.
Vind je het erg dat je gewoon discipline en verantwoordelijkheidsgevoel hebt? Omdat je ergens voor gáát?
Mark (Email) (URL) - 20 01 08 - 15:44

weet gij ergens een zelfstandigentherapeut zitten. alle structuur is hier van confituure.
tante annie (URL) - 20 01 08 - 16:26

Zo’n zelfstandigentherapeut heb ik, geloof het of niet. Bedrijfscoach heet ze in dit geval, en het is werkelijk geniaal heerlijk om zo eens met je ondernemerschap op de bank te liggen. :-)
De beste tips tot nu toe: 1) Vervang in gedachten af en toe eens het woord moeten door willen. Ik moet dit en dit om dan en dan afhebben geeft een heel andere sfeer dan ik wil dit en dit om dan en dan afhebben. 2) Plan (naar vermogen) een halve of hele dag per week leeg in. Die vult zich keurig met werk dat was blijven liggen – minder stress – en in het beste geval kun je je eens een middagje bezighouden met niet declareerbare doch essentiele zaken.
Bart (URL) - 20 01 08 - 23:43

Respect. Wat bent U keurig in het programmeren van uw dagdagelijkse leven. Wat ik zelf niet kan, en trouwens ook niet wil kan alleen maar een gevoel van respect opwekken bij mij. Voor diegenen die een beetje discipline willen, mijn zolder ligt er vol mee, ongebruikt.

Was getekend
Van De Pot Gerukt (Email) (URL) - 21 01 08 - 11:20

@ Broer: haha, Dick Bruna. Er zijn slechtere mensen om mee vergeleken te worden. Misschien brengt mijn discipline mij ook ooit tot overal in de wereld.

@ Mark: Nee, erg niet. Daarom noem ik het ook louterend. maar als je er grondig over nadenkt, is het wel een beetje potsierlijk.

@ Tante Annie: Als ik jou arbeidzame leven een beetje volg dan heb je niks te klagen toch?
En alle structuur is hier van confiture: die ga ik onthouden. Je reinste poëzie.

@ Bart: Dat moeten en willen, daar trap ik helaas niet in. Dat is ook al zo’n waan. Dan denk ik ‘willen’, maar intussen spannen mijn buikspieren zich aan. En daarmee wordt dat toneelstukje ook weer teniet gedaan.
Die ‘lege’ dag is een goeie, en die las ik noodgedwongen altijd al in. Maar zelfs dat is eigenlijk een toneelstukje, want mijn plannerige hoofd heeft natuurlijk stiekem allang bedacht wat ik die dag wil doen en dat lukt dan natuurlijk nooit. ;)

@ Van De Pot Gerukte: Willen is relatief als je elk dubbeltje moet omdraaien. (Ik weet niet of u Vlaams bent, maar als u dat bent: een dubbeltje is 10 cent – oorspronkelijk in guldens)
Zezunja (Email) (URL) - 21 01 08 - 11:41

Willen is relatief? Neen willen is willen. Neemt U als voorbeeld de pas overleden Bobby Fischer. Willen is niet makkelijk. Daarom willen velen niet. De weg van de minste weerstand is trouwens nog steeds de makkelijkste. Ooit was ik 100% vlaming. Ik leef al verschillende decennia een aantal duizenden kilometers verwijderd van mijn geboortegrond.

Wasa getekend
Van De Pot Gerukt (Email) (URL) - 21 01 08 - 14:19