13:20

Een dag uit je leven

De eerste helft van 2006, een willekeurige doordeweekse dag

'Maak jij zijn boterham? Ik kleed hem wel aan.' Nadat we eerst twee keer de wekker hebben uitgezet begint de kleine man in zijn slaapkamertje, grenzend aan de onze, te roepen. 'Maaamaaaa, paappaa!' Kreunend laat ik mijn voeten in het paarse tapijt zakken en haal hem uit bed. Ons stralend middelpunt laat zich gewillig aankleden. Daarna eet hij met moeite zijn boterham op. Het is het tergendste moment van de dag, aangezien we weinig tijd hebben. 'Toe nou,' zeg ik herhaaldelijk, 'neem nog een stukje.' Als het boterhammetje eindelijk is aangeland waar het wezen moet, spring ik onder de douche. Ik trek snel mijn kleding aan en doe wat mascara op. Klaar. Nu gauw mannetje onder de arm, twee trappen af naar beneden. We kussen elkaar gedag. Ik zet mannetje af bij de peuterspeelzaal en fiets daarna naar mijn werk, aan de andere kant van de stad. Het is kwart over negen als ik bij de Bijlmerbajes aankom, waar ik als verpleegkundige werk. Met een bezwete rug stop ik mijn mobiel in een kluisje en doe ik mijn riem vast af. Mijn tas moet op de loopband door de scanner en ik zelf door een detectiepoortje. Daarna begint de lange wandeling naar de laatste toren op rij. Ik passeer twee meldkamers en ben na een ritje in een gammele lift op mijn werk, een klein kantoortje in de kelder. De dag kan beginnen. Na het ochtendrapport beginnen we ons spreekuur. Een lange rij gedetineerden, ziek of veinzend ziek, gestoord of redelijk normaal, aardig of agressief, zien we aan onze burootjes verschijnen. We handelen zelf, of verwijzen door naar het artsenspreekuur. Tussendoor werken we een berg telefoontjes af, zien we mensen in de isoleercellen, worden we opgeroepen bij calamiteiten. Het zijn dagen die altijd spannend zijn, hoe het ook loopt. De setting alleen al is spannend. De lift, die om de haverklap blijft hangen, maakt het mij als claustrofoob al helemaal niet gemakkelijk.

Om vijf uur mag ik naar huis. Langs de meldkamers, door de poortjes, eindelijk frisse lucht. De zon schijnt, de fietsrit naar huis is lang maar fijn. Doodmoe doe ik wat boodschappen bij de Dirk- daar wonen we boven. Ik sleep mezelf de trappen op en begin vast met koken, haal een stofzuiger door de kamers, trek de bedden recht. Even later zijn man en mannetje thuis. We gaan eten, doen mannetje in bad, lezen hem een verhaaltje voor, zingen een liedje en stoppen hem in bed. Om acht uur zijgen we neer op de bank. We lezen het Parool, gaan achter de pc zitten of kijken TV. Soms halen we een lekker broodje kebab aan de overkant. Soms komen er vrienden langs. Om beurten gaan we de stad in voor een bezoekje aan de kroeg. Trams rinkelen voortdurend, bussen razen langs. Veel te laat, zoals elke dag, gaan we slapen.

Een doordeweekse dag, nu

Ik sta op, het is koud op zolder. Snel stap ik in mijn sloffen en neem mijn zoon mee naar beneden. Samen met zijn vader stapt hij onder de douche. Ik kleed hem aan en zorg voor zijn ontbijt, maak een trommeltje met fruit en een beker drinken klaar. Met rugzakje op stapt hij aan de hand van zijn vader naar buiten, klaar om naar school te gaan. Hierna 1) ga ik weer slapen, om na een berg rotte dromen twee uur later wakker te worden 2) lees ik de krant, drink een kop thee, verzorg het konijn, stap onder de douche, maak het huis een beetje netjes en doe een boodschap 3) schrijf een stukje of lees een boek. Dynamisch? Welnee. Spannend? Ook niet. Het wordt niet veel spannender ook. Om 12 uur haal ik mijn kind op, en eten we een boterham. Daarna gaat hij bij een vriendinnetje spelen, of gaan we naar de kinderboerderij, of bij opa en oma langs. Vaak spelen zijn vriendjes hier en heb ik een huis vol vrolijke stemmetjes. Om vijf uur begin ik met het eten, tegen zessen is man thuis en staat het op tafel. Samen doen we het avondritueel met kind en ploffen daarna achter de computer, of op de bank. We gaan op tijd slapen. Frisse lucht maakt moe.

Ik ben huisvrouw geworden, iets waar ik in drukke tijden heel erg naar verlangd heb. Ik ben echter een type van het gras is altijd groener; ik wil weer naar de andere kant. En dus staat er een sollicitatiegesprek op stapel voor een zeer dynamische baan. Ben ik een heel eind met het realiseren van een project voor een uitgever waar ik een jaar mee zoet kan zijn. Heb ik ons aangemeld als gastouders voor kindjes die graag een vakantie in Drenthe willen. Ik zoek de drukte op- maar wel eentje die ik aankan.

De hectische dagen in Amsterdam mis ik niet, dat was opgelegde drukte, met als grootste motief genoeg centen verdienen om de hypotheek te kunnen betalen. De rust hier doet me zo goed dat ik voor mijn eigen gedoseerde hectiek kan kiezen. Een grotere luxe bestaat er volgens mij niet. Dat ik me soms verveel, voor het eerst in jaren, beschouw ik als een groot goed. Verveling dwingt me over dingen na te denken, en dat heb ik lang niet gedaan.

Nietliefjes, ik ben heel benieuwd hoe een gemiddelde dag uit jullie leven eruit ziet. Bevallen je dagen je goed, of zou je het anders willen?

Als lezer is het ook leuk hier! Fijn om weer iets te kunnen lezen.
Polle (URL) - 18 01 08 - 14:21

Wauw, verhaal nr. 2 klinkt echt goed!
Mike(lodeon) (Email) (URL) - 19 01 08 - 16:37

Ik vind het motief ‘hoge hypotheek’ niet goed. Ben bang dat een heleboel mensen momenteel harder moeten werken om hun huis te betalen. Een ouwe maar wel heel verstandige regel is dat je nooit meer dan 1/7 deel van je inkomen aan woonlasten kwijt moet zijn. Voor de rest is je ‘vervelen’ weer wel erg goed, ben het met je eens. Tijd voor wat nadenken, wat aanrommelen, beetje koken, wandelingetje, spelen met kind of huisdieren: aanrader!
Wieneke - 20 01 08 - 12:34