15:00

De Soundtrack van Esther
Opdracht: Kies 5 van de volgende platen: eerst gekochte plaat, tranentrekker, playbackplaat, eerste liefdesplaat, opfokplaat, emotioneelste plaat, dansplaat, Feel Good plaat, discoplaat, schoonmaakplaat, geilste plaat, de beste Nederlandse of sterfplaat en beschrijf waarom je ze hebt gekozen.
Door: Esther

NB In alle stukjes over dit onderwerp zitten de linkjes naar You Tube verstopt onder de kopjes.

Dansplaat: alles van Boter Ska en Eieren

Op deze site vind je de band van mijn vroegere liefje. Hij zong met volle overtuiging in deze band en schreef ook liedteksten. Ik vond het ongelofelijk stoer toen ik hem leerde kennen en werd natuurlijk een echte ska-babe. Ik was bij elk concert van Boter, Ska en Eieren te vinden en kan nog steeds instant de pasjes doen zodra ik ska hoor. Alle liedjes van BSE, en alle ska-platen, zijn voor mij ultieme dansplaten.

Tranentrekker: In A Lifetime van Clannad en Bono

Van dit liedje ga ik huilen. Van alle liedjes van Clannad ga ik huilen, en niet eens van verdriet. Deze muziek haalt heel veel herinneringen aan Ierland, Ierse vrienden en een bepaalde periode uit mijn leven naar boven. Als we het over tranentrekkers hebben, dan hebben we het wat mij betreft over de songs van Clannad.

Emotionele plaat: Dream A Little Dream van Mama Cass

Dit liedje hoorde ik voor het eerst op een cassettebandje van een vriendin. We woonden samen in een huis in Amsterdam en als ze niet thuis was draaide ik het uur na uur, zo mooi vond ik het. Toen veertien jaar later mijn fragiele, zieke zoon van twee weken oud met een infuus in zijn arm en een catheter in zijn piepkleine piemeltje in mijn armen lag in het ziekenhuis, begon ik het als vanzelf voor hem te zingen. Het kalmeerde niet alleen hem, maar ook mezelf. Het behoort nog steeds tot ons voordat-Merlijn-gaat-slapen-ritueel en bij de eerste klanken ervan gaat hij al gapen. Dit liedje blijft voor eeuwig verbonden met mijn kind.

Eerste eureka-plaat: Killing an Arab van The Cure

The Cure paste helemaal bij mijn jaren '80 puberteit: somber, donker, het 'no future' idee denderde nog even door. Ik wentelde me in de liedjes van The Cure, die op raadselachtige wijze naadloos aansloten op mijn labiele pubernatuur. Dit liedje snapte ik echter aanvankelijk niet: een Arabier vermoorden? Waarom zong die zachtaardig ogende Robert Smith over zoiets gewelddadigs? Gelukkig besloot mijn leraar Frans precies op dat moment het boek L'étranger van Albert Camus te behandelen. Zodat ik het boek uiteindelijk dichtklapte en Killing An Arab nogmaals opzette, met een eureka-gevoel. Want hee, Robert zong over het thema uit het boek. En ik snapte elk woord. Hoera, Robert en ik begrepen elkaar weer.

Sterfplaat: The End van The Doors

Dit is natuurlijk de plaat die op mijn crematie gedraaid moet worden. Voor een korte tijd waren vriendin B. en ik helemaal weg van The Doors. We zijn naar Morrison's graf geweest op Pére Lachaise in Parijs, zijn naar zijn huis geweest aldaar en hebben de Doors-film zo vaak gezien dat als ik nu aan Jim Morrison denk, ik Val Kilmer voor mijn geestesoog zie. Van de week hoorde ik iemand in de Popkwis zeggen: The End is de meest pretentieuze plaat ooit van de meest pretentieuze band ooit. Kan ik me helemaal in vinden. Maar The End blijft overeind als overtuigende sterfplaat. Al is het maar omdat de zanger ervan zelf niet bepaald lang gewacht heeft met sterven, en het lied daardoor extra cachet krijgt.

Dank voor je toelichting op het nummer van The Cure. Ik luisterde er donderdagavond naar op mijn iPod en ik dacht weer even na over de tekst. Had nooit de moeite genomen om me erin te verdiepen, maar nu weet ik alsnog waar het op gebaseerd is! Gaaf nummer trouwens.
She (URL) - 17 11 07 - 17:15

Graag gedaan ;)
esther - 17 11 07 - 19:55

Jouw muziekkeuzes (clannad en the Cure)komen ook erg dicht bij mij. Als ik de nummers hoor word ik meegenomen naar vroegere tijden. Ik moet nog ergens muziek van deze bands hebben en ga vanmiddag op zoek, ik wil verdere herinneringen terughalen. Ik vind dit een zeer geslaagde schrijfopdracht van het NietLief collectief, net alsof er een extra dimensie toegevoegd is door de muziek, het komt dichterbij. mooi gewoon.
Mike(lodeon) (Email) (URL) - 18 11 07 - 11:05

Leuk dat je het geslaagd vindt Mike, muziek komt altijd heel dichtbij de ziel…
esther - 18 11 07 - 11:49

Ik was ook een Doors-fan. Ook bij zijn graf geweest tijdens het schoolreisje naar Parijs. Erg leuk om n.a.v. jouw verhaal nog eens naar filmpjes van ze te kijken. Ik had het al lang niet meer gedaan. Heb hier in de boekenkast nog twee oude dichtbundels van Jim liggen. Binnenkort toch weer eens in gaan lezen!
Aniek (URL) - 18 11 07 - 22:05