20:00

De verwende generatie
Onderwerp: tips van (o)ma
Geschreven door: Esther

Het is wel heel handig en toevallig dat vandaag mijn moeder langskwam in het hoge Noorden. Ik kon haar tijdens de lunch (boerenomelet en een pomodorisoep in een pittoresk restaurantje in een naburig brinkdorp) gewoon zelf vragen: 'wat heb jij mij eigenlijk geleerd over het huishouden?' De afgelopen dagen kon ik er namelijk zelf niet op komen, hoe ik mijn hersens ook pijnigde. En gezien het antwoord van mijn moeder zij ook al niet: 'ehm.. ik zou het eigenlijk niet weten!' Mijn broer en ik waren van die pestkinderen die niets hoefden te doen in het huishouden. Voor de vorm vroeg m'n moeder weleens of we iets wilden doen, maar als we lamlendig op de bank bleven hangen, deed ze het mopperend zelf. 'Maar vanaf je 12e was je ineens heel netjes,' herinnerde moeders zich boven haar omeletje, 'toen deed je veel zelf zonder dat ik het hoefde te vragen.' Daarna haalde ze grinnikend herinneringen op over mijn tijd op kamers. 'Ik weet nog wel dat we eens ergens heen zouden gaan, en ik kwam je ophalen in Amsterdam. Je wilde iets anders aan doen en trok zo de hele inhoud uit je kledingkast, graaide in de hoop op de grond en trok er een T-shirt uit. Dat heb ik je in elk geval nooit geleerd!'

Nee, dat klopt. Als ik zie hoe ik nu met mijn huishouden omga, is er een groot verschil met de tijd dat ik single en kinderloos leefde. Ik vond het heerlijk om in oude kleren door mijn rotzooi heen te sloffen, en het dagen later pas op te ruimen. Eten en overal de borden laten staan was net zoiets- het gaf me een gevoel van vrijheid dat dat zomaar kon zonder dat iemand er iets van zei. Ik denk dat ik gewoon aan het uittesten was tot hoever ik ermee kon gaan- wanneer zou ik zelf nou gaan denken: en nu is het genoeg, ik ga schoonmaken? Die gedachte kwam wel, maar pas als er geen schoon bord meer in de kast stond. Vies en heerlijk tegelijk.

Toen ik een kind kreeg deed een zekere schoonmaakwoede zijn intrede. Het kon allemaal niet schoon genoeg zijn, werkelijk alles vond ik vies. Mensen met rouwrandjes onder hun nagels mochten mijn baby niet vasthouden. Het liefst was ik met een roetfilter over de Bugaboo met mijn kind gaan wandelen, want al die uitlaatgassen rook ik tien keer sterker. En ik waste me suf aan slabbetjes en rompertjes. Enigszins hysterisch allemaal, vind ik nu, en gekleurd door hormonen. Ik zit nu tussen rommelig en netjes in. Ik houd het graag opgeruimd, want chaos om me heen is chaos in mijn hoofd. Maar elke dag stofzuigen doe ik niet en strijken mijd ik als de pest. 'Heb je ook niet van mij,' zegt m'n moeder, 'ik vind dat je je kleding moet strijken.' Zal wel, maar ik strijk hooguit overhemden van Jaime die hij anders niet kan dragen en kleding van Merlijn. Over gekreukt beddegoed of kreukelige spijkerbroeken kan ik me niet druk maken.

Ik denk dat ik vooral van mijn moeder en oma's heb geleerd dat mijn generatie niet wordt afgezeken als er ergens stof ligt of een vlek op zit. Waar dat voor mijn oma's en misschien zelfs nog mijn moeder een schande betekende en dat je dan geen goede huisvrouw was, is het voor mijn generatie een teken aan de wand dat je het druk hebt of toe bent aan huishoudelijke hulp. Of, dat je gewoon nog steeds een verwend pestkind bent, natuurlijk.

Gouden huishoudtip: X-10 verwijdert al uw vlekken!

wat een teleurstelling. maar 1 stukje pp vandaag.
frommel (URL) - 25 10 07 - 22:42

Als ik dit zo lees is er nog een beetje hoop dat het met mijn dochter toch nog wel goedkomt!
Gerhard (Email) (URL) - 26 10 07 - 10:51