10:52

Ik kon er niks aan doen
Onderwerp: onzekerheid
Geschreven door: Octavie

Welke moeder laat haar kind doodgaan?
Welke moeder kan niet er niet tegen als haar kind huilt?
Welke moeder wil haar kind niet meer zien?

De allerveiligste plek voor een kindje is de buik van zijn moeder. Zacht, warm, de innigste omhelzing die een moeder haar kind kan geven. De liefhebbendste koestering. Hier kan je niks gebeuren, lief kleintje, hier is het goed. 
Voor mijn eerste kindje was mijn buik de doodskist. De plek waar het ziek werd en stierf en dat alles zonder dat ik het doorhad. Ik zwangerde er vrolijk op los terwijl mijn kind langzaam uitdoofde. En daar moest ik voor boeten. Ik was een slechte moeder.

Dat ik tijdens mijn zwangerschap van Dochter negen maanden kotsziek was, dat had ik verdiend. Dat ik in continue doodsangst leefde dat ook dit kind zou sterven, dat was mijn lot. Dat ik een bevalling from hell had, logisch. Ik was een slechte moeder.

Dochter werd geboren. Wat was ze groot en dik en roze. Ze leek in niks op het kleine, donkerrode babytje dat we hadden begraven bij ons appelboompje. Dat kleine kindje dat ik nooit warm en spartelend in mijn armen had mogen houden. 
En nu had ik dit. Een kind dat ik niet kende met een gezichtje dat me zelfs niet in de verste verte bekend voorkwam. En jemig, wat krijste het. Het krijste aan één stuk. Uren, dagen, maanden. Ik dacht vluchtig aan mijn immer stille kindje bij mijn appelboom. En verschoonde zuchtend een luier.

Tien maanden lang huilde Dochter. En ik was daas en geduldig en draaide mijn routine emotieloos af. Met tien maanden kon ze lopen en verdwenen de huilbuien als sneeuw voor de zon. 
Nu ze van me weg kan lopen, is ze blij, schoot als een bliksemflits door mijn hoofd. 
Want ik was een slechte moeder.
En ik zakte in elkaar en schreeuwde, liggend op de grond, dat ik mijn kind nooit meer wilde zien.

Het was een lange, modderige weg om het denkwolkje dat gilde dat ik een slechte moeder was kapot te prikken, en te vervangen door een wolkje met Ik doe het goed erin. Om de onzekere moeder weg te boksen door de zelfverzekerde. Om emoties te voelen en mee te kunnen huilen met mijn kind. Want dat is wat goede moeders doen.

Er ging een kindje dood in mijn buik. 
Maar ik kon er niks aan doen.
Ik kon niet tegen de huilbuien van Dochter. 
Maar ik kon er niks aan doen.
Ik wilde mijn kind niet zien. 
Maar ik kon er niks aan doen.

Oh lieve Octavie, wat zou ik je graag even vast willen houden nu.
esther - 09 09 07 - 11:15

Je verhaal grijpt me bij de strot. Tranen.
Polle (URL) - 09 09 07 - 12:18

kippevel.
wat heb je het prachtig verwoord, zulke heftige emoties, waarvan sommige zo herkenbaar…
dat is wat onzekerheid is, idd… zwanger zijn. moeder zijn.
en we kunnen er niks aan doen.
inge (URL) - 09 09 07 - 12:19

Onterecht schuldgevoel is vreselijk maar hardnekkig. Gelukkig heb je ermee afgerekend, althans op dit gebied. Prachtig stukje, akelig maar ook mooi.
nina (URL) - 09 09 07 - 12:38

Shit, ik kan niets meer uitbrengen/-typen na het lezen van dit geweldige, eerlijke en emotionele stuk tekst dan: shit!

Of toch wel: geniet van je Dochter. Want zij heeft een moeder met een hoofdletter M!
Johan (URL) - 09 09 07 - 13:47

Ruw, eerlijk. Dapper geschreven. Onzekerheden. Wat een heftige tijd heb je achter de rug. Niet alleen vooraf, maar ook met een huilbaby. Je conclusies zijn dan zo logisch. Gelukkig zie je het nu anders.
Toaske (Email) (URL) - 09 09 07 - 13:55

Je bent de eerste die me achter de computer aan het huilen heeft gekregen. Wat mooi en eerlijk verteld.
iskander - 09 09 07 - 14:58

Lieve Octavie, ik ben met stomheid geslagen. Wat een verdriet en pijn. Wat een eenzaamheid.
Prachtig geschreven. Chapeau!
Mike(lodeon) (Email) (URL) - 09 09 07 - 20:09

Ik ben er stil van… Je doet het goed. Meer dan dat.
Mir (Email) (URL) - 09 09 07 - 22:17

Hè. Dit had ik nooit achter die leuke kinderverhaaltjes en lollige logjes gezocht…
Irene (URL) - 09 09 07 - 22:56

Moeder zijn is soms o zo moeilijk. Allemaal proberen we de perfecte moeder te zijn en als het dan niet lukt en we staan soms even te schreeuwen en te gillen dan voelen we ons ineens slecht.
Eigenlijk gek. We geven ons leven op om die kleine wezentjes te verzorgen en worden soms uitgeknepen als een spons. Give us a break, zeg. Dat we soms even gillen, voorkomt dat ze ons moeten wegslepen naar het gekkengesticht. Toch?

Je stukje raakt me enorm. En volgens mij ben je een heel leuke, lieve en grappige mams. Net zoals ik. ;)
En dat je 10 maanden een huilbaby hebt verzorgd laat zien dat je ook nog eens hartstikke taai bent.
Petje af.
Soes (URL) - 10 09 07 - 10:01

pfff weer zo’n stukje dat je raakt door je ‘sodemieter’.. mooi…
Jan - 10 09 07 - 19:39


  
Persoonlijke info onthouden?

/ Textile
  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.