14:46

Luna leeft altijd in onzekere tijden

Onderwerp: onzekerheid
Geschreven door: Luna

Is het alweer 18.00? Nee, dat kan niet. Oh, nee. Dat kan niet! Nee! Ik heb vandaag maar 2 opdrachten afgemaakt! Veel te weinig. Wat mailtjes beantwoord. Boodschappen gedaan. Naar het postkantoor wat pakketjes gebracht. Stukje gepost op m’n weblog. M’n bedrijfssite ge-upload. Veel te weinig. Veel te weinig. Ik was al om 8.00 wakker. Oh ja, eerst soep gemaakt, maar die was in een half uur klaar. Ik had veel meer kunnen doen. Veel meer. Oh ja, ook nog even met vriend F. gebeld. Was toch ook wel een half uur. Oh ja, ook met m’n moeder. En ik heb een was gedraaid en opgehangen. En ik ben misschien ook iets te lang blijven hangen in dat ene boek met die pinguïns. En als ik nou gewoon dat ene wijntje niet genomen had tijdens ‘Oprah’, dan had ik daarna misschien iets harder door kunnen werken.
Ik moet altijd nog zoveel doen. Altijd nog meer. Ik doe te weinig naar mijn eigen maatstaven. Ik lees te weinig. Ik ga te weinig naar het theater, de bioscoop, het cabaret, naar musea. Ik heb gewoon te weinig tijd. Hoe doen anderen dat? Die zitten vast de hele dag wél volledig geconcentreerd te werken. En die hebben dan ook nog genoeg tijd voor hun administratie en het doen van leuke dingen en het bijhouden van sociale contacten. Ik ga verkeerd om met m’n tijd. Ik kan gewoon geen volledige 100%-concentratie opbrengen voor datgene waar ik mee bezig ben, ik laat me te snel afleiden door het geluidje van een binnenkomende e-mail, want die moet ik toch even lezen. En misschien wel reageren. En als ik op de radio een mooi liedje hoor, dan moet ik die meteen even downloaden. Zie ik een flard van een pulp-documentaire dan moet ik ‘m meteen helemaal afzien. Heb ik een goed idee, dan moet ik alles meteen helemaal, maar uiteindelijk wel half, gaan uitwerken.
Om aan het einde van de dag bijna altijd het gevoel te hebben dat ik ergens tekort heb geschoten. Niet genoeg heb gedaan. Niet het volledige uit die dag heb gehaald. Dat ik méér had kunnen doen. Meer had moeten doen. Ik ben voortdurend bang dat ik tijd te kort kom. Tijd te kort heb. Ik ben het Wit Konijn uit Alice in Wonderland: “Oh Dear, Oh Dear, I shall be too late.” Maar te laat voor wat? Ik ben eigenlijk vooral bang dat ik niet op tijd zal inzien dat dat wat ik wél elke dag doe, zie, voel, of beleef. Dat dat gewoon genoeg is.

Dit is echt heel erg herkenbaar! Ik vind het enerzijds een hele fijne manier van leven: het past bij me en ik zou er helemaal gek en benauwd van worden als mijn leven altijd volgens vaste tijdsstramienen en in keurig geconcentreerde blokjes verliep. Maar anderzijds: mijn inmiddels al ruim 7 jaar durende studententijd begint op zijn eind te lopen, ik heb zoveel hobby’s waar ik serieus werk van zou willen maken en ik zal ook op de een of andere manier geld moeten gaan verdienen. Soms zou ik een paar parallele levens willen: eentje voor het werken en studeren, eentje voor ambities en spannende projecten, eentje voor de leuke dingen, eentje voor de ‘persoonlijke ontwikkeling’, eentje voor de sociale dingen, eentje voor ‘helemaal niets hoeft’... Maar zo lang die er niet zijn frot ik alles maar in een leven van voortdurend een beetje of een beetje veel tekortschieten op elk vlak. En dat is soms doodvermoeiend en maakt onzeker.
Nina (URL) - 06 09 07 - 16:10

Ik vind het ook erg herkenbaar. Mijn dagelijkse bezigheden zijn totaal anders dan die van jou, maar ik denk ook elke avond: “Ik had veel meer kunnen doen.” En dan met het voornemen om het de volgende dag allemaal beter te organiseren..
margriet (URL) - 06 09 07 - 23:35

Nou ik dan ook nog maar: herkenbaar als was het mijn dag die je daar beschrijft, met wat details anders ingevuld.
Zezunja (Email) (URL) - 07 09 07 - 07:55

Er is geen zinlozer gevoel dan schuldgevoel. Het verziekt je leven en het belet je (te vaak) om te genieten. Ik had dit logje kunnen schrijven toen ik jouw leeftijd had. Nu weet ik dat wat jij nu als ‘tekort schieten’ ziet, gewoon flauwekul is. Het heeft te maken met de mate van energie die een mens heeft toebedeeld gekregen en te veel letten op wat anderen ervan vinden. Ik hoop dat jij wat eerder dan ik dit zult inzien.
Wieneke (URL) - 07 09 07 - 10:50

Volgens mij is de denkfout van ons modernistische mensen dat wij 100% van onze tijd nuttig zouden moeten of kunnen besteden. In die beroemde Gouden Eeuw van ons zat de elite voor 90% uit z’n neus te vreten.
Mijn stelling: We hebben een bepaald percentage aan doelloze activiteiten nodig om datgene wat er voor ons wel toe doet, goed te kunnen doen.
jack of hearts (Email) (URL) - 07 09 07 - 11:05

@ hartenboer: ik denk dat je gelijk hebt.
Zezunja (Email) (URL) - 07 09 07 - 12:15

Daarnaast heb je ook tijd nodig om dingen uit te stellen.
Lennart (URL) - 09 09 07 - 19:29

O heerlijke hangmat.
“Recht op luiheid”. Menslief ik herken je heerlijke ongestructureerdheid. Doe minder en geniet meer :-)
Mike(lodeon) (Email) (URL) - 09 09 07 - 20:21

Ik vraag me oprecht af waar wij, die wij ons constant gek zitten maken, over de dingen die we vinden gedaan moeten hebben, en waar we nu schaamtevol en vol zelftwijfel en schuldgevoel naar zitten kijken omdat ze niet gedaan zijn, ooit het idee vandaan hebben gehaald, dat al die dingen al lang gedaan hadden moeten zijn. EN meer.

Misschien is het geen idee, maar een virus. Een ziekte? Wie heeft dit virus in ons geplant? Het virus dat ons alle energie roofd, niet door ons als een gek hard te laten werken, maar het virus, dat ons alle energie roofd, door ons te laten geloven, dat we ontoerijkend zijn?

Ontoerijkend als we niet tenminste al die dingen die op onze lijst staan hebben gedaan. En dat niet maar op een willekeurige dag, maar alle dagen van het jaar. En niet alleen maar de dingen die gedaan hadden moeten worden, maar meer! En dan nog meer.

Ik kom er niet uit, ik wil dit niet, wil meer genieten van alles wat ik wel heb gedaan, de hele chose positief bekijken. Mezelf lief vinden, omdat ik niet de hele dag op de bank heb gehangen, maar de was heb gedaan, en dan op de bank ben gaan hangen.

Waarom is het voor mij absoluut niet mogelijk, na een dag niks doen, en erover bij mijn man te klagen, over mij dus en mijn luiheid, de reden die mijn man me geeft, de legitimatie eigenlijk: zwanger zijn en al lang uitgeteld, te accepteren? Waarom moet ik me zelf zo onder druk zetten? Geen idee….
Eva - 10 09 07 - 11:46

God wat erg.. Ik sluit me bij de rest aan, Luun. Herkenning ten top!
:)
Het lijkt wel of ik dit stukje heb geschreven… Ok, op dat wijntje bij Oprah na dan, dat doe ik niet. Maar verder? Djiezus… ;) It’s so me.
Lisa - 10 09 07 - 18:42