23:42
Lelijke Arjan
Mijn onzekerheid
‘Je krijgt tien seconden en dan gaan we je pakken.’ De lelijkste van het stel, Arjan, grijnst naar me en zwaait met de stok die hij in zijn handen heeft. Zijn vriendjes en vriendinnetjes achter hem grijnzen mee. Mijn hart klopt als een bezetene in mijn borstkas. Ik weet dat ik niet hard kan rennen en ik weet dat ze me te pakken krijgen. Ik durf niet te denken aan wat er dan gebeurt. Ze haten me, maar ik weet niet waarom. ‘Omdat je te lang bent’, ‘omdat je te netjes praat’, ‘omdat je te moeilijke woorden gebruikt.’ Ik heb het allemaal al eens gehoord en heb inmiddels begrepen dat ik afwijk van de norm, dat ik anders wordt gevonden. En nu, vandaag, heb ik het gevoel dat ik dood moet. Dat ik zo anders ben dat ik niet mag bestaan. Als ik lelijke blonde Arjan hoor tellen, begin ik te rennen. Net op tijd weet ik bij het eerste het beste huis aan te bellen en mag ik naar binnen om volkomen in paniek mijn moeder te bellen. Buiten staat een hijgende meute enge kinderen voor de deur, woedend over het feit dat ik ontsnapt ben. Een week later zit ik op een andere school, waar ik in een warm bad beland van kinderen die dat zielige meisje weleens even gaan verwennen. Ik laat het me allemaal aanleunen, maar helen doe ik niet. Daar is de tijd die ik op deze school doorbreng te kort voor.
In de jaren daarna kan ik bijna niet geloven dat ik vrienden maak. Maar ik maak ze. Ze vinden me niet te lang, netjes praten doen ze zelf ook en de moeilijke woorden gebruik ik in stukjes voor de schoolkrant. Wel weeg ik elk woord dat ik zeg, ga ik alle gesprekken na in mijn hoofd en als ik denk iets verkeerds gezegd te hebben, bel ik doodzenuwachtig het betreffende vriendinnetje om te checken of ze me nog aardig vindt. Maar het went, vrienden hebben; het went dat ze mij willen hebben. Langzaamaan durf ik iemand te zijn.
Veel later pas besef ik hoe onzekerheid over mijn eigen zijn me gesloopt heeft van binnen. Ik praat mensen na, laat mijn natuurlijke felheid achterwege, doe alles voor iedereen om aardig gevonden te worden. Het begint me enorm te irriteren dat ik naar buiten een heel ander gezicht toon dan hoe ik eigenlijk ben. Het wegstoppen van alles aan mezelf wat anderen zou kunnen irriteren is een tweede natuur geworden. Ik kots ervan. Ik wil het niet meer. Mijn eigen zelf begint zich een weg naar buiten te banen.
Het lukt me, zeker na het krijgen van mijn zoon, om een gevoel van zekerheid te vinden over wie ik ben en wat ik kan. Moeder zijn kan ik. Zelfs als ik op mijn tandvlees loop kan ik liefhebben. Partner zijn kan ik. Verpleegkundige zijn kan ik en schrijven, een levenslange passie die ik even kwijt was, pik ik weer op en ik blijk het nog te kunnen. Maar dan Esther zijn. Dat meisje dat als tweejarige de microfoon pakte op verjaardagen en vol zelfvertrouwen liedjes ging zingen voor de visite. Dat zesjarige meisje dat apetrots was op haar eerste zelfgeschreven verhaaltje. Het meisje van dertien dat met getuite lippen in de spiegel keek en dacht: ik kan best fotomodel worden. Het meisje van twintig dat eindelijk een laaggesneden truitje durfde te dragen en trots was op haar volle borsten. De vrouw die weduwe werd op haar drie-en-twintigste en toch haar studie afmaakte. De vrouw die een kind baarde en zich daardoor ijzersterk voelde. Die vrouw, dat meisje, ze zijn er allebei en ze laten zich gelden. Maar de onzekerheid blijft en steekt in tijden van vermoeidheid zijn giftige kop omhoog. Als alles te goed gaat zegt die kop:’je wordt vast ziek’, ‘je gaat jong dood’, ‘zit dat bultje er nog? Het is vast iets ergs’.
De zekerheid, de overtuiging dat alles goed afloopt in het leven, dat ik er mag zijn, die ben ik ergens kwijtgeraakt en heb ik tot op heden nog niet teruggevonden. Mijn zelfverzekerdheid gaat hand in hand met zelfdestructie.
Mijn onzekerheid heeft het gezicht van lelijke Arjan.Wat ontzettend mooi geschreven… Ik raak er stil van. Van je eerlijkheid, wijsheid en diepgang…
Nele (Email) (URL) - 05 09 07 - 09:16
Jij bent mijn heldin van de dag. Dat wilde ik even zeggen.
Jenneke - 05 09 07 - 09:19
Behaagzucht is een bitch. Een ziekte. Maar ik ken bijna niemand die er niet aan lijdt.
Zezunja (Email) (URL) - 05 09 07 - 09:38
nele: ik raak stil van jouw vreactie. Dankjewel.jenneke: wat mooi dat ik dat mag zijn.
@zezunja: ik ook niet, maar de een heeft het extremer dan de ander. overigens heb ik er geen last meer van :)
esther - 05 09 07 - 10:05
Ja, heel mooi.
Ik heb er ook zo een, de mijne was een lelijke, blonde Bart. Ik kom hem nog wel eens tegen en ben blij dat ik hem met trots kan aankijken :)
Laurabenik (Email) (URL) - 05 09 07 - 10:20
O, dan ken ik er nu één. ;)
Zezunja (Email) (URL) - 05 09 07 - 10:32
Wát mooi geschreven, en wat herkenbaar. Er wordt aan gewerkt ;-)
Susan (Email) (URL) - 05 09 07 - 12:36
Mooi. Herkenbaar. En knap dat je het zo voor jezelf neer kunt schrijven..
Indigo (Email) (URL) - 05 09 07 - 14:12
Je hebt het zó opgeschreven, dat ik in staat ben om die Arjan alsnog eens flink te gaan afrossen. Wat maken dit soort akelige kinderen samen mét hun achternalopers toch een hoop kapot bij gevoeliger leeftijdsgenootjes. En ze doen het blijkbaar nog steeds, gezien de berichten over het pesten op grote schaal. Walgelijk!
Wieneke (URL) - 06 09 07 - 11:49
@allen: dank voor de ‘warme’ reacties. da’s toch een beetje waar een gepest kind op hoopt als ie z’n ziel blootgeeft ;)
esther - 06 09 07 - 15:17
Dit is dus echt mooi….
Jan - 06 09 07 - 20:14
Tjonge, knap opgeschreven…
Laurent (URL) - 07 09 07 - 20:34
Onzekerheid is goed, daardoor maak je alles bewuster mee. Er ontstaat een duidelijk onderscheid in belevenissen en ervaringen. Blijf onzeker, dan houd je de zelfdestructie buiten de deur. Zelfverzekerdheid kent een aan arrogantie grenzende leegheid. En Arjan is ook een lelijke naam. Aangrijpend verhaal.
Semtex (URL) - 08 09 07 - 23:08
jan en laurent: dank je. het komt recht uit het hart.semtex: tot op een zekere hoogte is dat ook wel goed, denk ik. maar als alles erdoor bepaald wordt is het een handicap. dat is overigens nu niet meer zo. en arjan is een OERlelijke naam, ja :)
esther - 09 09 07 - 15:11
Poeh, wat is dit een mooi onderwerp. Elk stukje is een juweeltje en zou ik wel boven mijn bed willen hangen. Eng herkenbaar ook! Arjan, zo heette onze boelie ook!
Swan (URL) - 09 09 07 - 18:50
Lieve esther, wat een prachtig stukje heb je weer geschreven. Zo recht uit je hart komt het bij mij binnen. Ik vind je een prachtig en boeiend mens. Blijf schrijven ajb.
Mike(lodeon) (Email) (URL) - 09 09 07 - 20:30
Diep onder de indruk van je verhaal. Ik sluit me aan bij Mike.
Mir (URL) - 09 09 07 - 22:26
:’{
Lisa - 10 09 07 - 18:49