18:04
Ik kan het niet
Onder de douche zie ik ze opeens: rode stipjesvlekken. Overal. Het is lang geleden dat ik me onzekerder heb gevoeld dan goed voor me is. Dat onaangename en wiebelig knagende gevoel maakt mij rood gevlekt. Ik ben een omgekeerde kabouterspillebeenpaddestoel. Wit met rode stippen. Steek mij in een kerststukje. Verblijd me met een kabouter.
Dat meisje mag niet afzwemmen, ze heeft rode hond”. Het meisje had geen rode hond, ze was ervan overtuigd niet goed genoeg te kunnen zwemmen, klimmen, rekenen, logeren, rennen, fietsen en tekenen. Perfectionisme en onzekerheid vormen geen gelukkig paar. Op de spreukentegeltjes, die aan de muur van mijn kinderkamer hingen, stond geschreven “ik kan het niet” en “ik durf het niet”.
“Jij hebt dikke billen”, zei hij. “Jij hebt geen tanden in je mond”, kaatste ik. Bij het naar huis gaan kwam het tandenwisselende fietsenrekjongetje me gedag zeggen: “Jij bent echt een gave juf”. Ik hing nieuwe spreukentegeltjes op. “Dit kan ik” en “dit durf ik”, betekenden veilig en vlekloos.
Veilig bleek geen synoniem voor geluk. Een paar maanden geleden stapte ik een nieuwe wereld binnen. Een vers toekomstperspectief brengt een vocabulaire en bijbehorende handelingen met zich mee die nog niet van mij zijn, maar die ik leen van mensen die “het” écht kunnen. “Ik kan het niet”, is terug in mijn hoofd, maar aan “ik durf het niet” wil ik niet meer toegeven. Met angst en beven wacht ik tot mijn nieuwe leenidentiteit lek geprikt wordt, in volle overtuiging dat het moment komt dat iemand zegt dat ik niet goed genoeg kan luisteren, masseren, schrijven, diagnoses stellen en zingen.
Ik ben een omgekeerde kabouterspillebeenpaddestoel. Wit met rode stippen. Steek mij in een kerststukje. Verblijd me met een kabouter. Of nee, doe eigenlijk maar niet. Ik zou het kerststukje verpesten of de kabouter doodongelukkig maken. Ik weet het zeker.
(niet)Liefjes,
Onder het motto gedeelde smart is halve smart, is mijn opdracht voor jullie: Schrijf een verhaal over jouw onzekerheid of zekerheid.
Liefs,
Polle
nog even dan spijker je de wandtegeltjes “ik kan het” en “ik durf het” weer aan de muur.
frommel (URL) - 31 08 07 - 18:16
Menslief wat een lef en wat een kracht om ff een nieuwe richting in te slaan!
Lekker aan die weg blijven spijkeren en niet aan die tegeltjes verspillen :-)
Mike(lodeon) (URL) - 31 08 07 - 19:10
“Zekerheid is evenmin een synoniem voor geluk” bromde BC vanuit de verte. “Goed luisteren, masseren, schrijven, diagnoses stellen en zingen is alleen mogelijk bij niet al te veel zekerheid.
Toch?
..althans dat is mijn mening, maar wellicht is het niet zo”.
oeps
bcmuz - 01 09 07 - 18:01
Ik kan niet leuk reageren
Ik kan niet leuk reageren
Ik kan niet leuk reageren
....
(nog 197x)
jack of hearts (Email) (URL) - 02 09 07 - 13:04