20:42

Luna in de kerk

De kerk is niet mijn ding. De kerk voelt nep. De dominee die gisteren tussen de kerkliedjes door praatte, is niet mijn ding. Die dominee kende vriendin R. niet zoals ze was. Je kan lekker lullen over een licht en een lamp en dat we haar allemaal alleen te leen hadden van God, maar ze is wel gewoon dood, dacht ik. Geef jij maar eens een goede reden waarom God vond dat de uitleenperiode voorbij was, dacht ik. Probeer jij dat maar eens uit te leggen. En als je dan toch bezig bent, vertel me dan ook even hoe ik mijn geloof in de evolutie in moet passen in de Bijbel en dit hele verhaal wat jij me nu aan het vertellen bent. Dat dacht ik allemaal, maar ondertussen deed die dominee wel gewoon zijn werk en als je het zo ziet, dan heeft hij z’n werk goed gedaan gisteren. Maar gisteren was niet mijn afscheid, al was het erg mooi om vriendin R. weer terug te brengen naar haar Friesland. Met vriendin L. en vriend F. met 160 over de Afsluitdijk. Mijn afscheid was maandag, toen ik bij vriendin R. thuis was. “Hoe gaat het?”, vroeg ik aan haar vriend D. terwijl hij m’n jas ophing. “Ik ben een beetje zenuwachtig”, zei hij. “Voor de uitvaart morgen?”, vroeg ik. “Nee, voor nu”, zei hij, “voor jou, ik wil dat jij op een goede manier afscheid kan nemen.” Dus ik nam afscheid terwijl ik samen met R.’s vriend een kopje thee dronk aan haar bed, want ze was nog gewoon thuis. Gezellig met z’n drieën. Ze lag in de huiskamer, op een bed met bloemen en foto’s eromheen. Ze had een prachtige Indiase jurk aan en ze leek, voor heel eventjes, een prinses met alles erop en eraan. En toen vriend D. even wegging naar de keuken, zodat ik ook in m’n eentje afscheid kon nemen, toen durfde ik pas goed te kijken naar mijn vriendinnetje R. in haar kist. En toen pas durfde ik ook te voelen. Te voelen dat ze echt dood was. En ik ben blij dat ik haar heb gezien en gevoeld, anders had ik het misschien wel niet geloofd. Het was fijn om haar thuis nog een zoen te kunnen geven. Het was fijn om met haar vriend over haar te praten. En het was erg fijn om de afgelopen dagen lieve woorden van bekenden en onbekenden te horen. Zelfs in de kerk.

In juli 2002 stierf mijn vriendin R. aan kanker. Van alles naar niets in 2 maanden. Ik ben nooit zo van de 'mooie' stukjes, eerder van de 'goede' stukjes, of van de 'grappige' stukjes. Maar dit bovenstaande stukje is 1 van de weinigen die ik zelf als 'mooi' durf te omschrijven.

Ik vind het heel erg mooi en tragisch en ontroerend en van verdomme, waarom toch.
esther - 28 08 07 - 20:58

Ik ook.
Zezunja (Email) (URL) - 29 08 07 - 09:05

Dood is vervelend, maar niet fout..

Maar waarom denken mensen dat dood een grapje van God is? Als je het over God hebt dan heb je het over ‘‘goed’‘ en ‘‘goed’‘ kan alleen bestaan als er ‘‘kwaad’‘ bestaat, net zoals alles, maar dan ook alles alleen kan bestaan als het een tegenovergestelde heeft. Zijn en het Niet zijn, zonder een tegenovergestelde is alles oneindig. Een Kast is oneindig Kast, als alle andere dingen ook Kast zouden zijn. Gelukkig niet zeg.

Maar ja, een mooi stukje. Ik wil niet overkomen dat ik kwaad ben, ik vind het enkel interessant, heb hier nachtenlange gesprekken over met een atheistische vriend. Die gelooft in de God die niet bestaat.
roos (URL) - 29 08 07 - 10:24

Ik denk helemaal niet dat de dood een grapje van God is… dat staat er toch ook niet? Ik geloof alleen niet in ‘de God’ zoals die in de kerk en Bijbel wordt verkondigd… en in dat licht bedoelde ik ook mijn opmerkingen 5 jaar geleden, al sta ik overal nog steeds achter…
Luna - 29 08 07 - 10:33

Mooi. Maar had je het maar niet hoeven schrijven.
Susanne (URL) - 29 08 07 - 14:48

Je gaat er vanuit (nou ja, ik weet dat je denkt dat ik het verkeerd opvat) dat God besluit dat het tijd is om dood te gaan en onder andere daarom niet in de God van de bijbel gelooft (ook al zal het maar een futiliteitje zijn in alle redens waarom je niet gelooft). Waarom? Dat bedoel ik meer. Bovendien past de evolutie prima in het geloof volgens gelovigen die ik ken en erg kerks zijn. Ik ben zelf ook niet kerks, ik geloof in mijn beeld van God en die past niet helemaal in de kerk of in een bepaalde gemeenschap en al helemaal niet in mijn afkeer tegen dominees die dan tegen betaling wel het geloof willen verkondigen. Zot!

Maar wat ik dus nooit begrijp is dat God ook alle slechte dingen wordt aangerekend.
roos (URL) - 29 08 07 - 16:32

Wat ik dan weer nooit zo goed snap is dat God juist vaak alle goede dingen worden aangerekend, maar nooit de slechte (door de meeste gelovigen dan, ongelovigen rekenen God niets aan omdat ze niet geloven natuurlijk).
Nina (URL) - 29 08 07 - 18:43

Goh Roos, je mist echt totaal de pointe van dit prachtige stukje en van de emotie die Luna beschrijft. Heel jammer.
roos - 29 08 07 - 18:43

sorry dat was ik, niet roos.
esther - 29 08 07 - 18:44

Roos, je begrijpt me niet helemaal… Ik reken ‘God’ helemaal geen slechte dingen aan… ook geen goede trouwens… misschien heb je mijn stukje niet goed gelezen? De dominee preekte dat God het tijd vond om mijn vriendin tot zich te nemen… dat wij haar hier op aarde allemaal maar te leen hadden gehad van God… en dat vond en vind ik zo’n ‘dooddoener’ van een zin… en de evolutie valt in mijn optiek dus helemaal niet in te passen in de Bijbel…
Luna - 29 08 07 - 18:57

Luna, wat een prachtig stuk.
....
Anneke (Email) - 29 08 07 - 19:56

Wat een mooi stukje. Sommige teksten zouden eigenlijk niet geschreven moeten worden, maar als het niet anders kan, dan toch maar liever zo.

Roos, wil je nu gewoon even je mond houden?
Juul - 30 08 07 - 11:37

sommige teksten hadden niet geschreven hoeven moeten worden. Maar als het dan wel het geval is vind ik het zo jammer dat het uiteindelijk niet meer over het stuk gaat maar over hele andere zaken.
jealine - 30 08 07 - 12:00

Ik herken wat je schrijft, want ik heb 18 jaar geleden precies zo aan een bed met een veel te jong gestorven vriendin er in gezeten. Het gevoel dat ik toen had, komt tijdens het lezen van jouw prachtige logje weer helemaal terug. Je gaat uiteraard verder met je eigen leven en dat is oké. Maar zij is er niet meer bij, al zal ze nooit helemaal weg zijn. Zo lang jij nog aan haar denkt.
Wieneke (URL) - 30 08 07 - 13:01

Prbijzonder dat woorden op een weblog van een onbekend persoon mij in mijn hart kunnen raken
Mike(lodeon) (URL) - 30 08 07 - 19:56

deze Juul vind dat iedereen moet denken wat ie wil. en dat Luna moet schrijven wat ze wil. en dat ze dat mooi doet. x
juul (URL) - 30 08 07 - 23:52

Grappig, mijn moeder is vorig jaar november overleden aan kanker, en zoals jij omschrijft dat je haar ff aanraakten om te kijken of het echt was heb ik ook gedaan om voor mezelf te beseffen dat ze er Echt niet meer is.
Claud - 01 09 07 - 11:32

Verdriet kan soms leiden tot het schrijven van hele mooie stukjes, al zou je liever willen dat je het nooit had hoeven schrijven … prachtig logje …! Vrijdag a.s. is het vijf jaar geleden dat mijn vriendin overleed. Ik dacht er toen precies zo over als jij. En nog steeds. Waarom zou je iemand die zo lief is en die je zo lief is, zo abrupt uit het leven wegrukken ? Ik weet nog dat sommige mensen zeiden “Gods wegen zijn ondoorgrondelijk”. My ass … Fijn dat je nog de mogelijkheid hebt gehad om haar te zien en aan te raken, ik had dat toen niet en dat maakte het er niet bepaald makkelijker op. Ik hoop dat je je verdriet inmiddels een plekje hebt kunnen geven en dat je de vele mooie herinneringen aan haar koestert.
Elles (URL) - 12 09 07 - 23:04