13:03
Dit is het logje dat meteen in me opkwam
Het samenwonen met mijn vriendje A. verliep niet vlekkeloos. Ik was een naïeve studente die nergens kwaad in zag; hij was twaalf jaar ouder en muzikant, maar ook wietteler en sjacheraar. Soms verliet hij bij nacht en ontij onze woning, 'voor zaken', en ik nam het voor zoete koek aan.
Na een jaar begon langzaam te dagen, dat het niet altijd frisse zaken betrof waar A. zijn neus in stak. Ik ging vragen stellen. Ik kwam achter bepaalde geheimen. Ik stond een paar keer buiten met een ingepakte tas, klaar om voorgoed te vertrekken, maar werd dan toch door A.'s overrompelende charmes overgehaald om te blijven.
En ik hield ook van hem. Van zijn zwarte ogen, zijn hinnikende lach. Van zijn niet te temperen enthousiasme. Van zijn koppigheid, van zijn rare gewoontes.
Maar ik hield niet van zijn wietkwekerij. Niet van zijn 'zaakjes'. Niet van zijn onbetrouwbare vrienden. Niet van zijn baantje in een coffeeshop.
Terwijl ik maar twijfelde, kregen we een woning aangeboden. Eindelijk een fatsoenlijk huis, met veel ruimte en net buiten de stad. Misschien, zo dacht ik, kunnen we hier opnieuw beginnen. Onze relatie een impuls geven. De wietkwekerij gaat niet mee, bedong ik, en we gaan ons leven op orde brengen.
Het leek te lukken. A. werd rustiger, was veel vaker thuis. De rare vrienden bleven achter in de stad en kwamen niet onze kant op. Het leven samen werd iets prettiger.
Ergens in augustus werd A. ziek. Een griep, dachten we. A. kreeg echter opgezwollen benen, en zag rare beelden uit zijn jeugd voorbij trekken. We raadpleegden een dokter. En nog eentje. Ze konden er niets van maken.
Op dinsdag werd A. emotioneel. Hij huilde. Ik had hem nog nooit zien huilen. Hij vroeg zich af wie zijn vrienden waren. Hij voelde zich eenzaam.
Dus regelde ik dat zijn beste vriend en mijn broer op ziekenbezoek kwamen. Met zijn drietjes hadden ze een fijne dag.
Op donderdag hoorde ik A. uit de verte roepen. Ik werd wakker en trof hem zeer benauwd aan. Hij riep dat ik een ambulance moest bellen. Voor iemand die niets op had met dokters heel bijzonder. Ik belde meteen.
Op de EHBO van een ziekenhuis zag ik langzaam zijn lange wimpers naar beneden zakken. Ik werd de ruimte uit geschoven terwijl artsen paniekerig heen en weer renden.
Ik zou zijn ogen nooit meer zien.
Hij werd gereanimeerd en daarna slapende gehouden. Na een dag vol onderzoeken bleek dat hij een hartklepontsteking had. De volgende dag werd in een negen uur durende operatie een nieuwe hartklep geplaatst.
In mijn verwarde, emotionele toestand hoorde ik hem steeds roepen in mijn hoofd. Ik voelde aan dat hij het niet ging redden, en beantwoordde zijn roep: ga maar. Ga maar.
Dat deed hij. De operatie op zich was geslaagd, maar de overige organen hadden het allemaal opgegeven. In overleg met ook zijn ouders werden alle machines stilgezet die hem in leven hielden.
Ik heb zijn lichaam zelf afgelegd, en kreeg hulp van mijn vader en broer, omdat zijn opgezwollen lichaam moeilijk in zijn spijkerbroek paste. Wat hield ik verschrikkelijk veel van hen op dat moment.
De crematie was zoals crematies zijn, alleen liepen er bij A. honden en kinderen los, kon men kadootjes in zijn kist leggen en een boodschap op de deksel schrijven. Na afloop werd er een joint gerookt door zijn vrienden in de tuin.
A. is nog altijd op de achtergrond aanwezig in mijn hoofd, zoals een zoemtoon waar je aan gewend bent.
Nu ik met J. ben, mijn grote liefde en M. heb, mijn allergrootste liefde, zit A. ver weg in een laatje.
Maar soms. Soms is hij er ineens, levensgroot.
Zoals vandaag.
heftig verhaal…
en een héél sterke tekst.
yad (URL) - 24 08 07 - 18:47
heftig en mooi.
frommel (URL) - 24 08 07 - 20:21
Ik kende het verhaal, maar ik kende dit stuk niet. Nu wel. En nu ben ik stil.
Polle (URL) - 24 08 07 - 20:38
Heel… echt.
Dankjewel :)
Laurabenik (Email) (URL) - 25 08 07 - 00:06
Tjonge ik zit hier gewoon tot tranens toe geroerd te wezen. wat mooi dat je dit met lezers wilt delen.
Mike(lodeon) (URL) - 25 08 07 - 09:00
snif dit raakt.
Swan (URL) - 25 08 07 - 18:00
Wat is de wereld en al die mensjes er op toch een onbegrijpelijk iets. Soms mooi, soms triest. Het is fijn om te weten dat A. in een laatje zit. Dat is altijd mooier dan nergens.
Moniekie (URL) - 25 08 07 - 23:25
Ook in mijn brein komt hij nog regelmatig langs en we verzorgen nog steeds zijn/jullie hond.
Pido - 28 08 07 - 12:03
Mooi geschreven Esther. Dankzij A., door zijn veel te vroege overlijden, heb ik jou leren kennen. Niet dat dat ertegen op weegt. Maar wel dat ook trieste, zinloze gebeurtenissen mensen bij elkaar kunnen brengen…
Carla (Email) - 09 09 07 - 22:35
Ik lees je stukje en zie je zo weer de lift uitkomen met een dekenboog in je armen, mijn ogen die jouw ogen zoeken en ik wist dat het heel erg mis was.
Ik ga het nooit vergeten…...
Bep (Email) - 14 09 07 - 19:49
@Bep: ik ook niet, en ook jullie enorme steun in die tijd niet. Zonder jullie had ik dat diploma nooit gehaald.
esther - 14 09 07 - 22:54
pido: Fuut is nog een levensechte link met hem..carla: er komt altijd iets goeds uit iets slechts, al lijkt het soms van niet.
esther - 14 09 07 - 22:55