15:05

Spijt kost tijd
Spijt hebben is terugkijken. Ik kijk weleens terug, maar niet te vaak. Het is namelijk niet goed voor mijn melancholische aard. Geef mijn melancholische aard een vinger uit het verleden, en hij grijpt de hele hand. Ik kan moeiteloos zwelgen in schuldgevoelens en spijt, als ik dat wil. Maar ik wil het niet meer. Ik heb me te lang verantwoordelijk gevoeld voor de gemoedstoestand van alles en iedereen om me heen en voelde me voortdurend tekort schieten. Moeder willen zijn voor de hele wereld is nogal megalomaan en het duurde even voordat ik begreep dat dat een uitputtende ambitie was. Nu ben ik gewoon moeder voor mijn zoon en daar houdt het een beetje op. Spijt slurpt energie en is een volkomen nutteloze emotie. Natuurlijk had ik sommige dingen anders willen doen en ben ik niet gewetenloos. Dat ik dus, heel lang geleden, veel geld te laat terugbetaalde aan een vriendinnetje dat mij vertrouwde, is iets wat me nog weleens doet rillen van mezelf. Dat ik tegen mijn benauwde vriend zei 'je bent aan het hyperventileren' en hem een zakje gaf om in te blazen, niet wetende dat hij een week later dood zou zijn, dat is ook iets wat in mijn nachtmerries nog weleens terugkomt. Daar tussenin zit veel, heel veel om spijt van te hebben, in allerlei gradaties van belangrijkheid. Maar ik heb ervoor gekozen me te richten op dat wat ik goed heb gedaan, en hopelijk nog goed ga doen. Zo min mogelijk dingen doen waar ik spijt van krijg is mijn credo voor de toekomst. Want spijt kost tijd en ik kom altijd tijd tekort.

Tjonge , een flink rugzakje zo te lezen en ook een gezonde levenshouding ten aanzien van ‘spijt’.
Mikelodeon (URL) - 27 07 07 - 17:05

Heftig verhaal van je vriend. Maar jij weet ook dat je deed wat je op dat moment het beste leek. En maar goed ook, zou wat worden als we bij alles meteen het ergste denken..of alles van te voren weten. Ik denk dat ‘fouten’ je maken wie je nu bent. Heb je even? Ik kan nog wel wat niet al te slimme acties van mezelf bedenken waar ik echt niet trots op ben. Toch denk ik dat ik ze ‘nodig’ heb gehad om te weten wie ik ben en om nu zo te kunnen relativeren. Van spijt word je niet gelukkiger, niemand trouwens. Dat worden we pas als we er iets mee gaan doen. En een beetje zelfkennis en af en toe heel hard lachen om onszelf kan ook geen kwaad ( :
Mir (URL) - 27 07 07 - 17:11

En, tijd kost geld!
paula - 27 07 07 - 17:53

Spijt kost energie, vind ik ook. Ik zie het daarom als een teken, dat ik het anders wil en moet aanpakken in een volgende situatie. Daar leer je dan van. Ik ben het in die zin ook met Luna eens. Mensen die hun leven lang spijt hebben van iets, ‘rouwen’ niet zozeer om de gebeurtenis zelf, maar hebben geen vrede met hoe ze er vervolgens mee zijn omgegaan, of hoe ze op dat moment in het leven staan.

Beetje vaag misschien, maar een voorbeeldje: ik ken iemand die al zijn hele leven spijt heeft dat-ie nooit naar de kunstacademie is gegaan. Dat hij toen hij achttien was voor een studie economie heeft gekozen, in plaats van zijn hart te volgen. Maar een beslissing kun je terugdraaien. Je kunt altijd nog doen wat je het liefste wilt, of de situatie ten goede keren, zoveel mogelijk. Maar als ik hem hoor praten heb ik het idee dat hij geen spijt heeft van die ooit ‘verkeerde’ keuze, maar om het feit dat hij het er verder bij heeft laten zitten en nooit meer iets met die wens heeft gedaan. Hij hangt het op aan dat moment, maar eigenlijk vindt hij zichzelf niet okee zoals hij nu is.
helena - 27 07 07 - 20:17