14:29

Mijn stijl (4)

Mijn visie op schrijfstijl

Zodra ik erover na moet denken, lukt het niet. Dat kenmerkt mijn schrijfstijl. Dagenlang liep ik te worstelen met de vraag van Bl-oxx, tot ik besefte dat ik die vraag moet beantwoorden zoals ik altijd schrijf: gaan zitten en zien wat eruit komt. Waarvan akte.

Natuurlijk ben ik soms dagenlang bezig een bepaald onderwerp op te schrijven- maar dan in mijn hoofd. Op het moment dat ik ermee klaar ben, kan ik gaan zitten en komt het hele verhaal er in één keer uit. Soms hoeft het broeden niet eens en typen mijn handen de tekst zonder dat ik zelf weet wat het gaat worden. Ik beschouw het als iets waar ik mee geboren ben- de drang om te lezen en te schrijven. Ik leerde mezelf lezen toen ik vier was, samen met mijn moeder, en schreef verhalen zodra ik geleerd had een pen vast te houden. Stapels schriften hebben mijn ouders op zolder, vol met de werelden die ik verzon. Het is een mateloze passie om alles in woorden te vangen en het zo op te schrijven dat anderen er ook van kunnen genieten. Het schrijven zelf, liefst met een vulpen, vond ik al heerlijk, bij voorkeur in een Moleskine boekje. Zoals de één geniet van een goede sigaar of een oude wijn, zo doe ik dat van het hele schrijfproces. Nu ik met een computer werk treur ik weleens om de vulpen, en soms krabbel ik wat in een schrift opdat ik niet vergeet hoe het is om een pen te hanteren.

Door de jaren heen heb ik natuurlijk wel dingen bijgeleerd. Op een cursus proza schrijven heb ik me het schrappen eigengemaakt- 'schrijven is schrappen,' zei de cursusleider, en gelijk had hij. Ik heb van nature de neiging om op schrift breedsprakig te zijn, en deze tip kwam mijn schrijfstijl zeer ten goede. Ook leerde ik de kunst van het suggereren. Niet alles hoeft feitelijk omschreven te worden, de suggestie is soms al mooi genoeg. En zo heb ik dan uiteindelijk iets ontwikkeld wat mijn eigen stijl is, met een beetje van mezelf en een beetje van de buitenwereld.

De fijnste plek op de wereld

Een geografische favoriete plek heb ik meervoudig. De verlaten stranden van zuid-Ierland, het meertje vlak bij het dorp Roscrea, de rug van een paard op een strand in Bretagne, de armen van mijn geliefde, het zijn allemaal plaatsen waar ik graag vertoef. De kosmische plek waar ik het liefste ben is de plek die me rust geeft. Een plek waar niets misgaat, waar iedereen me begrijpt, waar niets hoeft en waar ik kan schrijven tot in het oneindige zonder dat er aan mijn hoofd gezeurd wordt. Mijn favoriete plek is dus eigenlijk een verlangen. Aangezien het leven zouteloos is zonder hunkering en verlangen, hoop ik dat het nog lang duurt voordat dit verlangen wordt ingelost. Ondertussen leef ik het leven en daarin is het vooral de liefde die me in het hier en nu houdt. En in liefde wil ik altijd wonen.

En wie ben ik dan?

Ik ga niet raden, ik kom nog maar net kijken. Grapppig dat met die vulpen. Erg herkenbaar!
Leontine (URL) - 06 07 07 - 15:31

Hmm… is dit dan Kaat?
nina (Email) (URL) - 07 07 07 - 17:24

Kaat denk ik ook.
She (URL) - 08 07 07 - 19:32

Dit IS Esther natuurlijk!
donp (Email) - 08 07 07 - 22:35

Met computer schrijven kan lastig zijn, omdat als je even opdroogt je handen dan door willen, en ik krijg dan soms de neiging gewoon woorden te blijven produceren, dus rotzooi.
Van met pen schrijven vind ik zo lastig dat als je op streek bent, je pen je gedachten met geen mogelijkheid meer bijhoudt.
jack of hearts (Email) (URL) - 10 07 07 - 20:33