18:26

Esther als zomergast

Elk jaar kijk ik weer naar Zomergasten. Het maakt me nooit zoveel uit wie de gast is, al is de ene leuker dan de andere. Uiteindelijk gaat het om de tv-fragmenten die ze laten zien. Zo breng ik dan een hele avond vol emoties door voor de televisie en dat gebeurt verder eigenlijk nooit- niet een hele avond in elk geval. Daarom vind ik het een bijzonder programma en was het inspirerend voor mezelf om op zoek te gaan naar ‘mijn eigen fragmenten’.

Omdat een chronologische volgorde me toch het handigst leek, heb ik mijn hele leven qua televisieprogramma’s eens laten passeren- als je slecht slaapt heb je tijd over.

Als eerste kwam ik uit bij Paulus de Boskabouter, een held uit mijn vroege jeugd. Uiteraard keek ik ook Bolke de Beer, Sesamstraat en de Fabeltjeskrant, maar Paulus was spannend omdat ik de poppen een beetje eng vond, en Eucalypta de Heks al helemaal. Ze stond zelfs op gordijnen die ik kreeg van mijn ouders- die ze uiteindelijk hebben moeten vervangen omdat ik niet kon slapen van die enge heks op m’n gordijntjes.

Vanaf mijn zesde keek ik Toppop. Yeah! Ademloos staarde ik naar al die clipjes, optredens en vooral naar Penney de Jager. Haar lange nepharen –voor mij echt natuurlijk- de glimpakjes, de out-of-space choreografie- ik viel er helemaal voor. Mijn ouders, ook liefhebbers van muziek, keken gezellig mee. Omdat bij ons thuis ook de hele dag ‘Hilversum 3’ aan stond, heb ik in mijn hoofd een database met muziek vanaf 1972. Werkelijk alles vanaf die periode kan ik meezingen of –neurien, soms tot mijn eigen irritatie of verbazing.

Sonja Barend was bij ons thuis een heldin. We keken trouw naar haar programma’s en natuurlijk ook naar wat ze aanhad en hoe haar haar zat, want Sonja was best wel hip. En een stoer wijf met een stoer programma met goede onderwerpen. Sonja heeft zelf overigens ook in Zomergasten gezeten. Eén van de fragmenten die ze liet zien heeft mij voorgoed veranderd. Het was een stukje uit een docu over Franse onderzoekers, die in Rwanda lijken gingen tellen in dorpen na de genocide. Eén van de onderzoekers pakte uit een stapel lijken het armpje van een baby, hield het kind omhoog met duim en wijsvinger en zei: ‘Oh, het leeft nog,’ waarop hij het liet vallen. Ik heb gehuild en gegild bij dat fragment, ik was er helemaal kapot van en daaruit is het idee ontstaan iets voor kinderen te willen doen, ooit. En ooit is nu geworden- na onze verhuizing willen we pleegouders worden. De kiem van dat plan ligt daar.

Als puber genoot ik van de Young Ones. Verfrissende humor vond ik dat, en lekker vies (zie dit fragment). Het werkte gewoon enorm op mijn lachspieren. Sowieso heeft Engelse humor een streepje voor bij mij. Om Fawlty Towers kan ik nog steeds, na 100x kijken, verschrikkelijk lachen en eigenlijk alle absurdistische humor die van dat eiland komt heeft een ingang bij mij.

Tot slot de film die ik ooit met tegenzin ging kijken, uit verveling, omdat ik thuiszat met een gebroken been. Er was niks anders op TV en het was nog een ouwe film ook. Maar ik werd gegrepen door het acteerwerk, de sfeer, de beelden en ik zat er helemaal in. Zozeer zelfs dat ik de film daarna nog een paar keer heb gezien (doe ik anders nooit) en ervoor naar het Filmmuseum ben gegaan, die hem op groot doek uitzond. Omdat ik geen fragment kon vinden van ‘Una Giornata Particolare’, hier een hommage aan Marcello Mastroianni, die er een hoofdrol in speelt. Huur die film, zou ik zeggen, kijk ‘m en laat je meeslepen.

Dat stukje van Rwanda, toen heb ik weggezapt… Ik heb het dus niet gezien (wel over gelezen), en het ook nooit willen zien. En ik weet dus ook niet hoe het ‘afloopt’...
Helena - 14 06 07 - 00:05

Rwanda is ook een behoorlijk zwarte bladzijde voor onze eigen geschiedenis. In de film Hotel Rwanda kun je waarheidsgetrouw zien hoe verschrikkelijk de oorlog daar was en hoe nutteloos. En hoe het westen daar niets aan deed. Een mooie, erg indrukwekkende film.

Paulus, Bolke en Fabeltjeskrant en later ook Toppop zitten ook bij mijn favorieten. Ook ik heb een ziekelijke muziekbibliotheek in mijn hoofd. Volgens mij hebben mijn kinderen dat later ook, want die zijn ook erg met muziek bezig en vragen bij elk liedje dat ze op de radio horen waar het over gaat. Ik vind dat wel leuk, want ik vind liefde voor muziek best belangrijk.
KatenHond (Email) (URL) - 14 06 07 - 10:23

Ik heb dat fragment van Rwanda ook nog in mijn hoofd zitten. Het bewoon z’n mond nog, maar geluid kwam er niet meer uit. Ik hoor Sonja nog zeggen dat het kind als een theepot werd opgetild. Afgrijselijk.
Het kind was niet meer te redden, maar ik geloof nog steeds dat ik het niet zou hebben teruggelegd. Ik was er mee gaan zitten en had het in de veiligheid van mijn armen laten sterven.
Ik denk nog regelmatig aan dit fragment terug.
Femke - 14 06 07 - 13:46

Sonja zei ook: ‘een vrouw had dit kind nooit op die manier opgetild.’ En dat geloof ik ook.
esther - 14 06 07 - 14:38

Ja, dat weer terugleggen doet ‘t ‘m. Gun zo’n baby het laatste beetje waardigheid en liefde – ook al weet je dat het overlijdt. Dit reduceert hem of haar tot een onbetekend hoopje niets, niet eens waard om van een stapel doden gelicht te worden.
Helena - 14 06 07 - 15:57

Het fragment van de baby staat gegrift in mijn geheugen, in mijn merg en been… Ik denk er soms aan. Het boek ‘De doden zijn niet dood’ van Els de Temmerman over de oorlog in Rwanda heeft eveneens een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Het was daarbij het enige boek waarin ik soms gewoon niet verder kón lezen.

Raar om nu nog iets anders aan deze reactie toe te voegen eigenlijk… maar Una giornata particolare zag ik voor het eerst toen ik 14 was, hangend op de bank als lethargische puber, pa en ma waren elders… landerigheid alom totdat deze film insloeg als een bom. Een eerste keer: dat film ook zó kon zijn!
nina (URL) - 14 06 07 - 16:35

Mooie en minder mooie herinneringen. Wat ik mis als een van je favorieten is Ome Willem; die hoorde destijds ook in jouw rijtje thuis. Je stond nota bene (met een hoedje) samen met hem levensgroot in de Televizier. Heb je die foto nog?

x
papa
DonP (URL) - 15 06 07 - 22:48

Die giornata particolare kreeg ik cadeau… maar hij zit ook in deze box: http://selectie.nrc.nl/product.php?produ..
Peet (Email) (URL) - 16 06 07 - 02:13

@don Pa :): een van de andere nietliefjes had al ome willem genoemd.. dus dacht ik, doe ik een andere jeugdheld :)
esther - 16 06 07 - 10:34