17:29

De vierkante millimeter

Stel je voor dat ik een balk op de muur zou tekenen. Een balk, tien centimeter hoog, een meter lang. Drie centimeter van de balk arceer ik. De overige zevenennegentig centimeter laat ik wit.

Achteraf bezien ging de operatie “borstkankererfelijksheidonderzoek Polle” niet over mijn gezondheid, maar over het willen beschermen van hen die me lief zijn. Als ik ziek zou worden en daardoor zou overlijden zouden ze verdrietig zijn. Dat wilde ik voorkomen.

“We screenen de mensen omdat het onderzoek erg belastend is. We willen zeker weten dat ze zich realiseren waar ze aan beginnen en dat ze het aankunnen.” Na het gesprek dat ik met haar had complimenteerde de psycholoog van het ziekenhuis me met mijn realistische en verstandige levensinstelling. Ze had me beter een Gouden Kalf kunnen geven.

Stel je de balk voor die ik op de muur tekende. In de balk verstop ik iets heel kleins. Iets met een afmeting van een vierkante millimeter. Je kunt het alleen zien, en dus vinden, als ik het verstop in het gearceerde deel van drie centimeter. Als ik het in de overige zevenennegentig centimeter verstop kun je zoeken tot in het oneindige, maar zul je het nooit vinden. De vierkante millimeter noemen we erfelijkheidsgen.

De uitslag zou onzeker zijn. Zevenennegentig centimeter is een zoveel groter gebied dan drie centimeter. Een te zwakke basis om toekomstige beslissingen op te baseren. De onderzoeken vorderden. Ik onderging ze zakelijk. Te zakelijk volgens sommige mensen. Dezelfde mensen die ik had willen beschermen. Ze voelden zich door mij niet betrokken bij wat er met, in en rondom mij gebeurde. Afstand houden maakte het onderzoek voor mij hanteerbaar. Afstand van mensen. Afstand van dingen. Afstand van plannen. Afstand van mezelf. Alles blokkeerde. Het onderzoek dat me leven moest opleveren, betekende uiteindelijk dat ik stopte met de dingen die ervoor zorgen dat ik me levend voel.

Stel je voor dat ik geen balk op de muur zou tekenen. Dat de muur helemaal wit zou blijven. Verwachtingsvol wachtend op een vrolijke tekst of een wild schilderij.

De dag dat ik besloot om te stoppen met het erfelijkheidsonderzoek is mijn bevrijdingsmoment. Een uitslag heb ik niet. Mijn toekomst is onzeker, maar wel open. Ik heb leven gewonnen, zelfs als ik uiteindelijk verlies.

Liefs, Polle

Mijn zus stierf aan borstkanker toen ze 33 jaar was. Ik was toen 29.
Men adviseerde mij om ieder jaar, of anders toch om de 5 jaar, een mammografie te laten maken.
Toen ik daar over nadacht, besloot ik dat ik dan door alle straling waarschijnlijk rond mijn 50ste inderdaad kanker zou hebben. Ik heb er dus ook maar vanaf gezien. Het leek me vreselijk om zo bezig te zijn met iets waar je toch geen vat op hebt.
Dus Polle, meid, op het leven! ;-)
Soes (URL) - 12 05 07 - 20:24

Hulde voor het mooie stukje. Door dit verhaal doe je me zomaar ineens een beetje aan Bl-oxx denken.
Liene (URL) - 12 05 07 - 23:16

@ Soes: Wat heb je haar op een mooie manier een plek op je log gegeven.
Ik proost met volle overtuiging terug.
klink
Op het leven.

@ Liene: Dat ik je zomaar ineens aan Bloxx doe denken beschouw ik als een compliment. Dankjewel.
Polle (URL) - 13 05 07 - 13:52

als ik ‘stof tot nadenken’ mag shoppen uit je ontroerende log, dan:
"stoppen met de dingen die ervoor zorgen dat ik me levend voel" op mijn manier zo bekend. Dank.
BCMuz - 13 05 07 - 20:35

Wat mooi Polle. Vooral de laatste regel.
Karen (URL) - 13 05 07 - 20:57

@ BlackC: Dat mag je. Jij dank voor je mooie reactie.

@ Karen: Die laatste regel is waar het voor mij uiteindelijk om draait. Dankjewel voor het compliment.
Polle (URL) - 14 05 07 - 00:35

Zoals gewoonlijk weet jij het zelf al zo goed te beschrijven dat er nog slechts ruimte is voor instemming en bewondering. Dank je wel voor weer een prachtig en ontroerend Polle-stukje.
bvdv - 15 05 07 - 16:36