09:47

Terugkomen
Ik was achttien en wilde weg. Weg uit het Zuiden, waar ik ben opgegroeid. Weg van routine, sleur en ouderlijk gezag. Maar ook: weg van ons kent ons, weg van waar de mensen veel praten maar weinig zeggen, weg van het zachte, zoetgevooisde, weg van de eeuwige gezelligheid zonder inhoud. Weg van niet zeggen wat je denkt.

Ik ging studeren en op kamers. Nooit eerder voelde ik me zo vrij. Mijn eigen keuze, mijn eigen boontjes, mijn eigen vrienden. Ik selecteerde mijn vrienden nauwkeurig. Recht voor zijn raap kwam mocht erbij, zachte besluiteloosheid klopte vergeefs aan mijn deur. Tien jaar lang. Tien jaar lang riep ik om het hardst dat ik nooit terug wilde naar mijn wortels. En toen kwam Dochter.

Met de komst van een kind, ga je terug in je Zelf. Ineens wordt helder wie je écht bent en wat jij belangrijk vindt. Voor jezelf maar ook voor je kind. Het drong tot me door dat ik heimwee had naar de gezelligheid, naar het land waar iedereen familie van elkaar wil zijn, naar de taal die verbondenheid biedt, naar weidse landschappen, feesten met tafels vol eten, waar gulheid en schouderkloppen heersen, waar de banden met mijn familie nog altijd op volle kracht en kalm op me lagen te wachten.

We wonen er nu bijna een jaar. Terug naar vroeger voor mij, op weg naar de toekomst voor Man. Het heden voor Dochter. Het voelt als een warm bad. En nooit eerder voelde ik me zo vrij.
Soms is niet het weggaan een bevrijding, maar juist het terugkomen.
En ligt ultieme vrijheid juist aan banden.

En, lieve lezers, wat is uw ervaring? Kan terugkomen net zo zeer een bevrijding zijn als weggaan?

Liefs,
Bl-oxx

Niet voor mij. Ik ben geëmigreerd en voor mij was weggaan de bevrijding.
UncleB (Email) (URL) - 10 05 07 - 13:17

Na twee maanden heerlijke übervrijheid in Zuid-Frankrijk voelde terugkomen allerminst als een bevrijding maar als een ‘terug naar alle verplichtingen en alles wat niet veranderd was in de tussentijd’. Maar als ik nu wel eens naar datzelfde zoetgevooisde zuiden rij als jij dan lijkt dat soms juist wél op bevrijding. Niks zo raar als mensen.
Liene (URL) - 10 05 07 - 13:18

Ik heb kippenvel van de herkenning.
KimT - 10 05 07 - 14:06

Absoluut. Na het wonen in Amsterdam voelde terugkomen in Amersfoort als een bevrijding. Ik weet het, allebei een stad, maar toch zo anders.
Karen (URL) - 10 05 07 - 17:56

Ik herken het wel, ik zit alweer ruim tien jaar in het westen, en af en toe als ik terug ga naar mijn dorp in het oosten, komt er wel zo’n ‘vroegerzweem’ over me heen, maar kan me niet voorstellen dat ik ooit weer echt terugkom….
Maike (Email) - 10 05 07 - 19:41

Ik herken het ook. In de meer dan dertig jaar dat ik in Nederland woon heb ik altijd gedacht ooit voor goed terug te gaan naar Engeland. Als ik in Engeland ben voel ik me ‘anders’, ‘thuis’ en dicht bij ‘vroeger’. Mijn man stelde verleden jaar voor dat als ik dat graag wil dan gaan we in Engeland wonen.Zijn voorstel was al genoeg om het ‘verlangen’ los te laten en voor het eerst voelde me echt ‘thuis’ waar ik woon! Ook een bevrijding?
Mrs.Fredlee (Email) (URL) - 11 05 07 - 09:50

Uncle B: ja, dat kan ook natuurlijk.
Liene: een waarheid als een koe. We hebben nog een zolderverdieping over trouwens;-)
KimT: we hebben dan ook hetzelfde paadje gelopen.
Karen: ja, qua sfeer kan ik me dat goed voorstellen.
Maike: we zijn niet terug gaan wonen in het dorpje waar ik ben opgegroeid. Dat zou inderdaad net too much zijn geweest.
Mrs. Fredlee: precies ons verhaal! Ik vind het in ieder geval een bevrijding. Al is het maar dat je toegeeft aan je verlangens.
Bl-oxx - 11 05 07 - 10:36

Heel herkenbaar!
Het warme gevoel als je de naam van je ‘thuisstad’ ook maar ziet op een bord langs de weg.
Waar je ook vandaan komt, er is niet en nooit een plek zo speciaal als thuis.
Mollie (Email) (URL) - 11 05 07 - 18:49

Boehoehoe, ik wil ook terug naar het land van de feesten met de tafels vol met eten! Al is het alleen maar omdat ik nog steeds in dat rare taaltje denk…
Rosalie (URL) - 14 05 07 - 02:13