22:03

Nou, daarom

Misschien dat er in de loop van de jaren redenen zijn bijgekomen, maar de eerste reden waarom ik op blogspot ooit met webloggen ben begonnen weet ik nog wel. Ik wilde iets voor mezelf na negen maanden zwangeren, drie dagen baren en maanden voeden en niet slapen, en ik wilde weten of wat ik schreef leuk genoeg was om te lezen.

Ik voelde me alleen nog maar moeder en huisvrouw, was chronisch moe door gebroken nachten met ons baby'tje en was mijn ambities een beetje kwijt. Wat wilde ik ook alweer, behalve slapen? Slapen toch? Ja, maar er was ook iets anders.. eh... schrijven. Ik schreef veel voor mijn zwangerschap, stond met gedichten op podia, deed een project met een beeldhouwster, schreef nieuwsberichten voor de lokale radio en wilde er iets mee. Maar ik was kwijt wat ik nu precies wilde, en had geen idee in hoeverre dat schrijven van mij eigenlijk gewaardeerd werd. Op een avond maakte ik opeens een blog aan; ik drukte op wat knopjes en daar was ie, webble. Verbaasd over mezelf tikte ik een kort stukje. De dag daarop weer en de dag daarna weer, en soms wel drie keer op een dag. Eerst kwam er roestig water uit de inspiratiekraan, maar na een tijdje stroomde de inspiratie door mijn lijf en werd alles een potentiëel stukje.

Waarom geen dagboek? Als tiener kalkte ik van die Chinese opschrijfboekjes vol met theatrale stukjes over me, myself and I, maar die behoefte verdween. Ik wilde graag toetsen hoe ik schreef, of het wel iets waard was en ging op zoek. En jezelf als onderwerp gaat op den duur enorm vervelen. Na mijn zwangerschap was een blog de ultieme manier om te kijken of ik 'het' nog in de vingers had, of ik lezers zou aantrekken, en, nog belangrijker: zou houden.

Tot nog toe lukt dat, ik vind het fijn dat mensen terugkomen om iets te lezen en laat iets meer van mezelf zien dan in voorgaande jaren. Bovendien heb ik sinds januari een eigen tekstschrijfbureautje en alhoewel daar nog niets spectaculairs uit voortgekomen is, ben ik er enorm trots op en heb ik het volste vertrouwen dat ik die werkzaamheden in de toekomst uit kan breiden. Rare reacties en zure medebloggers ben ik ook tegengekomen, maar het raakt me niet meer zo als in het begin. Zoals overal mag je ook in logland je kop soms niet boven het maaiveld steken- kijk maar hoe er gereageerd werd op bijvoorbeeld Merel Roze, die een boek schreef en ontzettend jaloerse, bekrompen reacties moest incasseren. Pijnlijk, maar het heeft haar nergens van weerhouden: ze is lekker bezig met een tweede boek. Zoals dat jurylid van de lang vervlogen Playbackshow altijd zei: doowgaan, voowal doowgaan. Dat is mijn devies.

Je krijgt er zoveel voor terug!
Zeggen ze dan.
Nou, in elk geval een weblog.

Same here
Susanne (URL) - 30 04 07 - 19:39

Het is gewoon lekker om mooi helder water te laten stromen, en dan zijn er ook nog mensen die het lezen en waarderen.
jack of hearts (Email) (URL) - 01 05 07 - 23:08