22:53

Best normaal

Het zesde zintuig, heb ik dat? In elk geval durf ik van mezelf te zeggen dat ik heel makkelijk aanvoel hoe iemand in elkaar zit en wat hem of haar bezig houdt. Dat kan ervaring zijn, of training, of een sterke intuitie. Misschien staat bij iedereen het luikje voor andere indrukken dan zintuiglijke in het begin van zijn leven wel open, en ligt het aan de persoon wat die daarmee doet. Vaak gaat het luikje dicht, en bij sommige mensen blijft het open of wordt het wijder. Ik weet het niet.

Als kind was ik erg gevoelig voor indrukken en sfeer. Er liepen geregeld 'mensen' door mijn kamer en pas toen ik doorhad dat dat niet bij iedereen zo was, vond ik het eng. Een trekpop aan de muur begon soms uit zichzelf te bewegen als ik ernaar keek. Een schuifdeur ging open en dicht terwijl niemand in de buurt was. Op mijn twaalfde zweefde ik in mijn slaap uit mijn lichaam en pas toen ik bang werd, 'viel' ik terug. Het zesde zintuig, of naar de psychiater met dat kind? Feit is, dat ik naarmate ik ouder werd, een angst ontwikkelde voor het zien van dingen die blijkbaar niet normaal waren, en rond mijn twaalfde wilde ik er niets meer mee te maken hebben. Luikje dicht.

Toch ontkwam ik in de loop van de jaren niet aan bepaalde toevalligheden, of gebeurtenissen. Dingen dromen die uitkomen. Het over een overleden persoon hebben en prompt gaan er lichten branden, of een videorecorder spoelt spontaan terug. Waar een band in zit met de persoon erop. Soms iemand om je heen voelen die er niet meer is. Aan iemand denken en een vrachtwagen met zijn naam erop langs zien komen. Je eigen kind kalmeren, of een bang dier, met je handen, die dan ook altijd gaan tintelen.

Wat is toeval, wat is paranormaal, wat vul je zelf in? Ik ben er niet uit, en ben ook niet zo op zoek. Mijn luikje staat inmiddels op een kier, en dat vind ik wel mooi zo. Ik ben niet meer bang voor indrukken die ik niet kan verklaren, en doe er soms mijn voordeel mee.

Volgens mij is paranormaal best normaal, en waait er bij iedereen weleens iets van langs. Het is maar net hoe je het noemt of wat je ermee doet. En net als Kaat ben ik erg benieuwd hoe jullie lezers hierover denken.

Af en toe. Af en toe denk ik wat te zien in mijn huis, denk ik iets te voelen bewegen, of voel ik een druk op mijn dekbed van iets dat er niet is.

Het verschil met vroeger is dat ik er niet meer doodsbang voor ben, maar ik juich het ook niet toe. Zo zei ik laatst – voor de zekerheid – nog maar eens hardop: "ik wil jullie niet zien, voelen, ruiken of op een andere manier merken. Alleen dán, dan mogen jullie blijven". Dat werkt dan. Voor even.
ceebee (Email) (URL) - 02 04 07 - 14:45

Ik heb de luikjes waar jij het over hebt niet. Tenzij ik drank of drugs neem, is voor mij altijd alles precies zoals het is. Best saai soms.
jack of hearts (URL) - 02 04 07 - 20:01