11:00

drie mannen

Onderwerp: geheimen
Geschreven door: Kaat

Lieve Polle,

Een geheim waarin ik zelf niet zo’n voordelige rol speel is de opdracht. Hmm. Ik ben niet zo goed in geheimen voor mezelf bewaren. Verdriet kan ik goed verborgen houden, maar geheimen voor mezelf houden is niet mijn beste kant. Zonder te bedenken dat iets ooit tegen me gebruikt kan worden, maak ik mijn geheimen hoogstpersoonlijk wereldkundig.

En toch neem ik de opdracht graag van je aan.
Hier ga ik:
Ik was vroeger niet zo trouw. Eigenlijk was ik maar met een iemand bezig en dat ene iemand dat was ik zelf. Als ik naar mezelf terugkijk dan schaam ik me diep, die kleine sloerie die ik was, alleen maar bezig met mijn eigen plezier. Verantwoordelijkheid was een woord wat niet in mijn woordenboek voorkwam.
Toen ik een jaar of eenentwintig was, had ik een vriendje, laten we hem Giel noemen. Giel adoreerde mij en ik hem. Heel erg knap was hij niet, maar die jongen had een charisma van hier tot Sydney en weer terug.
Giel en ik dat was me toch een raar stel. Hij was een meter vijfennegentig, ik een meter achtenvijftig en dan woog hij ook nog twee keer zo veel als ik. Mijn huisgenoot L haalde vaak opgelucht adem als ik ’s ochtends de gemeenschappelijke kamer in kwam lopen en zei dan: “Gelukkig, je leeft nog. Giel heeft je niet doodgedrukt in zijn slaap”.
Fysiek pasten we dan wel niet bij elkaar, geestelijk waren we een ‘match made in heaven’.
Tenminste, dat dacht ik, maar van de een op de andere dag kreeg ik opeens gevoelens voor mijn huisgenoot, Tijn. En toen was ik verliefd op twee mannen tegelijk. Tijn en ik probeerden in eerste instantie onze aantrekkingskracht te negeren. Maar op een avond ging het mis. Negeren kon niet meer en na een hele nacht gepraat te hebben en ik wel honderd keer tegen hem zei: “Ik ga nu echt naar mijn eigen kamer”, waren we ineens toch aan het zoenen.
“Ik ga het uitmaken met Giel”, zei ik de volgende ochtend tegen Tijn. Zo gezegd zo gedaan. Maar dat uitmaken ging toch wat moeilijker dan dat ik in eerste instantie bedacht had. Voor Giel had ik immers ook nog gevoelens.
En zo belandde ik toch weer met Giel in bed. Wat voelde ik me kut toen ik de volgende ochtend de deur van mijn studentenkamer openmaakte en Tijn op mijn bed zat te wachten. Ik speelde meteen open kaart en Tijn legde zich erbij neer.
’s Avonds ging ik met een vriendin naar de kroeg en daar liep ik Diederik tegen het lijf. Diederik was de hunk uit Groningen. Voor zijn grote blauwe ogen, nonchalante kapsel en zijn oorbelletje, viel elke vrouw als een blok. Behalve ik, want ik had al twee mannen die verliefd op me waren en ik op hun. Zonder het te weten, was ik een grote uitdaging voor Diederik. Ik was zijn project en na een avond complimentjes, drank, overhoop gehaalde gevoelens en jaloerse blikken van dames, stond ik opeens met Diederik te zoenen op de dansvloer. Ik was zo dronken dat alles op een wazige film leek. ‘Had ik nou gedroomd dat Tijn en Giel voorbij liepen’, vroeg ik me de volgende ochtend in Diederik’s bed af.
Met lood in mijn schoenen ging ik naar huis. Wat mijn veilige thuishaven moest zijn, was nu mijn grootste angst. Huisgenoot Tijn die wist dat ik de nacht niet in mijn eigen bed had doorgebracht en wederom op me zat te wachten. Dit keer met tranen in zijn ogen.
“Ik heb je verdomme zien zoenen”, zei hij met zo’n ijzingwekkende rust in zijn stem dat het me trof als een dolk in mijn hart. “En of je Giel even kunt terugbellen, want die heeft vannacht zo ongeveer elke minuut gebeld”.
Ik zou er echt mee gaan stoppen. Drie mannen dat kon gewoonweg niet. Maar zoals ik in het begin van mijn stuk al zei, ik was alleen maar met mezelf bezig. Ik wist dat ik ze alledrie pijn deed en toch ging ik er mee door. Giel en Tijn wisten waar ze mee bezig waren, maar Diederik niet. Hij dacht dat hij net een nieuwe relatie was begonnen en schreeuwde van de daken dat hij eindelijk verliefd was.
Een paar weken hield ik het vol, toen eiste het chronisch slaapgebrek en de trieste blikken van Tijn zijn tol. Ik ‘stopte’ met Giel en Diederik en koos voor Tijn.
Uiteindelijk duurde onze relatie twee jaar en gingen we als vrienden uit elkaar. Tot op de dag van vandaag zijn we nog steeds vrienden. Giel is nog altijd boos op me en Diederik kom ik heel af en toe nog tegen op huwelijken, waar hij me dan altijd een beetje probeert te negeren. Zij hebben inmiddels allebei een vrouw en kinderen.

Maar weinig mensen weten dat ik die periode met drie mannen tegelijk het bed deelde. Hoewel het door de adrenaline en spanning toen een geweldig avontuur leek, nu probeer ik de herinneringen het liefst te vergeten omdat ik absoluut niet trots ben op het feit dat ik met loze beloftes en warme zoenen deze mannen aan het lijntje heb gehouden en duidelijk heb gekwetst. Omdat ik hier niet trots op ben, wilde ik er niet meer aan denken. Totdat jij, Polle, mij vandaag de opdracht gaf en ik me er niet lafjes vanaf wilde maken. Lieve Esther, ik richt me nu tot jou, wat heb jij tot nu toe weggestopt in het boek der herinneringen?

Ik ben benieuwd.

Liefs,
Kaat

Giel vind ik nou helemaal verkeerd… de naam bedoel ik. Bij het hele verhaal zie ik Giel Beelen voor me. Aargh…
pascal (Email) (URL) - 13 02 07 - 11:51

Bijzonder dat je dan toch voor Tijn koos, en ook bijzonder dat jullie nog steeds vrienden zijn! Mooi stuk Kaat!
Susan (URL) - 13 02 07 - 13:27

Gos, toevallig heb ik vandaag precies zo’n herinnering opgeduikeld. Toeval bestaat nog immer. Olé.
Zezunja (Email) (URL) - 13 02 07 - 13:41

@Zezunja: iknderdaad! ik had jouw log net gelezen voor deze. Hoera voor synchronisiteit!
Susan (URL) - 13 02 07 - 14:38

Ach, ik denk dat we allemaal wel zo’n periode hebben gehad, toch? Ik kan me ook nog wel herinneren dat ik een jaar of tien geleden met een aantal mannen het bed deelde. Weliswaar niet gelijktijdig in hetzelfde bed, maar wel gelijktijdig in dezelfde periode. Ach, ik kan er niet mee zitten.
CeeBee (Email) (URL) - 13 02 07 - 23:25

@CeeBee: Het bed delen met meerdere mannen is niet hetzelfde als verliefd zijn op drie mannen, dat lijkt me een stuk lastiger qua emtionele huishouding. Dat je die mannen daarbij ook veel pijn doet gaat verder dan een anekdote op een verjaardag; dat is iets wat je niet zo graag vertelt, denk ik.
esther (Email) (URL) - 13 02 07 - 23:49

@esther
dat klopt, dat is inderdaad wat anders.
ceebee (Email) (URL) - 14 02 07 - 14:44

Waarom zie ik nou ineens die kassameisjes van de vliegende panters voor me?

Ha ha ha
Michael - 15 02 07 - 12:40