26 04 08 | # | 10:00 | Admin | elf reacties




1 jaar
Misschien had je het al aan onze feesthoedjes gezien?
Wij zijn vandaag jarig!

Vandaag, precies een jaar geleden, plaatsten we ons eerste stukje voor het NietLief-Collectief.
Inmiddels zijn we zo'n driehonderd logjes verder en zijn we van plan nog heel veel jaren nieuwe stukjes te plaatsen.
Omdat we het schrijven voor het Collectief zo leuk vinden, omdat we jullie zo leuk vinden en omdat we elkaar zo leuk vinden.
Wij zijn trots op een jaar NietLief-Collectief en om onszelf op een mooi kado te tracteren, hebben we besloten om er twee nieuwe NietLiefjes bij te vragen.
Wie dat zijn, daar kunnen we nog even niks over loslaten, maar dat we binnenkort uitbreiding krijgen, dat staat vast.

Bedankt voor een heel leuk Niet Lief jaar. Wij proosten op nog vele Niet Lieve jaren.
Ons feestje vindt plaats in de reactiebox.

07 02 08 | # | 11:45 | Admin | 17 reacties




Luna is dus echt geen schorpioen

Onderwerp: Wat vind je van je horoscoop? En geloof je erin?
Geschreven door: Luna

Ik ben altijd al een sucker voor horoscopen geweest. En ik ben ook altijd een sucker voor boeken geweest. Die combinatie resulteert in een goedgevulde boekenkast met daarin een leuke sectie ‘levensbeschouwelijke stromingen’, met titels als ‘Astrologie, De achtergronden van het leven’ of ‘Samenspel, een astrologische gids om samen te leven op een kleine planeet’. Dus ik weet precies welke eigenschappen aan mij als schorpioen worden toegedicht. Er klopt alleen helemaal niks van.

Jaloers? Ik? Moi? Me? Hell no! Als mijn partner P. de hele avond en nacht met een stelletje reclamewijven in een fancy restaurant wil hangen terwijl ze samen uit hetzelfde glas drinken en elkaar fingerfood voeren, dan moet hij dat lekker zelf weten. Daarna kan hij het wel vergeten dat ik nog aardappels met bloemkool en een karbonaadje voor hem maak, maar dat heeft met mijn jaloezie dus helemaal niets te maken! Echt niet. Absoluut niet.
En schorpioenen zouden uitermate seksueel zijn! Belachelijk! Behalve dat ik hét, als het aan mij lag, het liefst wel 2 keer per dag zou willen doen en het feit dat ik al jaren voor een sekstijdschrift schrijf, heb ik dus helemaal niks met seks. Zwaar overgewaardeerd, dat hele klaarkomen.
Een grote behoefte aan persoonlijke vrijheid? Welnee! Ik heb alleen wat moeite met autoriteit en daardoor in mijn leven nog nooit fulltime voor een baas gewerkt. Een vast arbeidscontract? Nog nooit getekend. Maar of dat te maken heeft met mijn behoefte aan persoonlijke vrijheid? Nee hoor. Het leven liep toevallig zo en ik kan best met andere mensen in 1 ruimte zijn. Een paar uurtjes.
Schorpioenen zouden ook uitermate wraakzuchtig zijn en daar heb ik dus helemaal never nooit last van. Zelfs als iemand mij tot op het bot kwetst, dan wil ik het vooral uitpraten. Maar ja, soms komt dat er gewoon niet van. En als ik me dan jaren later ineens weer herinner hoe die ander mij kwetste en dat ik dan diegene per ongeluk zelf ook wat gemeens toefluister, ja, dat ligt gewoon aan het feit dat die ander niet wou praten jaren terug. Wraakgevoelens? Nooit last van.
En ongeduldig? Helemaal niet. Als ik iets wil, dan wil ik het alleen nu, nu, nu, maar dat zou ik niet ongeduldig willen noemen, nee, dat heeft gewoon te maken met mijn vastberadenheid. Ik weet gewoon precies wat ik wil en wanneer ik het wil en ik doe er alles aan om het dan te krijgen.

En schorpioenen opvliegend? Echt niet dat ik opvliegend ben, nooit geweest ook. Echt niet! Doei! Wie zegt dat eigenlijk? Welke bloody fucking astroloog heeft dat verzonnen? Eikels, allemaal, klootzakken en kutwijven, al die astrologen bij elkaar. Nee, flikker op, astrologie, daar kan ik dus echt helemaal niks mee.

05 02 08 | # | 09:09 | luna | negen reacties




Wees voorzichtig met een Schorpioen

Onderwerp: Wat vind je van je horoscoop? En geloof je erin?
Geschreven door: Esther

‘Wees voorzichtig met een Schorpioen. Teneerste snurken ze en ten tweede zul je om een liefkozend woordje moeten vragen.’ Zeg, zeg, sputter ik tegen het beeldscherm, tsssss.. Maar het is waar. Het is echt waar. Ik snurk en mijn ega bromt weleens wanneer hij zijn jaarlijkse knuffel weer krijgt. Ik ben er niet scheutig mee. Met mijn gesnurk dan weer wel, naar het schijnt.

‘Schorpioenen zijn vaak heel goed in het beoordelen van goede en slechte karaktertrekken van mensen.’ Dat is ook waar. Maar dan moet ik die mensen wel al even kennen, want mijn eerste indruk is standaard fout. Ik geef mensen die niet te vertrouwen zijn in eerste instantie mijn volste vertrouwen en zie goedaardige mensen vaak aan voor leugenachtige sujetten. Dat zegt meer over mijn karakter dan over mijn sterrenbeeld. Die arme Schorpioen kan er ook niks aan doen dat ie met mij zit opgescheept.

‘Schorpioen is het meest mystieke teken en heeft de meeste diepte.’ Ah, zo hoor ik het graag. Alhoewel ik op maandagavond ongeveer de diepte van een regenplas heb (dan kijk ik de hele avond naar modellenprogramma’s op een commerciële zender), dicht ik mezelf toch wel een soort van ehm, diepte toe. Omdat ik zeer diep nadenk over dingen. Daar kan ik, tot ergernis van mensen om me heen, de hele dag mee bezig zijn. Een soort denker van Rodin, maar dan wat dikker, eigenlijk. Dat krijg je van de hele dag zitten nadenken. Dat mystieke, daar had ik vroeger heel veel mee. Ik zag als kind vanalles wat andere mensen niet zagen en heb me daar pas later voor afgesloten. Je zou ook kunnen zeggen, moest dat kind niet naar de kinderpsychiater, maar die had je toen nog niet, geloof ik. Het meest mystieke aan mij zijn nu de kaarsen die ik elke avond aansteek. Die geven mijn huis zo’n mysterieus gloedje. Voor het overige houd ik van helder en duidelijk.

‘Koud, vrekkig, onverschillig en star zijn de negatieve eigenschappen van een Schorpioen.’ Au. Dat doet zeer. Ben ik koud? Nee, neeneenee, ik ben warm. Echt waar. Iedereen mag altijd mee-eten en op de borrel komen. Ik ben zo warm dat je je handen brandt. Vrekkig? Nouja zeg. Mijn goud gaat niet op z’n Dagoberts in een pakhuis, maar wordt, mits in mijn bezit, stante pede uitgegeven. Liefst aan lullige dingen waar niemand iets aan heeft. Onverschillig, OK, dat is wel een beetje waar. Als ik teruggetrokken in mijn eigen gedachten zit, wens ik daar niemand bij. Dan kan iedereen de pot op. En star ben ik misschien ook wel een beetje, aangezien ik heel slecht reageer op veranderingen. Daar heb ik altijd tijd voor nodig. Van die hele lange broeierige Schorpioentijd, die ik het liefst op de bank doorbreng, steeds dikker wordend.

‘Liefde en seks interesseren de Schorpioen in hoge mate.’ Dit gaat natuurlijk over Schorpioenen die nog nooit zwanger zijn geweest. Ik eis een moeder-horoscoop! Want seks interesseert me wel, maar ik ben vaak zo moe. Of ik heb hoofdpijn. Of het kind huilt.

‘Voor hun omgeving zijn ze vaak moeilijk te begrijpen, ze zweven tussen twee uitersten.’ Mijn ega, aan wie ik dit voorlees, knikt heftig. Hij snapt vaak geen jota van me, en als ik eerlijk ben, volg ik mezelf soms ook niet helemaal. Geeft niks, daar zijn therapeuten voor. Of misschien komt het doordat hij man is en ik vrouw. Of misschien heb ik gewoon een onbegrijpelijk karakter geëerfd. Alletwee kan ook- help, heb je daar therapeuten voor?

‘De Schorpioen heeft als speciale medische aandachtspunten zijn onderlichaam; blaas, geslachtsdelen.’ Ja, dit kan ik niet ontkennen. Ik heb al sinds mijn puberteit chronische blaasontstekingen en andere ellende aan de onderverdieping. Ik dacht dat het door een haperende gezondheid kwam, maar het komt gewoon door dat sterrenbeeld, begrijp ik.

Dus. Hallo, mag ik nog ruilen? Heeft iemand een Waterman voor mij in ruil voor een lichamelijk wat gebrekkige, doch uiterst charmante Schorpioen?

02 02 08 | # | 22:37 | esther | vier reacties




Een koeienvlaai is ook een spiegel

Onderwerp: Wat vind je van je horoscoop? En geloof je erin?
Geschreven door: Zezunja

Over astrologie kan ik alleen maar zeggen: haha. Of beter: hahahahaha. Altijd geinig, maar er ernstig over schrijven: haha.

Wat niet wegneemt dat ik vaak wel in ben voor een lolletje. Ik kom zelf niet op het idee om de fun van het leven daarin te zoeken, dus horoscopen lezen doe ik zelden. Maar als ik er per ongeluk op een stuit dan ga ik wel even voor een Haha-erlebnis.

Bij het schrijven van dit stukje heb ik gewoon 'Waterman' en 'karakter' gegoogeld, en voilà: 20.000 pagina's die mijn karakter duiden. Halleluja.

Volgens die 20.000 pagina's ben ik alles wel en alles niet. Zo zou ik onzelfzuchtig en broederlijk zijn, maar ook asociaal en individualistisch. Ik ben volgens de heren en dames astrologen sympathiek, maar ook koel. Ik zou humanistisch zijn, maar ook tiranniek. Ik las zelfs ergens dat er grote kans is dat ik homoseksueel ben (en dat werd dan in één adem genoemd met pervers, zedeloos en ontrouw - om maar even aan te geven waar deze astroloog de homoseksueel positioneert).

Hoe dan ook, even googelen en je bent er gelijk achter wat een horoscoop is: grote bullshit. Maar ook een flinke koeienvlaai kan een spiegel zijn. Ik bedoel: als-ie goed glimt en er is voldoende licht, dan kun je erboven gaan hangen en je zelf terugzien. Try this at home, zou ik zeggen.

Dus daar gaan we, en vergeef me de taal: astrologen kunnen bijna zonder uitzondering geen fatsoenlijke zin op papier krijgen. Ook heb ik niet aan bronvermelding gedaan; een doelbewust gebrek aan respect zullen we maar zeggen.

Over de Watermanvrouw: Op een zekere dag verliest ze echter haar belangstelling voor een vriend, of haar beroep wordt onbelangrijk voor haar; dan laat ze ook zonder enige waarschuwing vriend en beroep achter zich en kan zelf niet verklaren waarom. Het is nu eenmaal hun bestemming een levensfase plotseling af te breken en een nieuwe te beginnen.

Haha, dit is wáár. Ik hoef er zelfs helemaal niets aan toe te voegen. Vraag maar aan mijn exen en werkgevers. En neem van mij aan: daar maak je geen vrienden mee. Het enige wat ik niet doe, is bij het dichttrekken van de deur roepen 'dat dit nu eenmaal mijn bestemming is'. Bestemmingen horen bij trams en bussen, niet bij het leven, wat mij betreft.

En meer over de Watermanvrouw: Ze presteren het om in een kanten nachthemd boodschappen te gaan doen, of met een wijde broek en gymnastiekschoenen in de schouwburg te verschijnen.

Haha, dit is óók waar. Wat een lol. De avondwinkeleigenaar kan bevestigen dat ik sloffen heb die lijken op het hoofddeksel van een jarige smurf. In mijn kast hangt een kanten nachthemd van Dior dat al regelmatig het daglicht heeft gezien en ik weiger in oncomfortabele kleding te lopen, met als gevolg dat men mij tussen het hooggehakt publiek kan treffen op mijn good ol' All Stars.

Op een andere site (over de Watermannen én -vrouwen): De Waterman hecht geen belang aan rangorde. Voor hem is iedereen gelijk. Hij is net zo vriendelijk tegen de poetsvrouw als tegen de algemeen directeur. En iets verder in die tekst: Dit teken heeft het moelijk met gezag, zodat de Waterman vaak kiest voor een zelfstandig beroep.

Haha, me dunkt: als de eerste zin klopt, is de tweede een automatisch gevolg. Je kunt de poetsvrouw niet op gelijke hoogte met de directeur scharen als je vervolgens enorm ontzag hebt voor autoriteiten. En als journalist is ontzag voor autoriteiten geen handige eigenschap. Bovendien ben ik volgens vrijwel alle Watermanhoroscopen koppig en onconventioneel. Die eigenschappen gaan ook niet samen met een heilig geloof in his master's voice, kan ik je vertellen.

Welnu, ik kan nog uren doorgaan, ik bedoel: 20.000 pagina's! Als ik zou willen, kan ik nog weken spiegelen. Maar het leven is niet alleen maar leuk, zei de grote filosoof mijn moeder.

Dus nog even van dik hout zaagt men planken: Ik heb grote vrijheidsdrang, ben creatief, vindingrijk en hulpvaardig. Ik heb mijn eigen mening en ben daar moeilijk vanaf te brengen. Ik ben uitgesproken objectief, heb een goed opmerkingsvermogen, ben een beetje excentriek en hou er ongewone ideeën op na. Bovendien ben ik geschikt om een pedagogisch beroep uit te oefenen.

Haha, u begrijpt: dat klopt weer als een bus.

Maar voordat we met z'n allen gaan denken dat astrologie een wetenschap is. Ik ben ook een slechte moeder (hoezo pedagogisch beroep?), mijn spruiten kunnen weinig moederliefde verwachten, ik denk rechtlijnig en vind seks totaal onbelangrijk.

Ik zal er verder niet over uitweiden, en bij dat laatste geen getallen noemen, maar een welgemeend 'haha' is op zijn plaats. Sjeik vindt mij namelijk een heel goede moeder, zegt-ie.

En dat poezen kunnen praten is even grote onzin als de gemiddelde horoscoop.

01 02 08 | # | 20:57 | zezunja | vijf reacties




Kaat de Steenbok
Ik ben een steenbok. Op Internet vond ik dat de belangrijkste eigenschappen van het astrologische teken Steenbok zijn:

hardwerkend, organiserend, geduldig
serieus, betrouwbaar, onzeker
voorzichtig, structurerend,nauwgezet
formeel, gereserveerd, conservatief

Dat vond ik grappig, want deze steekwoorden zou ik niet gebruiken om mezelf te beschrijven.

De steenbok is een serieus mens, met een bijzondere vorm van humor. De steenbok is doelgericht en heeft een enorm uithoudingsvermogen, hetgeen hem/haar de mogelijkheid geeft om vooral successen op de lange termijn te behalen. Waar andere mensen al lang hadden afgehaakt, houdt de steenbok vol tot het bittere einde. De steenbok beschikt over veel geduld.
Dat ik een bijzondere vorm van humor heb, daar ben ik het wel mee eens. Ik kan hele rare grappen maken die mensen die mij niet kennen, niet goed begrijpen. Serieus zo zou ik mezelf niet zien. En een enorm uithoudingsvermogen heb ik al helemaal niet. Tja, in mijn werk wel, maar op het persoonlijke vlak niet. Geduldig ben ik namelijk totaal niet.

De steenbok doet geen ondoordachte dingen. Voordat hij/zij tot actie overgaat denkt de steenbok goed na over de gevolgen en weegt de verschillende alternatieven tegen elkaar af. De steenbok is praktisch ingesteld en beschikt over een goed financieel en economisch inzicht. Omdat de steenbok vrij conservatief is, is de kans dat hij/zij in zijn/haar leven grote financiële winsten behaalt vrij klein. Om die te behalen moet je bereid zijn risico's te nemen, iets dat niet echt bij de steenbok past. Daar staat tegenover, dat de kans dat de steenbok zonder geld komt te zitten eveneens heel klein is. De steenbok kan goed met geld omgaan.
Hierom moest ik toch wel heel hard gniffelen. Als er iemand goed is in ondoordachte dingen doen, dan ben ik het. Ik ben erg impulsief en denk niet na over consequenties. Goed met geld omgaan, kan ik ook al niet. Ja, als mijn salaris net gestort is, dan ben ik heel goed in het uitgeven ervan. Aan het eind van de maand zit ik meestal krap. Niet iets om trots op te zijn. Wat zou ik graag aan deze beschrijving willen voldoen zeg.

De steenbok houdt van structuur en houdt ervan dingen die niet gestructureerd zijn of niet gestructureerd verlopen te structureren en in goede banen te leiden. De steenbok is zeer geschikt voor werk bij overheden of andere instellingen waar duidelijke structuren heersen en een duidelijk taakverdeling is. De steenbok voert zijn/haar werk met nauwkeurigheid uit en is bereid de verantwoordelijkheid daarvoor te dragen. De steenbok houdt niet van mensen die hun verantwoordelijkheden ontlopen.
Klopten de eerste twee voor mijn gevoel bijna niet met hoe ik mezelf zie, in deze beschrijving kan ik mezelf wel vinden. Ik houd van structuur, al ben ik thuis een sloddervos. Ook neem ik mijn verantwoordelijkheid en zal ik de eerste zijn om toe te geven als ik iets fout heb gedaan. Mensen die daarin anders zijn, vind ik vaak minder fijne mensen.

De steenbok is ambitieus en wil graag iets bereiken en betekenen in de wereld. Status is niet onbelangrijk. Voor de steenbok hebben dingen alleen waarde als hij/zij er hard voor heeft gewerkt. Dingen die gewoon zijn komen aanwaaien geven geen voldoening. De steenbok zal nooit de eer opeisen voor iets dat hij/zij niet gedaan heeft. Als zaken tastbare resultaten opleveren, geeft dat de steenbok de meeste voldoening.
Ook dit klopt bijna helemaal. Ik wil iemand zijn en ik wil wat betekenen. Maar de eer opeisen van iets dat ik niet heb gedaan, zou ik nooit doen. Ik vind het heel prettig als dingen die ik goed doe, een goed resultaat opleveren.

Steenbokken huigelen niet, zijn recht door zee en komen beloftes na. Maar goede praters zijn het niet, ze kroppen hun gevoelens op en kunnen pessimistisch zijn. Hun vriendschap of haat is van duurzame aard. Ze zijn niet gek van leren en ook niet van sport. Zelden zijn ze oppervlakkig. Ze houden niet van domme kletspraat.
Eigenlijk klopt deze laatste alinea helemaal. Was ik eerst erg sceptisch dat ik geen echte steenbok zou zijn, nu begin ik er toch wat in te zien. Dat ik zuinig zou zijn en ontzettend netjes, dat klopt dan weer niet, maar de grote lijnen zie ik wel. En als ik kijk naar de beschrijvingen van vrienden en familie dan zie ik ook dingen die helemaal kloppen. Misschien moet ik me zelfs maar eens in gaan verdiepen in astrologie want ik begin het zowaar interessant te vinden.

Hoe zit dat bij jullie? Klopt de beschrijving van je sterrenbeeld met dat wat je van jezelf vindt? Geloven jullie er in of denken jullie dat het onzin is? Ik ben benieuwd.

Liefs,
Kaat

31 01 08 | # | 17:13 | kaat | zeven reacties




een doordeweekse dag
Onderwerp: Een dag uit je leven.
Geschreven door: Kaat

7.15 De wekker gaat. Ik snooze nog een keer of drie, maar dan moet ik er echt uit.

7.45 Ik zeg ‘goedemorgen mannetjes’ tegen Mr. Bojangles en Bada Bing die al voor de slaapkamerdeur zitten te wachten en doe hun eten in hun bakjes. Ook schep ik de poezenbak schoon en als ik in een goede bui ben, maak ik ontbijt voor Mr. X.
Dan wordt er gedouchet, sta ik zo’n tien minuten naar mijn kast te staren me afvragende wat ik nu weer aan moet en probeer ik ondertussen ook nog te ontbijten en een kop koffie te drinken.

8.30 “Dag Amsterdam. Hallo file op de A2”.
Ik rij weg uit Amsterdam om in de A2 in de file aan te sluiten. Elke dag neem ik me voor eerder van huis weg te gaan.
Soms handel ik al wat zakelijke telefoontjes af in de auto. In Australië gaan ze namelijk al bijna naar huis als ik op kantoor aankom.

9.30 Met mijn badge maak ik de voordeur van ons pand open. Ik zeg de receptioniste gedag. Nadat ik een dubbele espresso heb gehaald om op te drinken terwijl mijn laptop opstart, is mijn werkdag officieel begonnen.
Ik beantwoord de mailtjes in mijn mailbox en bekijk de resultaten van gisteren. Mochten die tegengevallen zijn, dan schuif ik wat in de uitzendschema’s en doe nog meer van dat soort voor leken oninteressante ongein.

12.30 Mijn collega’s en ik gaan lunchen. Elke dag is het weer een verassing wat er is en vooral wat er overblijft. In de rij naar de lunch veranderen mijn collega’s in wilde dieren en het uitzoeken van de broodjes is een ware survival of the fittest. Mijn god, wat heb ik een hekel aan de lunch.

13.00 Weer aan het werk. Na de lunch krijg ik altijd een instortmoment en drink ik liters groene thee. De rest van de middag werk ik mijn taken af en maak ik een to do lijst voor de volgende dag. Tussendoor msn ik wat met vrienden en check ik logs.
Soms werk ik over, soms ook niet.

18.00 Stap ik in de auto om terug naar Amsterdam te rijden. Gelukkig is er op de terugweg vaak veel minder verkeer op de weg en kan ik bijna in een keer doorrijden.

18.40 Meestal rijd ik nog even langs de Albert Heijn. Ik ben niet goed in het bedenken wat ik de rest van de week wil eten en houd rekening met spontane etentjes met vrienden.
In de supermarkt bedenk ik het menu voor de avond en wat ik voor de rest nodig heb. Vaak vergeet ik de helft.

19.20 De dagelijkse jacht naar een parkeerplek. Als een dolle rijd ik rondjes. De dagen dat ik binnen vijf minuten een parkeerplek gevonden heb, beleef ik in euforie.

19.50 Ik doe de voordeur open en zeg mijn poezenmannetjes die al met smart op me te zitten wachten gedag. Het eerste dat ik doe als ik binnen ben, is diezelfde poezenmannen te eten geven.

20.00 Of ik plof op de bank en kan geen 'boe' of 'bah' meer zeggen. Of ik kook voor Mr. X en ga lekker met hem aan tafel eten. Of er eet een vriend(in) bij me of ik ben buiten de deur datzelfde doen, maar dan bij hem of haar thuis. Een ding is in ieder geval zeker; ik ga altijd te laat slapen. * klik *

24.00 Ik poets mijn tanden en ga in bed liggen. De dag is weer voorbij.

Als ik dit zo teruglees dan lijkt het net of ik geen leuk leven heb. Gelukkig is dat wel zo. Ik hou namelijk van werken, poezen voeren, boodschappen doen, koken, halfdood op de bank liggen, mijn vrienden en Mr. X.
En ik hou van weekenden. Dat dan ook wel weer.

22 01 08 | # | 14:46 | kaat | vijf reacties




Een dag vol discipline

Onderwerp: Een dag uit je leven.
Geschreven door: Zezunja

Discipline is een waan. Een louterende waan, dat wel, maar ontegenzeggelijk een waan. Een op verzinsels gebaseerde gehoorzaamheid die ons houvast geeft, maar die in zichzelf niks anders behelst dan het naleven van een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken.

Dat mijn deadline op 28 februari ligt heeft iemand op een moment verzonnen en vervolgens lopen allerlei mensen als hamsters in een rad zichzelf op te jagen, omdat er een deadline is op 28 februari. Terwijl, als de persoon die de deadline verzon dyscalculie had gehad de zaken er misschien heel anders voorstonden. Of als de dochter van die persoon op 28 februari jarig zou zijn, wie weet wat er dan gebeurd was.

Zo is het ook met mijn doorsnee dag. Mijn dag bestaat uit een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken met mezelf. Ik heb door de jaren heen een beeld ontwikkeld van de werkdag van een zelfstandig ondernemer en sinds enige tijd voer ik dat toneelstukje met mezelf op. Het script is nog onderhevig aan wijzigingen - we zijn als het ware nog in de try-out-periode - maar zo hier en daar heeft het scenario al wat vaste vormen.

Ik sta bijvoorbeeld altijd vroeg op. Ik zou kunnen werken van twaalf tot acht, ons avondeten staat immers zelden eerder op tafel, en ik zou ook kunnen werken van vier tot middernacht, niemand die er erg in heeft, niets dat mij in de weg ligt. Maar in mijn toneelstuk begint de dag om zeven uur - en als ik te laat naar bed ga, om acht uur. Ik prijs mijn discipline, omdat dat bijna altijd lukt - ik prijs mijzelf voor het strikt naleven van mijn wanen.

In mijn wereld van zelfopgelegde afspraken mag ik tot half tien lummelen. Sommige mensen zullen dat veel vinden, maar ik gedij daar goed bij. Ik heb veel kopjes koffie met geklopte melk, veel aandacht van het poezenvolk en veel lieve woorden van mijn metgezel nodig, alvorens de dag met een kickstart kan beginnen.

Die kickstart vindt dus doorgaans plaats om half tien. Dan begin ik te stomen en verlaten witte wolkjes langs de bovenkant mijn hoofd. Als door een wonder komen er dan ineens facturen, stukjes, interviewafspraken, cursusopzetjes en promotietekstjes uit mijn iMac rollen en uiteraard vind ik mijzelf dan de meest gedisciplineerde persoon op aarde. Ongeëvenaard.

Toen Yuri nog buiten de deur werkte, kwam hij 's middags altijd thuis lunchen. Dat was destijds een uur van nooit geziene discipline (dat rijmt). In dat uur vertroetelde ik hem met broodjes tonijnsla en omhelzingen. Om klokslag twee uur keerde de rust in huis weer terug. Die schijnwerkelijkheid van lunchdiscipline is nu vervangen voor de schijnwerkelijkheid van werkdiscipline. Ik vind mezelf een krak als ik me om half vier realiseer dat ik nog niets gegeten heb, zó geconcentreerd kan ik bezig zijn. Alles is relatief, maar discipline is het relatiefst.

Mijn doel is om ongeveer acht uur per dag te werken, dus als ik om half tien ben begonnen, moet ik werken tot half zes, tenzij ik geluncht heb, dan moet ik langer door. Welnu, daar botsen mijn waanbeelden op elkaar, want mijn beeld van de zelfstandig ondernemer mag er dan een zijn van '9-to-5', en bikkelen tot je groen ziet en genoeg verdient, mijn persoonlijke wereldbeeld is een praktische. Als ik groen zie, komt er alleen nog maar drek uit mijn handen, dan blijven de witte wolkjes uit en kan zelfs een welwillende iMac daar niets meer aan veranderen. Mijn dag eindigt dus als het werk dat ik aflever klote wordt. En dat kan ook om half vijf zijn.

Meestal stel ik dan vast dat ik weer zeer gedisciplineerd was, waarmee ik niet meer wil zeggen dan dat ik het heilige geloof in mijn eigen verzinsels tot het einde heb weten vol te houden. Ik vind dat doorgaans een staande ovatie waard, een beter toneelstuk zag ik zelden. Vervolgens duik ik de foyer in en laaf ik mij aan een avond afterpartyen met daarin veel lief, veel lol en veel bankhangen. Totdat het elf uur is en ik weer denk aan de voorstelling van de volgende dag. Dan toon ik discipline en duik ik braaf in bed. Om mijzelf de volgende dag om zeven uur weer op onnavolgbare wijze te gehoorzamen.

19 01 08 | # | 16:14 | zezunja | negen reacties




Een dag uit je leven

De eerste helft van 2006, een willekeurige doordeweekse dag

'Maak jij zijn boterham? Ik kleed hem wel aan.' Nadat we eerst twee keer de wekker hebben uitgezet begint de kleine man in zijn slaapkamertje, grenzend aan de onze, te roepen. 'Maaamaaaa, paappaa!' Kreunend laat ik mijn voeten in het paarse tapijt zakken en haal hem uit bed. Ons stralend middelpunt laat zich gewillig aankleden. Daarna eet hij met moeite zijn boterham op. Het is het tergendste moment van de dag, aangezien we weinig tijd hebben. 'Toe nou,' zeg ik herhaaldelijk, 'neem nog een stukje.' Als het boterhammetje eindelijk is aangeland waar het wezen moet, spring ik onder de douche. Ik trek snel mijn kleding aan en doe wat mascara op. Klaar. Nu gauw mannetje onder de arm, twee trappen af naar beneden. We kussen elkaar gedag. Ik zet mannetje af bij de peuterspeelzaal en fiets daarna naar mijn werk, aan de andere kant van de stad. Het is kwart over negen als ik bij de Bijlmerbajes aankom, waar ik als verpleegkundige werk. Met een bezwete rug stop ik mijn mobiel in een kluisje en doe ik mijn riem vast af. Mijn tas moet op de loopband door de scanner en ik zelf door een detectiepoortje. Daarna begint de lange wandeling naar de laatste toren op rij. Ik passeer twee meldkamers en ben na een ritje in een gammele lift op mijn werk, een klein kantoortje in de kelder. De dag kan beginnen. Na het ochtendrapport beginnen we ons spreekuur. Een lange rij gedetineerden, ziek of veinzend ziek, gestoord of redelijk normaal, aardig of agressief, zien we aan onze burootjes verschijnen. We handelen zelf, of verwijzen door naar het artsenspreekuur. Tussendoor werken we een berg telefoontjes af, zien we mensen in de isoleercellen, worden we opgeroepen bij calamiteiten. Het zijn dagen die altijd spannend zijn, hoe het ook loopt. De setting alleen al is spannend. De lift, die om de haverklap blijft hangen, maakt het mij als claustrofoob al helemaal niet gemakkelijk.

Om vijf uur mag ik naar huis. Langs de meldkamers, door de poortjes, eindelijk frisse lucht. De zon schijnt, de fietsrit naar huis is lang maar fijn. Doodmoe doe ik wat boodschappen bij de Dirk- daar wonen we boven. Ik sleep mezelf de trappen op en begin vast met koken, haal een stofzuiger door de kamers, trek de bedden recht. Even later zijn man en mannetje thuis. We gaan eten, doen mannetje in bad, lezen hem een verhaaltje voor, zingen een liedje en stoppen hem in bed. Om acht uur zijgen we neer op de bank. We lezen het Parool, gaan achter de pc zitten of kijken TV. Soms halen we een lekker broodje kebab aan de overkant. Soms komen er vrienden langs. Om beurten gaan we de stad in voor een bezoekje aan de kroeg. Trams rinkelen voortdurend, bussen razen langs. Veel te laat, zoals elke dag, gaan we slapen.

Een doordeweekse dag, nu

Ik sta op, het is koud op zolder. Snel stap ik in mijn sloffen en neem mijn zoon mee naar beneden. Samen met zijn vader stapt hij onder de douche. Ik kleed hem aan en zorg voor zijn ontbijt, maak een trommeltje met fruit en een beker drinken klaar. Met rugzakje op stapt hij aan de hand van zijn vader naar buiten, klaar om naar school te gaan. Hierna 1) ga ik weer slapen, om na een berg rotte dromen twee uur later wakker te worden 2) lees ik de krant, drink een kop thee, verzorg het konijn, stap onder de douche, maak het huis een beetje netjes en doe een boodschap 3) schrijf een stukje of lees een boek. Dynamisch? Welnee. Spannend? Ook niet. Het wordt niet veel spannender ook. Om 12 uur haal ik mijn kind op, en eten we een boterham. Daarna gaat hij bij een vriendinnetje spelen, of gaan we naar de kinderboerderij, of bij opa en oma langs. Vaak spelen zijn vriendjes hier en heb ik een huis vol vrolijke stemmetjes. Om vijf uur begin ik met het eten, tegen zessen is man thuis en staat het op tafel. Samen doen we het avondritueel met kind en ploffen daarna achter de computer, of op de bank. We gaan op tijd slapen. Frisse lucht maakt moe.

Ik ben huisvrouw geworden, iets waar ik in drukke tijden heel erg naar verlangd heb. Ik ben echter een type van het gras is altijd groener; ik wil weer naar de andere kant. En dus staat er een sollicitatiegesprek op stapel voor een zeer dynamische baan. Ben ik een heel eind met het realiseren van een project voor een uitgever waar ik een jaar mee zoet kan zijn. Heb ik ons aangemeld als gastouders voor kindjes die graag een vakantie in Drenthe willen. Ik zoek de drukte op- maar wel eentje die ik aankan.

De hectische dagen in Amsterdam mis ik niet, dat was opgelegde drukte, met als grootste motief genoeg centen verdienen om de hypotheek te kunnen betalen. De rust hier doet me zo goed dat ik voor mijn eigen gedoseerde hectiek kan kiezen. Een grotere luxe bestaat er volgens mij niet. Dat ik me soms verveel, voor het eerst in jaren, beschouw ik als een groot goed. Verveling dwingt me over dingen na te denken, en dat heb ik lang niet gedaan.

Nietliefjes, ik ben heel benieuwd hoe een gemiddelde dag uit jullie leven eruit ziet. Bevallen je dagen je goed, of zou je het anders willen?

18 01 08 | # | 13:20 | esther | drie reacties




Dag!

Onderwerp: Mijn afscheid van Nietlief
Geschreven door: Polle

We zitten aan tafel. Mijn gezondheid en ik. Zij aan een kant, ik aan de andere. De conversatie verloopt moeizaam. Zij zucht, ik teken denkbeeldige cirkels op het tafelblad.

Ooit was ze nogal makkelijk in de omgang. Je kent het wel, zo’n onderdanig type waarvan je niet merkt dat ze er is. Zo een die nooit aandacht opeist. Iemand die je onderuit kunt schoppen en die je dan vervolgens straffeloos vergeeft. Ergens onderweg is ze langzaam veranderd. Eigenlijk viel me dat pas op toen ze in staking ging. Een staking die maar voort blijf duren.

Nu zitten we tegenover elkaar. We onderhandelen. Ik wil dat ze stopt met staken, zij wil dat ik haar eisen inwillig. Het doel van haar protestactie: meer aandacht en veel rust. Zaken die ik alleen maar kan toezeggen als ik dingen opgeef. Dingen waar ik van houd, dingen die ik lekker vind en dingen die ik leuk vind om te doen. Ik wil niet opgeven. En dus zucht zij, en teken ik denkbeeldige cirkels op het tafelblad. Opgeven sucks.

Halverwege het tekenen van een cirkel denk ik aan het blaadje dat ik vanochtend van mijn wijze scheurkalender afscheurde. “Er is een verschil tussen opgeven en loslaten”, stond er op gedrukt. “Opgeven is stoppen omdat het toch niet lukt. Er hoort een gebaar bij: smijten. Loslaten is verdergaan wanneer iets voorbij is. Daar hoort ook een gebaar bij: loslaten. Als een ballon. Je laat het gaan.”

Mijn vingertop stopt met cirkels draaien. Niet opgeven maar loslaten dus. Dit is mijn laatste stuk op Nietlief. Omdat ik dingen los moet laten, om voorzichtig te kunnen opschuiven. Net zolang totdat mijn gezondheid en ik niet meer tegenover, maar weer naast elkaar zitten.

Dag lieve Esther, Luna, Kaat en Zezunja. Ooit zei ik dat Nietlief als een warm bad was waar zo nu en dan iemand de koude kraan aanzette. Het was geweldig om deel uit te maken van dit schrijfplatform. Ik heb me genietend gewenteld in het warme bad. Dikke en lieve kussen voor elk van jullie.

Dag Nietlieflezers. Ik heb genoten van jullie lieve, mooie, grappige en attente reacties. Een welgemeende dankjulliewel daarvoor.

06 01 08 | # | 13:46 | polle | 23 reacties




De meet 'n greet met Maarten en Micha

Opdracht: Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?
Geschreven door: Zezunja

Er zijn talloze mensen met wie ik wil eens een biertje zou willen drinken (Martin Bril, Joris Luyendijk, Bernard Dewulf). Veel mensen die ik zou willen interviewen (Arnon Grunberg, John Zorn, Josh Homme). En veel doden die ik terug zou willen roepen (Herman De Coninck, Andy Warhol, Roald Dahl). Maar tegelijkertijd ben ik niet zo van het ontmoeten. Mijn werk zou de perfecte route naar al die meet 'n greets kunnen zijn en toch heb ik nooit moeite gedaan om mij te specialiseren in celebrityjournalistiek. En als de doden niet dood waren, zou ik vermoedelijk net zo weinig moeite doen om ze te ontmoeten als nu bij de levenden. Zonde van hun wederopstanding, dunkt me.

Maar hoewel ik niet geloof in enig afterlife, zijn er twee doden voor wie ik wél moeite zou doen om ze onder het genot van een goed glas bier en een bakje nacho's eens flink aan de tand te voelen. Micha en Maarten. Micha en Maarten zijn twee vrienden die allebei op mysterieuze wijze verdwenen. De één in 1993, de ander in 2004. En juist door die verdwijning valt er een hoop te bespreken.

Want drie maanden lang was Maarten kwijt. Mijn lieve collega, mijn vroegere buurjongen, de kok door wie ik van de koude naar de warme kant mocht verhuizen. Hij was 19 en nog nooit ergens anders dan in Benidorm geweest, dus bloedzenuwachtig toen hij in de zomer van 1993 met wat vrienden naar een Grieks eiland vertrok. Voor het eerst vliegen, voor het eerst zo ver en voor het eerst draaide de keuken verder zonder hem.

Twee weken zouden we voor hem invallen. Twee weken verdeelden we alle diensten over slechts drie koks en twee weken ginnegapten we over wat de bleue Maarten allemaal zou overkomen op dat hete Griekse eiland. Maar twee weken werden drie weken. Maarten zat niet op het vliegtuig terug en niemand wist waarom niet. Op de terugweg waren zijn vrienden hem kwijtgeraakt en ze hadden geen flauw idee waar ze hem moesten zoeken.

Drie weken werden een maand, en later twee maanden. Toen werd hij gevonden door de Griekse politie. In het water in de haven van Athene. Zijn moeder moest zijn half vergane lichaam identificeren. We hebben hem in Amsterdam begraven op de Nieuwe Oosterbegraafplaats. De aula was te vol voor woorden, er klonk glamrock en Doe Maar en niemand van de aanwezigen wist wat er in de tussenliggende weken met Maarten was gebeurd.

Elf jaar later kreeg ik een vergelijkbaar bericht. Het was tussen Kerst en Oud en Nieuw en de wereld was in rep en roer over een tsunami. Ik kreeg een telefoontje: Micha was vermist. Micha, mijn vriend van de jaren negentig, de schaakmeester met wie ik Jaap Fischerliedjes zong, met wie ik tot vermoeiens toe over mislukte relaties sprak en met wie ik me wentelde in de nodige Weltschmerz. Micha was verdwenen in Thailand, maar het had NIETS met de tsunami te maken. Lekker dan. Probeer op zo'n moment maar eens hulp te krijgen. Van de politie. Van de ambassade. Van de ministeries. Wat zegt u? Een vermiste? U mag achteraan in de rij van duizenden vermisten.

Uiteindelijk is een vriend van Micha richting Thailand vertrokken om zelf te zoeken. Hij reisde zijn spoor na, kreeg het vermoeden dat Micha is verdronken, kwam uiteindelijk geen steek verder en keerde met lege handen terug. Zijn ouders verklaarden Micha enkele maanden later dood. We herdachten hem met zeker honderd man.

Ja, met Micha en Maarten zou ik zielsgraag op een barkruk eens een flinke boom willen opzetten.

02 01 08 | # | 14:50 | zezunja | vijf reacties




Een top 3

Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?

Omdat je aftelt naar het nieuwe jaar en ik de afgelopen weken overal jaaroverzichten en lijstjes heb kunnen lezen, ga ik schaamteloos mee in de lijstjes-mode. Ik kan namelijk niet kiezen, zoals gewoonlijk. Ik vind heel veel mensen bijzonder en er steekt er niet één bijzonder boven de ander uit. Toch heb ik met pijn en moeite een top 3 kunnen maken.

1. Bruce Chatwin. Omdat hij me intrigeert als mens- kunstliefhebber, vrouwen- en mannenliefhebber, enorm getalenteerd schrijver, rusteloos, onhebbelijk mens, en jong overleden aan AIDS. De schrijver Chatwin heeft een oeuvre achtergelaten dat ik elk jaar herlees en dat nooit verveelt. Zijn 'Anatomie van de Rusteloosheid' hielp me door de eerste week rust houden heen, die ik verplicht moest uitzitten na een gebroken enkel te hebben opgelopen. In mijn hoofd zwierf ik met hem mee door Australië en was ik mijlenver verwijderd van dat jeukende gipsbeen.

2. Jim Morrison. Hoe doe je dat, hele vage mysterieuze teksten schrijven die een berg mensen aanspreken, hele mooie nummers maken, en vervolgens doelbewust op je eigen einde afstevenen om daarna een legende voor altijd te worden? Dat legende-schap vind ik fascinerend. Ik zou dezelfde vraag kunnen stellen aan Jimi Hendrix, Janis Joplin en Che Guevara.

3. Michel, mijn overleden vriend. Ik denk vaak aan hem de laatste tijd en weet niet waarom- het is al dertien jaar geleden dat hij plotseling ziek werd en binnen een week dood was. Ik vraag me af waarom hij niet oud mocht worden, waarom ik daardoor vroeg oud moest worden en mijn onschuld voorgoed verloor. Ik vraag me af of het voorkomen had kunnen worden, of hij het nu goed heeft, of hij er vrede mee heeft. Ik vraag me af wat het goede is dat overblijft na de dood van een jong iemand.

Het is wat stil op nietlief, maar zodra de feestdagen achter de rug zijn gaan we knallen als nooit tevoren. We wensen alle lezers een gezellige jaarwisseling en een fantastisch 2008!

31 12 07 | # | 12:36 | esther | zes reacties




een bewonderenswaardig mens
"Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken."

"Bang zijn voor de dood is hetzelfde als bang zijn om een oud en versleten kleed weg te gooien."

"Bijna alles wat u doet is onbelangrijk, maar het is erg belangrijk dat u het doet."

"De mens wordt vaak wat hij denkt."

"Een oog voor een oog maakt de hele wereld blind."

"Geluk hangt af van wat men kan geven, niet van wat men kan krijgen."

"Iemand kan je alleen je zelfrespect afnemen als je het hem geeft."

"Indien ik geen gevoel voor humor had, dan zou ik al lang geleden zelfmoord hebben gepleegd."

"Je kan geen hand schudden met een gebalde vuist."

"Onverdraagzaamheid is geweld tegen de geest en haat is geweld tegen het hart."

"Waar liefde is, is leven."

"Wees de verandering die je in de wereld wilt zien."

Bovenstaande citaten zijn allemaal van dezelfde man. Een man die, ondanks hij zelf een hoge opleiding genoten had en veel geld kon gaan verdienen, zich niet neerlegde bij armoede en geweld, maar probeerde de situatie in zijn land te veranderen en dat ook deed. Een man die niet haatte, maar altijd lief had. Zelfs zijn vijanden haatte hij niet.
Hij zorgde er voor dat zijn land weer onafhankelijk werd. Dat deed hij zonder geweld, want hij geloofde in pacifisme. En juist op die manier dwong hij veel meer respect af en kreeg hij het gedaan.
Ook zorgde hij ervoor dat zijn landgenoten weer trots op hun land werden en wilde hij dat ze niet meer afhankelijk van het Westen waren, maar zichzelf konden bedruipen.

Zijn naam betekent 'verheven ziel' en dat was hij ook. Hij de Jezus van de vorige eeuw. Iemand die alleen maar goed was en waar je niets slechts over kan zeggen. Helaas werd hij vermoord, zoals zo veel 'groten'. Ik denk heel vaak aan hem en het allerliefst zou ik willen zijn zoals hij. Ik bewonder hem om wie hij was en het mooie dat hij heeft achtergelaten.

Lieve NietLiefjes,
Als ik een iemand graag had willen ontmoeten dan was het Mahatma Gandhi. Omdat ik het een van de meest bewonderenswaardige mensen vind die op deze aarde heeft rondgelopen.
Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?
Liefs,
Kaat

25 12 07 | # | 15:01 | kaat | zes reacties




Oh ja, ook een zacht ei als ik kan haten

Drie pogingen deed ik, die alledrie mislukten. Halfzachte, veel te beleefde brieven kwamen er uit mijn handen. Gadverdamme, wat blijf ik toch lief. Wat een non-kwaliteit kan dat zijn, vooral als je een vrouw bent. Ik stuurde mijn collectiefgenoten een mail dat het me niet ging lukken. Een hatemail schrijven, ik kon het gewoon niet. Bah, wat een lamzak was ik. Ik kan blijkbaar alleen maar van die Libelle-achtige stukjes produceren, over mijn zoon, en patienten, en de boze wereld. Boe-hoe.

Dus het begon met een stukje zelfhaat. Want ik haat het als ik iets niet kan. En vanmorgen stond ik onder de douche en dacht erover na. Ik had een beetje buikpijn vanwege allerlei ongemakken en voelde een afschuwelijk humeur opkomen vanwege naderende, maandelijkse hormonen. Nu moet ik die hatemail schrijven, dacht ik, en sprong onder de douche vandaan. Nu zit ik met natte haren en een verwilderde kop te tikken; een prima staat van zijn voor een hatemail.

Natuurlijk haat ik. Elk mens haat en ik ben geen haar beter. Ik haat zorgverzekeraars die bepalen wat er voor je vergoed wordt en wat niet. Ik haat verpakkingen die moeilijk opengaan. Ik haat teveel lawaai om me heen. Ik haat mijn dikke buik met zwangerschapsstriemen. Ik haat kinderverkrachters. Ik haat mensen die kinderen krijgen en het vervolgens vertikken ze op te voeden. Ik haat elitaire mensen. Ik haat klootjesvolk. Ik haat bedrijven die zo groot zijn dat jij als klant lijdt onder de bureaucratie van alledag. Ik haat het als ik geen internet heb. Ik haat schoonmaken en het feit dat ik degene ben die het moet doen. Ik haat het om een hypochonder te zijn. Ik haat het om continu zorgelijk te zijn. Ik haat de depressieve genen die ik heb meegekregen. Ik haat fysiek ongemak. Ik haat domheid, vooral als het uitgebreid geexposeerd wordt. Ik haat mensen die zeggen 'ik zou het niet kunnen, hoor, oude mensen hun billen wassen', als ik zeg dat ik verpleegkundige ben. Ik haat het als diezelfde mensen zeggen 'het is een roeping, he'. Ik haat mensen die het altijd maar voor de wind gaat. Ik haat degene die mijn hand las en voorspelde dat ik niet ouder dan 50 zou worden. Ik haat liften waar ik in moet. Ik haat het om een slaaf van de economie te zijn. Ik haat het dat niemand meer loodgieter wil worden, maar kandidaat bij Idols. Ik haat dooddoeners als ''t is wat, he', 'zo is het leven', 'het is niet anders' en 'we moeten toch door.' Ik haat grafschriften die gedichten van Toon Hermans behelsen of woorden als 'rust nu maar uit, je hebt je strijd gestreden.' Ik haat mensen die meteen over dialect beginnen als ik zeg dat we naar Drenthe zijn verhuisd. Ik haat Drenten die zeggen 'oh, wat een stap' als ik zeg dat we uit Amsterdam hiernaartoe zijn gekomen. Ik haat mensen die niks durven zeggen om de vrede te bewaren. Ik haat mensen die een te grote bek hebben. Ik haat vrouwen die naar me staren op het schoolplein, maar niks zeggen. Ik haat moeders die andere moeders o zo subtiel bekritiseren. Ik haat het dat mannen hun penis mogen verheerlijken en ze zelfs namen geven, maar dat de vagina nog steeds taboe is. Ik haat het boek 'Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus'. Ik haat alle boeken van chicklit-schrijfsters. Ik haat het dat er over borstkanker een glamour-magazine wordt gemaakt. Ik haat het dat je het als vrouw bijna nooit goed doet. Ik haat het dat er nooit aan mannen wordt gevraagd hoe zij dat toch doen, vijf dagen werken en een kind opvoeden. En ik haat hatemails schrijven.

Want nu zit ik hier vol haat na te denken over wat ik allemaal nog meer haat. Ik ben in een haatstaat. Het is geen prettig gevoel. Ik geloof dat ik het liever allemaal onderdruk en af en toe eens een therapietje volg. Alleen deze week  niet, want deze mail schrijven was me al therapie genoeg.

Disclaimer: Dit is geenszins een doodsbedreiging, een dreigbrief of een poging tot aanzetten tot haat. Dit is een column, een vingeroefening, een stijlmiddel.

Luna en Polle zullen niet publiceren deze cyclus.

23 12 07 | # | 12:22 | esther | 18 reacties




Aan (zelfmoord)terroristen,
Raoul Heertje hoorde ik ooit zeggen: “Dat jullie dood moeten daar ben ik het helemaal mee eens. We hebben alleen een meningsverschil over de locatie”.

Eigenlijk wil ik niemand dood wensen, maar voor jullie maak ik graag een uitzondering. Want het enige dat jullie willen is andere mensen forceren hetzelfde te doen en geloven als jullie zelf. Desnoods door middel van geweld en daar ben ik nou eenmaal niet zo dol op.
Ik ben namelijk meer van het principe ‘leven en laten leven’. Voor mijn part gaan jullie allemaal de rest van jullie leven in een boom hangen met roze lintjes in je haren, gewichten aan jullie penissen en gekke hoedjes op onderwijl rare liedjes zingend op nog vreemdere tonen, prima, als jullie mij er maar niet mee lastig vallen.
Maar dat doen jullie wel. Jullie veroorzaken ellende, verdriet en het allerergste, jullie zaaien angst. En ik veracht jullie daarom. Vooral omdat met de angst die jullie zaaien figuren opstaan waar niemand op zit te wachten. Want door jullie staan zij op en als jullie er niet waren geweest, had Zezunja haar hatemail van hieronder helemaal niet hoeven schrijven.
Ik kots op jullie. Jullie zijn geen mensen. Jullie zijn het laagste van het laagste.

Dus wat mij betreft gaan jullie met z’n allen op een plein staan waar verder niemand anders is en blazen jullie jezelf tegelijkertijd op. Fan-tas-tisch. Zijn we allemaal beter af. Jullie je statement gemaakt (De SBS’en en CNN’s willen vast wel filmen) en wij van jullie verlost. Kunnen wij levensgenieters rustig verder leven. Zonder angst, xenofobie en de Wildersen van deze wereld.
Ik haat jullie. Met heel mijn hart. Ik wil niet haten. En ik wil niet bang zijn. Want wie zich door angst laat regeren, verliest zijn vrijheid. En dat is nou precies wat jullie wanmensen willen.

Kaat

Disclaimer: Deze haatmail is slechts een knuppel in het hoenderhok. Al vind ik het best een goed idee van dat zelfmoorden terwijl niemand er last van heeft.

19 12 07 | # | 16:55 | kaat | twaalf reacties




Jullie zijn met te veel en jullie zijn te dom

Aan iedereen die ooit op Geert Wilders, Rita Verdonk, Jean-Marie Dedecker, Vlaams Belang of good ol' Pim Fortuyn stemde.

Het is jullie schuld. Dat ten eerste. Niet alles is jullie schuld, maar toch wel een boel.
Zo is het jullie schuld dat mijn wereldbeeld naar de klote is. Dat de warme deken van empathie en solidariteit een warme deken van herinnering is. Uit de tijd dat men massaal posters met geknakte kernbommen voor de ramen hing. Ik was nog een kleuter. Daarna kwamen jullie.

Het begon in de luwte. Met Janmaat, die men toen nog wilde opblazen. Met Karel Dillen met zijn grote brillen. Zonderlinge types, Koot en Bie-achtig. Nauwelijks bedreigend, geen sex-appeal. De Telegraaf was wel al de grootste krant, de Tros de grootste omroep, maar jullie publieke opinie kwam vaak niet verder dan de toog van Bolle Jan. Godzijdank.

Nu is alles anders. Jullie zijn uit de luwte gekropen om langs de weg te gaan staan bij het overlijden van Fortuyn en sindsdien zijn jullie als het ware op straat blijven hangen, met een paar miljoen man.

Jullie staan daar op Marokkanen te spugen, bange Almeerders en nietsontziende grootverdieners zij aan zij. Jullie bivakkeren massaal in stemhokjes en jullie geloven heilig in partijen met namen als Partij voor de Vrijheid (Wilders), Trots op Nederland (Verdonk) en Partij voor het Gezond Verstand (Dedecker). Geef toe: dat is verwijtbaar. Bij het horen van dergelijke niet-van-een-Schlager-te-onderscheiden namen, weet je bij voorbaat zeker dat punt 1 op de agenda van de ministerraad zal zijn: 'Kunnen jullie door een waterkraan?'.

Zover zijn we dus nu in Nederland en België en daarmee is het jullie schuld dat ik tegen de democratie ben. In een goede democratie hebben jullie recht op jullie coup. De meerderheid telt en als de meerderheid bestaat uit intellectueel verloederde xenofoben dan mag dat. Het is dus jullie schuld dat ik nu tegen een goede democratie ben. En dat is erg. Echt. Heel. Erg.

Het liefst zou ik hebben dat jullie niet mochten stemmen. Jullie zijn met te veel en jullie zijn te dom. Verkiezingen leiden tegenwoordig steevast tot jullie overwinning en dat zijn jullie mijns inziens niet waard met jullie ikke-ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikke-mentaliteit.

Maar het is nog erger. Het liefst zou ik hebben dat jullie je niet mochten voortplanten, want het grote probleem is dat jullie met zovéél zijn. Als jullie nou klein en zielig bleven, zoals de SGP, dan vond ik jullie een aanwinst voor de democratie. Ik gun alle soorten freaks een platform. Maar twee zetels is wel het maximum, dertig vind ik way over the top. Dan houdt het voor mij op.

Het is jullie schuld dat ik een extremist ben geworden. Een fascist. Dat ik bang ben voor 'de meeste stemmen gelden'. Dat ik weet dat ik het nooit zal winnen van het Studio 100/RTL4/Het Laatste Nieuws/Story en Privé-publiek. Dat de VPRO, GroenLinks en de omzet van een mooie dichtbundel altijd klein zullen blijven.
En dat ik jullie daardoor allemaal dood wens.

Sterf.

Zezunja

Disclaimer: Dit is geenszins een doodsbedreiging, een dreigbrief of een poging tot aanzetten tot haat. Dit is een column, een vingeroefening, een stijlmiddel. Ik wens niemand persoonlijk dood, laat dat duidelijk zijn. Maatregelen als het afnemen van het recht op stemmen of voortplanten zijn uiteraard te fascistisch om ook maar één moment serieus te nemen.

Lieve Niet Liefjes,

Hoewel ik van nature bijna hippie-achtig gemoedelijk ben, ik maak niet veel ruzie met mensen, vind ik het soms heerlijk om een hatemail te schrijven. Gevoelens van haat, woede en verontwaardiging leiden vaak tot prachtige stukjes proza, doordesemd van overdrijving, understatement en bloemrijk taalgebruik. I love hatemails.
Mijn opdracht voor jullie is dus deze keer: laat je gaan, schrijf een hatemail in je eigen stijl. Hou je vooral niet in.

18 12 07 | # | 13:55 | zezunja | 31 reacties




Bewolking

Onderwerp: Je eetgewoontes en wat die over jou zeggen
Geschreven door: Polle

Ongeremd en overvloedig genieten bij heldere hemel, dat is eigenlijk wat ik het liefste doe. Ik verhef het smullen van het leven tot schone kunst. Ik zorg voor zachte geuren voor mijn neus, fijne muziek voor mijn oren, mooie beelden voor mijn ogen en lekker eten voor mijn mond. Het leven smaakt me goed.

Ik bereid mijn grootste passies. De lucht is strak en wolkenloos. Er vliegt een zwerm aperitieven, viergangenwijnen en digestieven langs. Ik knutsel bonbons, bouw de heerlijkste taarten en de verleidelijkste toetjes. Met een zonnebril op mijn neus lees ik kookboeken. Aan de horizon straalt een avondvullend programma in een goed restaurant me tegemoet. Wanneer het donker wordt, verlichten vier sterren mijn heldere geniethemel.

Afgelopen week klonk opeens een donderslag. Een diagnose glutenintolerantie bewolkt nu de lucht. Een streng dieet moet voor opklaring te zorgen. Geen gluten. Geen melkproducten. Geen toegevoegde suikers. Geen olijfolie. Geen alcohol. Geen dit. Geen dat. Geen ongeremd. Geen overvloedig. In plaats daarvan: beperkt, smakeloos en karig.

Het zal een jaar gaan duren voordat de hemel weer helder genoeg is om de sterren te zien. En hoewel het geen ingrijpende klimaatverandering op mondiaal niveau betreft, is het voor mij toch best wennen om vanaf nu nooit meer zonder paraplu van huis te gaan.


Kaat en Luna zullen deze cyclus niet publiceren.

16 12 07 | # | 17:38 | polle | acht reacties




Ik ben...

Onderwerp: je eetgewoontes en wat die over jou zeggen
Geschreven door: Zezunja

'Maartje heeft een bek als een paardje', zei men op de kleuterschool. En hoewel ik natuurlijk Zezunja heet en geen Maartje, zegt het toch wel iets over mij. Namelijk dat ik letterlijk en figuurlijk een grote mond heb, waar een hoop in kan verdwijnen. Had ik al gezegd dat een dirty mind een joy forever is?
Hoe dan ook: wie ik ben zegt alles over wat er in die mond verdwijnt.

Om te beginnen ben ik een konijn.
Van paard naar konijn, qua tanden niet zo'n grote stap. Mijn motto is: hoe groener hoe beter. Fuck alle nitraat en nitriet-verhalen. Waar anderen zich in een restaurant tegoed doen aan een smeuïge Vitello Tonato, bestel ik steevast een bord rucola met Parmezaanse kaas. Doe mij knabbelbare rauwe groente en ik ben happy as hell.

Ik ben verslavingsgevoelig.
In voedsel heb ik twee verslavingen. Ze zijn niet zo erg als mijn rookverslaving, maar na een week geheelonthouden, krijg ik in beide zoveel zin dat ik er net als voor sigaretten alles voor doe om eraan te komen. En hoewel ze niet zo slecht zijn als sigaretten, heb ik het wel voor elkaar om verslaafd te zijn aan behoorlijk slechte dingen, te weten cola en mayonaise. Voor cola geldt dat ik regelmatig probeer af te kicken, maar omdat ik verder heel weinig suiker eet, krijg ik soms toch een onbedwingbare behoefte aan suiker. Voor mij staat dat gelijk aan cola.
En aangezien ik verder weinig vet eet, zie ik maar door de vingers dat ik minimaal twee potten mayo per maand leegbunker.

Ik ben ziek.
Ik ben ziek. Het voert te ver om uit te leggen wat ik heb, maar het komt erop neer dat niemand weet waar mijn ziekte door komt. Tsja, en dan hou je je dus vast aan die paar vermoedens die er zijn. Een daarvan is dat de hormonen in fabrieksvlees veel invloed hebben op de ziekte en logischerwijs eet ik dus vrijwel alleen maar hormoonvrijvlees van een bioslager.
Een andere vorm van ziek zijn is de misselijkheid die ik voelde toen ik We feed the world en andere ontluisterende films en reportages over de voedinsgindustrie zag. Sindsdien eet ik zo bio als mogelijk. Tot en met chips aan toe.

Ik ben straatarm.
Soms veeg ik de vloer aan met mijn biowens. Met tien euro kan ik veertig keer zo veel kopen in de Delhaize, de Carrefour of de Colruyt dan bij de biowinkel. En dan gaat kwantiteit voor kwaliteit en moraal, in het belang van de grote survival. Mijn streven bij de supermarkt is dan om alleen maar dingen te kopen met een 0 voor de komma. Ik vind het superkicken om 40 euro af te rekenen en vervolgens met zes enorme boodschappentassen op huis aan te gaan.

Ik ben dol op jointjes.
Mijn lievelingsgenotsmiddel is hasj. Een groot nadeel daarvan is dat vreetkicks op de loer liggen. En hoewel ik gezegend ben met een redelijk tenger figuur, kun je aan mij precies zien wanneer ik weer eens voorraadje jointjes tot mijn beschikking had. Dat scheelt zeker drie kilo, die natuurlijk nooit in mijn tieten gaan zitten.
God straft overigens meteen want, damn, wat voel ik me slecht na een zak chips, een pak koekjes, drie wortelen met veel te veel cocktailsaus, een bak vanillevla met banaan en een pot Ben en Jerry's New York Super Fudge Chunk. De dag dat in België coffeeshops zijn toegestaan is het gedaan met mijn figuur.

13 12 07 | # | 11:47 | zezunja | zes reacties




Ik ben een sojaboontje

Onderwerp: je eetgewoontes en wat die over jou zeggen

Geschreven door: Esther

'Je bent wat je eet,' is dat niet zo'n kreet uit de jaren zeventig? Als het waar is, ben ik op dit moment een bakje kwark, een banaan en een sojaboontje. Meermalen per dag. Ik mag geen chocoladekransje meer zijn van mezelf, geen glas wijn en geen twee borden eten achter elkaar. Daar word ik zwaar van, en moe. En aangezien ik steeds minder snel afval (ouderdom) en er elk jaar weer een paar kilo's bijkomen, heb ik zomaar besloten een suiker- en gistloos dieet te gaan volgen. Lekker gepland Esther, in de decembermaand, zeggen sommige mensen. Maar de trouwe nietlieflezer weet inmiddels dat planning niet mijn sterkste kant is, en dat als ik iets in mijn hoofd heb, het niet in mijn kont zit. Dan moet het NU. Vandaar een dieet in december.

Vroeger, thuis, werd er volgens de schijf van vijf gegeten. Mijn ouders maakten van mij een sperzieboontje en een aardappel, een appeltje en een mandarijntje, en een bakje yoghurt uit de fles toe. Snoep hoorde er ook bij en daar werd niet hysterisch over gedaan. Toen ik echter aan de groeiremmende hormonen moest omdat ik anders een reuzenvrouw zou worden, kreeg ik ook enorme honger en dijde ik al snel uit van dun meisje naar flinke meid. 'Geen prik meer drinken,' was het eenvoudige advies van de dietiste bij wie ik onder controle kwam. Haar advies volg ik tot op de dag van vandaag op. Ik drink heel af en toe een glas cola, maar verder ben ik nooit een glaasje prik. Wel een flesje water, een kop koffie of thee en heel soms een sapje. En inderdaad vlogen de kilo's er weer af nadat ik haar advies had opgevolgd. Van flinke meid weer naar meisje.

Op mezelf wonen deed me qua schijf van vijf geen goed. Binnen een week was ik vergeten wat die hele schijf voorstelde. Pizza werd ik, pannekoeken, patat, hamburgers, en toetjes uit de supermarkt. Ik kon eten wat ik wilde, waaaaah! geweldig! Doordat ik erbij sportte en veel fietste, werd ik niet heel erg veel dikker. Gezond was het allerminst, maar ach, studeren was toch al niet gezond. Dat gehang in die collegezalen, en dat continue uitgaan dat er nu eenmaal bijhoorde, plus het eten van de Schijf van Vet, maakte studeren toch een risicovolle onderneming. Risicovol, maar leuk, want aan cholesterol denk je niet als je achttien bent.

Als student-af en werknemer zag ik in dat slecht voedsel me moe maakte. De hele dag sjouwen met patienten in bedden, trieste verhalen aanhoren, nachtdiensten draaien en flirten met collega's maakte dat ik weer schuchter kennismaakte met sla. En met wortels, en spinazie, en al het andere gezonde. Ik werd weer een aardappeltje, en een sperzieboon. Af en toe een zak snoep en een stuk taart, maar altijd afgewisseld met groenvoer. Dat voelde goed. Was het maar zo gebleven.

Eenmaal zwanger werd ik HEEL VEEL OLIEBOLLEN. En EEN HAMBURGER, NU! En IJS! KAN ME NIET SCHELEN WELKE SMAAK, HAAL HET NOU MAAR! Dat dat niet goed was voor de kilo's bleek elke controle weer, bij de vroedvrouw. Uiteindelijk zat er ongeveer acht kilo extra Zoon aan, en vijftien kilo extra Esther. Die dus na het eruit werken van de zoon gezellig bleven hangen. En zich vermeerderden omdat ik depressief was na de bevalling, en vooral VEEL wilde eten. Ik werd alles-dat-zich-in-de-keukenkastjes-bevond. Ik werd een wandelende bonbon. En uiteindelijk werd ik weer vrolijk en kwam het wel weer goed. Maar de kilo's bleven, en ik dacht die geaccepteerd te hebben. Maar ha! dat was dus niet zo. Ze moeten eraf. En wel nu meteen. En dus volg ik een dieet in december. En ben ik een sojaboontje, een bakje kwark en een banaan. Zonder moeite, en straks hopelijk weer zo lichtvoetig als jaren geleden.

Mijn vraag aan jullie, nietliefjes, is deze: wat zijn/waren jullie eetgewoontes en wat zeggen die over jullie?

11 12 07 | # | 20:51 | esther | acht reacties




Wie schreef wat?
Onderwerp: wie schreef welk gedicht

Sint is stiekem nog even in het land
Hij zit in een hotel vlakbij Schiphol want
Hij heeft nog iets mede te delen:
Hoe zitten de vorken bij nietlief in de stelen
De Sint weet precies hoe het zit
Daarom zegt hij in het kort even dit:
Luna schreef IV voor Esther
Esther I voor Polle
Polle schreef III voor Zezunja
Bent u nog van de begripvolle?
Zezunja schreef V voor Kaat
En Kaat weer II voor onze Luna
En daarmee zijn we rond in deze Gedichten Big Kahuna!
Dit bekendmaken was het dan voor Sint
Hij vertrekt met een jet en de zuidenwind
Terug naar zijn villa aan de Costa del Sol
Het wordt hem hier met de kou te dol;
En voelt Sint zich in 2008 nog vief
Dan ziet hij u graag weer terug bij Nietlief!

09 12 07 | # | 21:55 | esther | vijf reacties




Van Sint voor jou V


Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

De Sint kende een rupsje
Dat heette Nooitgenoeg
Zo moest ze echt wel heten
Want wat zij allemaal vroeg...!

'Een nieuw huis' is een voorbeeld
Van haar bescheiden vraag
Het stond zo op haar lijstje
Dat wilde ze heel graag

Was 't oude huis versleten?
Welnee, dat was nog goed
In hartje Amsterdam 'n plek
Alsof je daar weg moet...!

't Begon de Sint te dagen
Want rupsje Nooittevree
Vroeg ook nog eens een kitten
Al had ze er al twee

Goed: alles moest één meer zijn
Een poes, een huis, pc
De Sint had het wel door nu
Drie is toch meer dan twee

Terwijl Sint zo groot insloeg
Dacht hij over een man
't Stond niet op 't lijstje
Toch was Sint het van plan

Ze had er wel al eentje
Een nieuwe bovendien
Maar één was veel te weinig
Die moest ze wat ontzien

Dus Sint kocht er een vent bij
Een voor een noodgeval
Zo stopte hij zijn zak vol
Met man en huis en al

Het meisje heeft al alles
Nu wenst ze het maal twee
En heel soms wel maal drie dus
Dan is ze pas tevree

Een ding werd niet verdubbeld
Door de goedheiligman
De deuken in haar auto
Genoeg had ze daarvan

Die vent kan ook te veel zijn
Ze was toch al zo blij?
Met X die op haar pad kwam
Maar ach... eentje erbij...

Dus onverzadigd rupsje
Kijk nu maar in de zak
Daar vind je vast een katje
En dus geen huis, geen Mac.

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

07 12 07 | # | 14:47 | Admin | 1 reactie




Van Sint voor jou IV

Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

Deze Sint zit werkelijk al dagen te kloten,
op een gedicht wat helemaal bij jou past!
Ik werd zelfs door mijn Piet teruggefloten,
want ik dichtte ietwat te enthousiast!

Ik wilde het in een schema zo van ABCD
en dan heel mooi en vooral niet stereotiep,
maar het wordt een gedicht in ABAB,
want dan hoeft deze Sint niet zo heel diep.

En dat is dan meteen een goede raad voor jou,
Want jij bent ook wel bekend met teveel hooi!
Zeker als ik jouw afgelopen jaar aanschouw,
Want dat was erg bewogen, maar ook wondermooi.

Het verhuizen van Amsterdam naar Hoogeveen,
Dat was niet zomaar een paar keer op en neer,
Dat was beslist geen makkelijk auf wiederseh’n,
Maar het was een goede keuze, dat zondermeer!

Je nam afscheid van je vrienden, van je oude thuis
en ook zei je gedag tegen collega’s en boeven.
Om intrek te nemen in een glas-in-lood-huis,
waar het gezellig is en een stuk beter toeven!

Dus een nieuw huis én een nieuwe baan,
Dagblad van het Noorden in plaats van Parool,
een grote en een kleine man om voor klaar te staan
en die kleine gaat sinds kort naar school.

En dan ook nog voordat ik het vergeet!
Hoe overleef je op kleine man’s school nou dat plein?
Tel daarbij op een heftig suiker- en gistloos dieet
en ook nog de zorg voor een moederkonijn!

Bezoekjes aan de kleine man’s logopedist,
Eens per week schrijven voor het NietLief-Collectief,
Solliciteren naar opdrachten als journalist.
Dat is, al met al, toch best intensief.

Daarom de allerbeste tip van mij:
Denk aan jezelf, anders ga je onderuit!
Neem een boek, een toastje en een glaasje wijn.
En adem rustig in en rustig uit.

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

06 12 07 | # | 10:59 | Admin | zeven reacties




Van Sint voor jou III
Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

In het eindejaarsdichtseizoen,
wil ik natuurlijk ook speciaal voor jou wat moeite doen.
En daarom etaleer ik hier nu mijn rijmfetish,
in het onvervalst Unidentified Flying Flemish.

Met de eigenschap originaliteit, jouw vaste accessoir,
plezierde jij mij weer vaak het afgelopen jaar.
Limbo dansend in a little t-shirt in een witte kleur,
deed jij het zelf en bespaarde een friseur.

En passant was jij kapitein, ja het is heus,
van de boot die vertrok met als bestemming het Eiland Neus.
Je vaart niet alleen, dat is wel zo plezant,
natuurlijk word je vergezeld door je eigen sjoeke Yuri Maanzand.

Gewapend met bot, moor en een picknickmand gevuld met broodjes smos,
ging jij tijdens je rijlessen op de autostrade los.
Over enge buurmanheerschappen,
zal ik in dit gedicht verder niet klappen.

Van de Een en de Ander heb ik ook de gepasseerde maanden weer genoten,
ik zal de bijbehorende merchandisinglijn onder mijn pieten promoten.
Met het risico te zagen over en si en la,
wil ik je een compliment geven voor de fotoserie Lady Narcissa.

En om dit gedicht te completeren,
het vriendelijk verzoek aan jou om al deze bezigheden te continueren.
Ik ben je creatieve uitspattingen nog lang niet moe,
"Geef er ’n lap op!", roep ik je als slotdichtzin toe.

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

05 12 07 | # | 14:23 | Admin | vijf reacties




van Sint voor jou II
Opdracht: Schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

Meisje meisje toch
Sint wordt al moe als hij naar jou kijkt
Altijd ergens mee in de weer
Altijd ergens waarmee je druk lijkt

Sint ziet jou altijd rennen en vliegen
Geen rust zit er in jouw kont
Ga nou eens lekker ontspannen
Want dit is toch niet gezond?

Begrijp me niet verkeerd
Sint vindt het geweldig wat je allemaal doet
Je neemt geen halve maatregelen
Wat je doet dat doe je goed

Maar al dat werk
Al dat geregel en gedoe
Daarvan wordt deze oude man
Toch wel een beetje moe

Lever je opdrachten maar eens later af
Vergeet de deadline voor de schrijverij
Schenk jezelf een wijntje in
En maak die oude Sint eens blij

Jij bent er altijd voor iedereen
Je verzorgt je man en katten
Staat voor alleman altijd klaar
Legt zelfs de zwerver om de hoek in de watten

Dat vindt Sint natuurlijk prachtig
Maar ik maak me zorgen om je rikketik
Het wordt tijd voor jezelf
Tijd voor je eigenste ik

Sint heeft voor jou dus wat wensen
De allereerste is rust
Vooral in je hoofd
Dat is echt een must

Je wilde graag nog een kitten
Maar dat lijkt me geen goed idee
Na al die zieke poesjes dit jaar
Gaat Sint hierin met je partner mee

Sint wenst jou en je familie gezondheid toe
en natuurlijk veel geluk
wellicht zelfs een huwelijk
Dan kan dit jaar niet meer stuk

Ik wens jou al het goede
Maar wat ik jou ook wens
Ik weet zeker dat je het gaat krijgen
Want je bent een prachtig mens

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

04 12 07 | # | 11:49 | Admin | acht reacties




van Sint voor jou
Opdracht: schrijf anoniem een Sinterklaasgedicht voor elkaar

Elkaar nog nooit gezien en toch zo samen schrijven
Sint vindt de nietliefjes
een stelletje stoere wijven
En vooral die ene met die mooie rode haren
Die soms onzeker
is over de woorden die zij gaat baren
Nergens voor
nodig, is de mening van de Sint
Maar het gaat
natuurlijk om wat dit liefje zelf vindt
Sint doet dan ook
wat zelfvertrouwen in haar hooggehakte schoen
En hoopt dat dat
iets voor haar en haar schrijftalent zal doen

Want talent, daar
is zij mee gezegend en niet zo'n beetje ook
Al raakt ze soms
door het schrijven een beetje van de kook
Lieve lieve
roodhaar het is prachtig wat je schrijft
En de Sint weet
echt wel zeker: jouw schrijftalent blijft
Roodhaar houdt
ook van hondjes en van strooigoed bij de thee
Soms maakt ze
daar een foto van en neemt haar lezers mee
Want foto's en schilderijen
maken, dat kan ze dus evenzeer

Een multitalent
is wat de Sint je bromt, waren er daarvan maar meer

Soms schrijft
Roodhaar stukjes waar de Sint wat van moet huilen
En dan zit hij
achter zijn pc in zijn baardharen te pruilen
Hij slaat dan het
liefst een oude arm om haar heen
Maar weet ook:
dit is een sterk nietliefje, ze redt het wel alleen
Dat heeft ze al
van jongs af aan moeten doen en moeten leren
Dat is helaas,
maar niet anders, en ze heeft het eenzaam tij kunnen keren
Ze heeft Man en
Hond en lieve vrienden en clienten bovendien
Waarvoor zij iets
heel nuttigs doet, dat heeft Sint al gezien
Daarom geeft hij
haar een weekend verwend worden kado
Want als je iets
verzorgends doet is je zelfzorg vaak zo-zo
Er altijd zijn
voor anderen is funest voor jezelf
Zeker als je, net
gestart, jezelf onder het werk bedelft
Daarom lieve
Roodhaar een weekend weg voor jou en man
Doe lekker
helemaal niks en geniet er samen van

Liefste groeten,
De Sint

Lieve lezer,
De opdracht na het lezen van deze Sint-poëzie:
Wie schreef wat voor wie?
Je kunt je idee hierover in de commentbox droppen,
en aan het eind van de week checken of de door jou gegeven antwoorden kloppen.
Wij zouden er zeer van genieten,
als je de oplossing in rijmvorm zou willen gieten.
Liefs,
Nietlief

03 12 07 | # | 11:10 | Admin | acht reacties